ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΩΝ: ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ … ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ


(αναδημοσίευση από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»,15/5/2016)

20 ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΡΟΣΗΜΑ

Ο τρίτος άνθρωπος

Ο τρίτος άνθρωπος

του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Το 69ο φεστιβάλ των Κανών τελειώνει σε μια εβδομάδα. Αν επιθυμούσαμε να δημιουργήσουμε ένα έξτρα σούπερ φεστιβάλ Κανών, ποιες από τις ταινίες που διαγωνίστηκαν εκεί διαχρονικά και κέρδισαν τα βραβεία, ειδικά βραβεία, Χρυσούς Φοίνικες, βραβεία σκηνοθεσίας,  θα επιλέγαμε; Ποια φιλμ θα κέρδιζαν με συσσώρευση κορυφαίων ονομάτων; Φανταστείτε, λοιπόν, ένα μεγάλο πανηγύρι δημιουργών όπως οι Ντέιβιντ Λιν, Κάρολ Ριντ, Κλουζό, Φελίνι, Βισκόντι, Κολατόζοφ, Ταρκόφσκι, Κόπολα, Σλάιντορφ, Κουρουσάουα, Βέντερς, Αγγελόπουλο, Χάνεκε, Κοέν, Σπίλμπεργκ, Σάτσμπεργκ, Ντέιβιντ Λιντς, Αντονιόνι, Όλτμαν, Λόουζι, Πέτρι, Ρόζι, Λίντσεϊ Άντερσον, Σκορσέζε, Ταβιάνι, Ζακ Οντιάρ. Αυτό το υποθετικό φεστιβάλ μπορεί να γίνει, αν προμηθευτούμε τις ταινίες σε DVD.

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Θα δημιουργηθεί μια λίστα με τα 20 αριστουργήματα που θα διαγωνιστούν στις οικίες σας. Η κρίση του γράφοντα είναι υποκειμενική και η επιλογή στηρίζεται σε συγκεκριμένα ιδεολογικά και αισθητικά κριτήρια. Δεν είναι δυνατό να ξεχωρίσει κανείς την απόλυτα πρώτη ταινία, αυτό είναι  πολλαπλά αδύνατο.

Γλυκειά ζωή

Γλυκειά ζωή

Πάμε, λοιπόν: 1. Ο τρίτος άνθρωπος (1949) του Κάρολ Ριντ, μεταπολεμικό (postwar) νουάρ με έξοχους σταρ και σεναριογράφο τον Γκράχαμ Γκρίιν. 2. Blow up (1967) του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Ένα τυπικό νουάρ μετατρέπεται στο απόλυτο σχόλιο για το συμβιβασμό, την υποταγή και την αλλοτρίωση. 3. Βιριδιάνα (1961)του Λουίς Μπουνιουέλ για την εξαιρετική δύναμη, την αντιφρανκική αλληγορία για μια Ισπανία πολλαπλά υποταγμένη. 4. Γλυκιά ζωή (1960) του Φεντερίκο Φελίνι με τους Μαστρογιάνι, Έκμπεργκ, μια εξαιρετική τοιχογραφία της Ρώμης αλλά και οδοιπορικό στην αλλοτρίωση και την ενσωμάτωση. 5. Όταν περνούν οι γερανοί (1959) του Μιχαήλ Κολατόζοφ για την πολλαπλή δυναμική της, την εκφραστικότητα των εικόνων, την ποίηση, το αντιπολεμικό μήνυμα αλλά και την καταγγελία σοσιαλιστικών στρεβλώσεων.

΄Οταν περνούν οι γερανοί

΄Οταν περνούν οι γερανοί

ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΓΡΑΦΗ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΜΨΗ

  1.  Σύντομη συνάντηση (1946) του Ντέιβιντ Λιν για το εξαιρετικό, μινιμαλιστικό, ανθρώπινο ύφος, τη δύναμη των εικόνων, την ανάδειξη της θυσίας. 7. Η συνομιλία (1974) του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Πάντα μοντέρνο σε γραφή φιλμ, ελλειπτικό, μινιμαλιστικό ύφος, αφαιρετική αφήγηση για τα υπαρξιακά αδιέξοδα, τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής. 8. Σολάρις του Αντρζέι Ταρκόφσκι. Ο μέγας δημιουργός διασκευάζει ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Στάνιελαβ Λεμ και καταλήγει σ’ ένα συγκλονιστικό, μπεργκμανικό αριστούργημα. Αναφέρεται στις πραγματικές αξίες της ζωής, στην αλλοτρίωση, στις λάθος επιλογές.
Solaris

