ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ» του Τζον Γκολντ

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Στο μεταφυσικό θρίλερ με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις του Τζον Γκόλντ, ο Μόρλαρ, ένας συγγραφέας βασανίζεται από τις τηλεπαθητικές ικανότητες που έχει. Ικανότητες που, αρκετές φορές έγιναν φορέας κακού με θανάτους και καταστροφές. Η έναρξη των άσχημων αυτών συμβάντων, των οποίων, κατά δήλωσή του, είναι ο ίδιος πρόξενος, αρχίζουν ακόμη από την παιδική του ηλικία και σχετίζονται με τον θάνατο των γονιών του. Η ψυχίατρος στην οποία έχει καταφύγει προς βοήθεια, δείχνει αρχικά επιφυλακτική και όταν υποχρεώνεται να τον πιστέψει, είναι ήδη αργά. Ο Μόρλαρ θα βρεθεί ετοιμοθάνατος στο διαμέρισμά του, από χτυπήματα στο κεφάλι με βαρύ αντικείμενο. Η αφηγηματική διαδρομή ξεκινά από τη στιγμή της απόπειρας δολοφονίας του και πορεύεται στη λύση του μυστηρίου της. Με συνεχή φλας μπακ θα συμπληρωθεί το παζλ αυτής της μυστηριώδους και ιδιαίτερης προσωπικότητας και των δυσάρεστων γεγονότων, στα οποία εμπλέκεται ως δράστης.

Στο επίκεντρο της ιστορίας η παράμετρος του κακού. Αρχικά ως μια αντίδραση του θυμικού απέναντι σε βιώματα δυσάρεστα που, ωστόσο ξεπερνά τα στενά όρια της αυθόρμητης αυτοδικίας. Εξετάζεται το κακό ως φορέας μιας μεταφυσικής διάστασης με εξισορροπιστικό χαρακτήρα απέναντι στο καλό, ενίοτε και ως διαβολέας αυτού. Τίθεται το ερώτημα για τα όρια μέσα στα οποία μπορούν να κινούνται οι υπερφυσικές υπάρξεις, θεός, διάβολος κλπ, αλλά και αυτά του ανθρώπου ως φορέα τέτοιων δυνάμεων. Τίθεται το θέμα για τις νόρμες ηθικής, αλλά και του ηθικού διλήμματος, ακόμη και σε μια μεταφυσική διάσταση. Εξετάζονται τα όρια της ανθρώπινης δύναμης μέσα από τη δύναμη της θέλησης, ανεξάρτητα με τα κίνητρα αυτού από τον οποίο εκπορεύεται. Τέλος γίνεται σαφές πολιτικό σχόλιο, αφού θίγεται το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα, όλα τα παραπάνω. Από την κριτική δεν ξεφεύγει και ο ρόλος επίσημης εκκλησίας, η οποία έχει τη δική της αντίληψη για τα μεταφυσικά, επαφιόμενη στην πίστη της στον θεό, αγνοώντας τα πραγματικά περιστατικά. Αν θέλει τώρα κανείς να κάνει μια προβολή της συγκεκριμένης ιστορίας του Πίτερ Γκριναγουέι και της προσωπικής εμπειρίας του Μόρλαρ, στη μακροκλίμακα που αντιστοιχεί στην ευρύτερη κοινωνία, τίθεται το ερώτημα για τα όρια των ανθρώπινων δυνάμεων. Και τούτα τα όρια δεν περιορίζονται σε τηλεκινητικές ιδιότητες προσωπικού χαρακτήρα, αλλά μπορούν να επεκταθούν και να χρησιμοποιηθούν ως φορέας αντίστασης στα κακώς κείμενα της εξουσίας. Και ίσως εδώ να αναδεικνύεται ο ρόλος και οι δυνάμεις που έχει το άτομο, η μονάδα. Όχι βέβαια ως μια απομονωμένη και αυτενεργούμενη μονάδα κατά το δοκούν, ήτοι στο λογική της ιδιοτέλειας, αλλά ως μέρος ενός συνόλου που γνωρίζει τι θέλει και βαδίζει απαρέγκλιτα προς τον όποιο στόχο. Ένα στόχο που πιθανότητα μπορεί να είναι η υπερίσχυση του καλού απέναντι στο κακό.

Η ταινία πέρα από την ανάλυση που στοχεύει στην ανάγνωση των ευρισκομένων ανάμεσα στις γραμμές, είναι και ένα καλογυρισμένο θρίλερ με εξαιρετικές ερμηνευτικές παρουσίες προεξάρχοντος του Λίνο Βεντούρα ο οποίος κατ΄ εξαίρεση είναι νεοφερμένος γάλλος αστυνομικός επιθεωρητής στο Λονδίνο. Επίσης ο διάσημος και σπουδαίος Ρίτσαρντ Μπάρτον και οι πολύ καλοί, Λι Ρέμικ και Χάρι Άντριους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s