“ΤΟ ΜΕΣΑ ΦΩΣ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 15/5/2016)

psilakis

Ένας αξιοπρόσεκτος άνθρωπος

του Στράτου Κερσανίδη

Συνταξιούχος γιατρός, οφθαλμίατρος συγκεκριμένα, ετών 86. Ο Γιώργος Μακράκης, ζει στη Χερσόνησο της Κρήτης μαζί με τη γυναίκα του και μπροστά στην κάμερα μας αποκαλύπτει τη ζωή και τις σκέψεις του και σε όσα «τρύγησε με τα μάτια του και τα ΄χει κλείσει εντός του», όπως λέει.

Αυτός είναι ο άνθρωπος, ή αν προτιμάτε, ο ήρωας της ταινίας “Το μέσα φως” του Σταύρου Ψυλλάκη.

Το βέβαιο είναι πως ο Ψυλλάκης ανακάλυψε έναν άνθρωπο-θησαυρό και αυτό που ανακαλύπτουμε εμείς με τη σειρά μας, βλέποντας την ταινία, είναι ένας άνθρωπος ζωντανός, με βαθιά και εμπεριστατωμένη σκέψη και άποψη για τη ζωή. Πραγματικός ποταμός ο Μακράκης, ο λόγος του ρέει, μιλά σωστά ελληνικά αλλά λέει και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Συνταξιούχος γιατρός, ιδρυτής του ανοιχτού λαογραφικού μουσείου Λυχνοστάτης, συγγραφέας, οικολογικός καλλιεργητής, ο ίδιος λέει πως του αρέσει να τον αποκαλούν «γιατρό».

Θυμάται, τον παππού Μηλιωτογιάννη, «τον πρώτο και μεγαλύτερο ίσως δάσκαλο της ζωής του» και την αυλή του πατρικού στη Σητεία, εκεί όπου γνώρισε «τη στενή σχέση ζωής και θανάτου, του θρήνου και του πανηγυριού». Μιλά για το φως, το μάτι, αλλά και το δάκρυ που «είναι αγίασμα της ψυχής» και μας ξεναγεί στον τόπο της δημιουργικής του πνοής, το Μουσείο Λυχνοστάτης, εκεί όπου η λαογραφία «μιλάει στην καρδιά και στη συνείδηση των ανθρώπων».
Ο Σταύρος Ψυλλάκης μας συστήνει έναν άνθρωπο που δε χορταίνεις να βλέπεις και που δε χορταίνεις να ακούς. Ένας άνθρωπος που ο λόγος του ρέει σα γάργαρο νερό και κρέμεσαι από τα χείλη του. Τελικά, έναν άνθρωπο που αξίζει να γίνει ο ήρωας ενός ντοκιμαντέρ.

Βέβαια αυτό το πρώτο υλικό για να πάρει σάρκα και οστά, δηλαδή να γίνει ταινία, χρειάζεται και τον κατάλληλο άνθρωπο ο οποίος εν προκειμένω είναι ο Σταύρος Ψυλλάκης. Ο σκηνοθέτης, λοιπόν, γνωρίζει πολύ καλά πως να δημιουργήσει μια ταινία συναρπαστική. Δε μένει στατικός, με τον πρωταγωνιστή του να μιλά φάτσα στην κάμερα, αλλά κινείται διαρκώς μαζί του. Κι έτσι δε γνωρίζουμε μόνο τον άνθρωπο αλλά βλέπουμε και το χώρο που ζει και κινείται καθημερινά. Ανάμεσα σε ανθρώπους, ανάμεσα στα φυτά του για τα οποία λέει πως αποτελούν ανώτερη μορφή ζωής από τον άνθρωπο, μέσα στους χώρους του σπιτιού του και του μουσείου. Και βέβαια, διανθίζει σχεδόν τα πάντα με μαντινάδες. Ένα ντοκιμαντέρ, για έναν άνθρωπο που ξέρει να ζει και που ο Σταύρος Ψυλλάκης τον χρησιμοποιεί για να μας κάνει την αναγκαία ένεση αισιοδοξίας που χρειαζόμαστε.

Η ταινία προβλήθηκε τον περασμένο Μάρτιο στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s