Solaris

9. Γατόπαρδος (1963) Ο Βισκόντι διασκευάζοντας κι αυτός ένα λογοτέχνημα, καταλήγει όχι μόνον σε μια συνταραχτική τοιχογραφία εποχής αλλά και σε ένα διαχρονικό, κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο. Παράλληλα, η αισθητική του είναι εκθαμβωτική. 10. Το μεροκάματο του τρόμου Και εδώ διασκευή ενός λογοτεχνήματος και ο Κλουζό, αξιοποιώντας εξαιρετικούς σταρ καταλήγει σ’ ένα πεσιμιστικό νουάρ με αναφορές στη μοίρα και στην κοινωνία με τίτλο παροιμιώδη.

Το μεροκάματο του τρόμου

Το μεροκάματο του τρόμου

ΤΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ

  1. Το σκιάχτρο (1973) Ο Τζέρι Σάτσμπεργκ, αξιοποιώντας δύο έξοχους σταρ (Αλ Πατσίνο, Τζιν Χάκμαν) σ’ ένα συνταραχτικό οδοιπορικό, όπου η ανασφάλεια, η αγωνία και τα υπαρξιακά αναδύονται άμεσα. 12. Ξένοιαστος καβαλάρης (1969) του Ντένις Χόπερ, το κορυφαίο, αρχετυπικό ρόουντ- μούβι, η αγαπημένη ταινία των νέων με καταγγελία για τον κοινωνικό φασισμό. 12. MASH (1970) Ο Ρόμπερτ Όλτμαν σε μια ανατρεπτική κατάμαυρη αντιπολεμική κωμωδία, που, ενώ αναφέρεται στον πόλεμο της Κορέας, παραπέμπει ξεκάθαρα στο Βιετνάμ. 13. Αν (1969) του Λίντσεϊ Άντερσον. Η αιρετική, σκληρή, αναρχική ταινία που επιτίθεται στο εκπαιδευτικό σύστημα σαφώς επηρεασμένη από τα γεγονότα του Μάη του `68. 14. Υπόθεση Ματέι (1972) Ο Φραντσέσκο Ρόζι με καταιγιστικό μοντάζ καταγράφει τολμηρά μια πολιτική ιστορία βασισμένη σε πραγματικό γεγονός. Να θυμίσω πως τον Χρυσό Φοίνικα τον κέρδισε εξ ημισείας με τον Έλιο Πέτρι για το φιλμ Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο. 15. Ρώμη ανοχύρωτη πόλη (1946) Ο Ρομπέρτο Ροσελίνι στην εμβληματική του δημιουργία- ορόσημο του νεορεαλισμού. 16. Αγάπη (2012) του Μίκαελ Χάνεκε. Ο Αυστριακός δημιουργός σε ένα εξαιρετικό, διεισδυτικό και κατάπικρο σχόλιο για το θάνατο και την εξάρτηση.
Σύντομη συνάντηση

Σύντομη συνάντηση

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Να σημειωθεί η υψηλού επιπέδου αισθητική, οι ελλείψεις, η ρωγμώδης αφήγηση. Αριστούργημα. 17. Αποκάλυψη τώρα (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Η εφιαλτική για το Βιετνάμ υπερρεαλιστική δημιουργία, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζότζεφ Κόνραντ. Κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα εξ ημισείας με το Ταμπούρλο του Σλάιντορφ που το σενάριό του βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γκίντερ Γκρας. 18. Ο ταξιτζής (1976) Πριν από 40 χρόνια ο Μάρτιν Σκορσέζε κατάφερε να  δώσει μια άλλη οπτική της Νέας Υόρκης και ταυτόχρονα τη μοναξιά και την ψυχοπαθολογία της αναδεικνύοντας και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. 19. Ο αγνοούμενος (1982) Για την υψηλή δυναμική της καταγγελίας, για τη δικτατορία της Χιλής, το ωραίο σινεμά ρεπορτάζ και την τελετουργική αφήγηση. Τον Χρυσό Φοίνικα μοιράστηκε με τον Δρόμο του Γκιλμάζ Γκιουνέι. Και κλείνω με το 20. Μια αιωνιότητα και μια μέρα (1998) του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s