DEGOUELO (1)


ΓΙΑΤΙ ΤΟ «ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ» ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΡΙΑΙΟ

«Την τελευταία φορά που τον είδα

 δεν έμοιαζε καθόλου με τον εαυτό του.

Δεν έμοιαζε με κανέναν και έμοιαζε με όλους.

Δεν ήταν κάτι το άλλο

μια και το «άλλο» είχε τόσο πολύ διεισδύσει μέσα του

 ώστε ήταν το όλον αλλά και ο καθένας».

Από το νέο προς έκδοση βιβλίο του Αλέξη Δερμεντζόγλου Η ζωή στο club

ΜπάρτονΤου Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Η τριαδικότητα στο «Χτύπημα της Μέδουσας» ευτυχώς (ή δυστυχώς) δεν καθορίζεται από μια σχηματικότητα   αλλά κάτι που είναι σαφές αδιαμορφοποίητο. Δεν υπάρχει καλός, κακός και άσχημος αλλά υπερεπάρκεια, ανεπάρκεια, αδυναμία.

Κι όπως τραγουδάει ο αγαπημένος μου Ζιμπέρ Μπεκό τι θα γίνει  άραγε την «Μια μέρα που θάλθουν οι βροχές».Θα γεννηθεί το α-κατανίκητο, η ιδεολογία θα χαλυβδωθεί ,η τιμωρία δεν θα έχει επιστροφή. Νόμος, ανάλυση και φύση (δες και το Burnt offerings).Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει για όλους.No mercy,καμιά συναίνεση, καμιά ανοχή παρά μόνο συν-ενοχή στο συμβάν. Το συμβάν το χωρίς φύλο και φίλο ,χωρίς σώμα ,χωρίς αίμα  μα μόνο μια ολοκληρωτική σκέψη:Baby the rain must full όπως θάλεγε κι ο Μάλιγκαν. Ναι το ανίερο πρέπει να πέσει και πέφτει στο κομψό και με την μια «Χτύπημα της Μέδουσας». Γιατί τα χτυπήματα πρέπει νάχουν στυλ και ιδεολογία. Κανείς δεν θα σωθεί από την οργή της παραχαραγμένης φυσικότητας.

  • Είναι το πένθιμο εμβατήριο που έπαιζαν οι Μεξικανοί όταν πολιορκούσαν τους αντιπάλους και μελωδικά (!) τους ενημέρωναν πως σύντομα θα τους σφάξουν

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s