“Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΟΥ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/4/2016)

Η κρυφή γοητεία των καταστροφικών σχέσεων

monroi

του Στράτου Κερσανίδη

Μυστήριο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ακόμη πιο μυστήριες, οι ερωτικές σχέσεις. Εκείνες που παρασέρνουν ως δίνη στο βυθό, που συνεπάγεται σίγουρο πνιγμό, αλλά αφηνόμαστε στο ηδονικό λίκνισμα παρά τη διαφαινόμενη καταστροφή. “Είναι η ιστορία μιας καταστροφικής σχέσης”, λέει η Μαϊουέν, σκηνοθέτιδα της ταινίας “Ο βασιλιάς μου”, η οποία μας μιλά για μια τέτοια σχέση και την κρυφή γοητεία της.

Μια γυναίκα, η Τονί, μετρά από ένα ατύχημα που είχε στο σκι, νοσηλεύεται σε ένα κέντρο αποκατάστασης. Εκεί, παρακολουθούμε σε φλας μπακ, τη σχέση της με τον Τζόρτζιο, έναν πλούσιο, γοητευτικό και ιδιόρρυθμο άνδρα, με τον οποίο μοιράστηκε δέκα χρόνια από τη ζωή της και απέκτησαν ένα αγοράκι.

Τη γνωριμία τους ακολούθησε ο κεραυνοβόλος έρωτας και μια θυελλώδης, παθιασμένη ερωτική σχέση. Ζουν μαζί, η Τονί μένει έγκυος αλλά ο Τζόρτζιο, ενώ τη λατρεύει δεν μπορεί να ζήσει μια ‘φυσιολογική’ οικογενειακή ζωή. Προτιμά να ζει ελεύθερος χωρίς καμία δέσμευση. Έτσι η σχέση τους αρχίζει να κλονίζεται, οι δυο τους κινούνται σε φυγόκεντρους κύκλους, οι οποίοι πλησιάζουν, κλείνουν, κι ύστερα ξανανοίγουν αλλά ποτέ δεν απομακρύνονται. Φαίνεται τελικά, πως κάτω από το επιφανειακό πάθος υπάρχει αγάπη.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία που ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια των θεατών, η Μαϊουέν. Μια ταινία χαρακτήρων και συμπεριφορών στην οποία πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν οι ηθοποιοί. Η Εμανουέλ Μπερκό και ο Βενσάν Κασέλ, με την πρώτη, μάλιστα, να κερδίζει το βραβείο γυναικείας ερμηνείας -εξ ημισείας με τη Ρούνεϊ Μάρα για το “Κάρολ”- στο 68ο Φεστιβάλ των Κανών.

Η θυελλώδης σχέση της Τονί και του Τζόρτζιο, δίνεται μέσα από τα συνεχή σκαμπανεβάσματα της συμπεριφοράς του δεύτερου. Το σενάριο ξετυλίγει την κοινή τους ζωή με αναλυτικό τρόπο -συχνά υπερβολικά- και με μικρές ανατροπές. Εάν είχε προτιμηθεί η μικρότερη διάρκεια της ταινίας (128 λεπτά), πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα. Γιατί φορτώνεται με εικόνες και διαλόγους που θα μπορούσαν να λείπουν χωρίς, κατά την άποψή μου, να αφαιρέσουν κάτι από το ούτως ή άλλως ενδιαφέρον θέμα της.

Λέει η σκηνοθέτιδα: “ Είχα γράψει αναρίθμητες εκδοχές του σεναρίου, χωρίς να με ικανοποιεί καμία. Οι χαρούμενες στιγμές ενός ζευγαριού πριν αρχίσουν όλα να καταρρέουν- συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο μου ήταν να έχω χαρούμενους ανθρώπους στις ταινίες μου (…) ήθελα να κάνω μια ταινία στην οποία δε θα ήμουν μέσα, για να δω τι θα μου απέφερε ως σκηνοθέτιδα, κι επειδή ήθελα να δουλέψω με την Εμανουέλ Μπερκό. Ο χαρακτήρας του Τζόρτζιο επίσης θα ήταν περίπλοκος και μυστηριώδης. Οι χαρακτήρες δεν πρέπει να είναι μονολιθικοί, ειδάλλως γίνονται γρήγορα βαρετοί. Η ζωή δεν αποτελείται από ένα κομμάτι μόνο, πρέπει να μπορεί κανείς να την κοιτάζει από διαφορετικές οπτικές(…)”.

strakersan@gmail.com

http://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s