«ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ: ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/5/2016)

Ο πιο μακρύς δρόμος

Ο πιο μακρύς δρόμος

Αναζητώντας τη ζωή

Του Στράτου Κερσανίδη

Καθώς τα μάτια σας περπατούν επάνω στις λέξεις, την ίδια ώρα χιλιάδες άνθρωποι βαδίζουν αναζητώντας τη ζωή. Δεν είναι τόσο η ελευθερία που ψάχνουν, αλλά είναι η ίδια η ζωή, ως βιολογική διαδικασία και χωρίς καμία ιδεολογική ή φιλοσοφική αναζήτηση. Είναι η ίδια η αναπνοή που χρειάζονται για να ζήσουν στην οποία εμπεριέχεται η ελευθερία αλλά ως υποσύνολο. Γιατί, τι να την κάνεις την ελευθερία αν είσαι νεκρός; Το σύνθημα «ελευθερία ή θάνατος» μπορεί να προσφέρεται για εμψύχωση και ανύψωση του ηθικού των απανταχού αγωνιστών της ελευθερίας, αλλά επιτρέψτε μου να αμφιβάλω εάν το ασπάζονται οι εκβιασμένοι ταξιδιώτες της εποχής μας.

Το αφιέρωμα «Πρόσφυγες: Απόδραση προς της Ελευθερία», που πραγματοποιείται από σήμερα Κυριακή έως την Τετάρτη 1 Ιουνίου 2016 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλέξάνδρου, στην Αθήνα) μου γέννησε τις παραπάνω σκέψεις.

Το είδαμε στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τώρα στην Αθήνα από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής.

Εννέα ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί η ανθρώπινη ευαισθησία, η τρυφερότητα της αλληλεγγύης και η τραγωδία της προσφυγιάς, όχι ως τηλεοπτικό θέαμα αλλά ως ένα ζήτημα που πρέπει να προβληματίσει και να κινητοποιήσει.

Πρωταγωνιστές είναι οι πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή, από την Αφρική, από την Ευρώπη μέσα από τις ιστορίες των οποίων αναδεικνύονται διάφορες όψεις του προσφυγικού. Και όλα αυτά με τη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας.

Στις ταινίες ξεδιπλώνεται η πορεία ενός Σομαλού, θύματος της Συνθήκης του Δουβλίνου («Είμαι το Δουβλίνο» των Νταβίντ Αρόνοβιτς, Άνα Πέρσον, Σαρμάρκε Μπινιουσούφ και Αχμέντ Αμπντουλάχι), η σκληρή καθημερινότητα προσφυγόπουλων από τη Συρία που καταφεύγουν στο Λίβανο («Εδώ εξορία: Ημερολόγια από παιδιά πρόσφυγες» του Μάνι Γ. Μπεντσελάχ), ο αγώνας πέντε παιδιών προσφύγων να ξεκινήσουν μια νέα ζωή σε ένα σχολείο στη Δανία, («Ένα σπίτι στον κόσμο» του Αντρέας Κοφόντ). Αποτυπώνεται η δραματική αναζήτηση ασύλου ενός εφήβου πρόσφυγα («Ονειρεύομαι τη Δανία» του Μίκαελ Γκράβερσεν), καθώς και η περιπέτεια δυο συνομηλίκων του που καταλήγουν στις φυλακές ανηλίκων του Βόλου, έχοντας πέσει θύματα διακινητών («Ο πιο μακρύς δρόμος» της Μαριάννας Οικονόμου). Δύο ταινίες έχουν ως επίκεντρο τη Λαμπεντούζα, πύλη εισόδου Αφρικανών μεταναστών στην Ευρώπη («Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί» του Tιμ Ντε Κέερσμεκερ, «Η Λαμπεντούζα το χειμώνα» του Γιάκομπ Μπρόσμαν), ενώ δύο φέρουν την υπογραφή σκηνοθετών που υπήρξαν οι ίδιοι πρόσφυγες: ο ιρανικής καταγωγής Μορτέζα Τζαφαρί στο «Όνειρο ζωής» καταγράφει μια οδύσσεια που κάποτε έζησε κι εκείνος, με αφετηρία τη Λέσβο, ενώ ο σέρβος Βλάντιμιρ Τόμιτς στο «Πλωτό Ξενοδοχείο ‘Ευρώπη’» θυμάται πως μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, φιλοξενήθηκε ως παιδί μαζί με συμπατριώτες του σε ένα δανέζικο πλοίο που μετατράπηκε σε καταφύγιο για πρόσφυγες.

Τη Δευτέρα 30 Μαΐου, στις 9.30 μ.μ., θα γίνει συζήτηση με θέμα «Πρόσφυγες: εικόνες, λόγια, τεκμήρια».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s