“ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΔΕΝΤΡΑ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 30/4/2016)

Το τελευταίο ταξίδι

 Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Θάλασσα από δέντρα

Θάλασσα από δέντρα

Διαβάζοντας για την τελευταία ταινία του Γκας Βαν Σαντ, θυμήθηκα την “Μπαλάντα του Ναραγιάμα”, του Σοέι Ιμαμούρα που όταν την είχα δει το 1983, με είχε συγκλονίσει.

Η ταινία του Ιμαμούρα μας μεταφέρει τέλη του 19ου αιώνα σε κάποιο χωριό της Ιαπωνίας. Εκεί η 70χρονη Ορίν, αφού τακτοποιεί τις οικογενειακές της υποθέσεις, φεύγει για να πεθάνει στο βουνό Ναραγιάμα. Σύμφωνα με το έθιμο, οι γέροι  αποσύρονται στο βουνό για να πεθάνουν και για να μην είναι βάρος στις φτωχές οικογένειές τους.

Η μπαλάντα του Ναραγιάμα

Η μπαλάντα του Ναραγιάμα

Πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο θέμα να μη σε συναρπάσει. Και πως είναι δυνατόν να μη σε συναρπάσει με το θέμα της η ταινία “Μια θάλασσα από δέντρα”, του Γκας Βαν Σαντ η οποία έκανε πρεμιέρα στο 68ο Φεστιβάλ των Κανών; Οι δύο ταινίες έχουν κοινό γεωγραφικό χώρο, την Ιαπωνία και κοινό θέμα, τον εκούσιο θάνατο. Κι αν στην περίπτωση του Ιμαμούρα πρόκειται για ανθρώπους ηλικιωμένους, στην περίπτωση του Βαν Σαντ, πρόκειται για ανθρώπους που επιλέγουν το θάνατο ως λύτρωση.

Ο Άρθουρ Μπρέναν, έχοντας βιώσει την απώλεια της αγαπημένης του γυναίκας, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Ως ο τέλειος τόπος για να πεθάνει κάποιος, θεωρείται ένα πυκνό δάσος το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Φούτζι. Λένε πως όποιος μπει μέσα στο δάσος με σκοπό να πεθάνει πρέπει να είναι αποφασισμένος επειδή εάν μετανιώσει δύσκολα μπορεί να επιστρέψει επειδή το δάσος είναι τόσο πυκνό που σε κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά του.

Ένας τέτοιος άνθρωπος, είναι ο Τακούμι, ένας άνθρωπος ο οποίος αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Η συνάντηση του Άρθουρ μαζί του θα είναι καθοριστική, αφού θα αποφασίσει να τον βοηθήσει να βρει το δρόμο της επιστροφής.  Και θα είναι μια συνάντηση καθοριστική.

Ο σεναριογράφος, Κρις Σπάρλινγκ, λέει: «Όταν διάβασα για το δάσος αυτό, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα μιας μυστηριώδους, βαθιά πνευματικής αλλά και ανατριχιαστικής τοποθεσίας. Μου φάνηκε σαν κάτι το απόκοσμο. Μου έκανε επίσης εντύπωση το ότι οι άνθρωποι που πάνε εκεί, ταξιδεύουν τεράστιες αποστάσεις για να φτάσουν, έχοντας ως μοναδικό στόχο να αυτοκτονήσουν. Βρήκα συναρπαστικό το ότι κάποιος μπορεί να πάρει μια τόσο σοκαριστική απόφαση, να ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα, συναντώντας πολλούς ανθρώπους καθ’ οδόν και έχοντας όλων των ειδών τις εμπειρίες, και παρόλα αυτά να μην αλλάξει την απόφασή του”.

Όμως η ταινία, εκτός από ένα ταξίδι αυτογνωσίας και επαναπροσδιορισμού είναι και μια ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Παρακολουθούμε σε φλας μπακ τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του Άρθουρ από το γάμο του με την Τζόαν. Τα προβλήματα που δημιουργούνται στα ζευγάρια μετά από πολλά χρόνια συμβίωσης.

Ο πρωταγωνιστής, Μάθιου Μακ Κόναχι, λέει για τον Γκας Βαν Σαντ: «Έχει την αυτοπεποίθηση να μην πει τίποτα αν όλα πάνε καλά, αλλά και να σου ζητήσει να κάνεις κάτι ξανά και ξανά μέχρι να το πετύχεις. Η ταινία θα μπορούσε να ήταν πολύ σκοτεινή και δύσκολη. Αλλά ο Γκας έψαξε τρόπους να φέρει αισιοδοξία και ανάλαφρες στιγμές στην αφήγηση, ακόμη και χιούμορ. Απόλαυσα την συνεργασία μαζί του και του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη να πει την αλήθεια της ιστορίας».

strakersan@gmail.com

http://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s