35ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 17/4/2016)

Τσιράκι

Τσιράκι

Ταινίες και τίποτα άλλο

Του Στράτου Κερσανίδη

Παρά την τεταμένη κατάσταση στην Τουρκία εξαιτίας της τρομοκρατίας και τον κόκκινο συναγερμό εν όψει νέων τρομοκρατικών επιθέσεων σύμφωνα με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, η καθημερινή ζωή στην Κωνσταντινούπολη δε φαίνεται να έχει επηρεαστεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το 35ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης,, τουλάχιστον μέχρι την περασμένη Τρίτη που βρισκόμασταν εκεί, το οποίο ολοκληρώνεται σήμερα.

Ο πρόεδρος Ερντογάν και ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου εγκαινίασαν την περασμένη Κυριακή το νέο σύγχρονο στάδιο την μαύρων αετών της Μπεσίκτας, το οποίο δε βρίσκεται μακριά από την πλατεία Ταξίμ. Όπως εκεί κοντά βρίσκεται και το Μουσείο Πέρα, το οποίο φιλοξενεί μέχρι τα μέσα Μαΐου μια εντυπωσιακή έκθεση έργων του Τζόρτιο ντε Κίρικο η οποία εκτείνεται σε δύο ορόφους. Και φυσικά και οι αίθουσες καθώς και η έδρα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Δύο Κυριακές πριν, στο κείμενο για τις ελληνικές συμμετοχές παρέλειψα να αναφέρω και την ταινία του διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος, «Μια ανάσα» (Ein atem), του Κρίστιαν Ζούμπερτ, που μπορεί να είναι Γερμανός αλλά μεγάλο μέρος της έχει γυριστεί στην Ελλάδα ενώ σε πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τη Χαρά Μάτα Γιαννάτου, τον Αποστόλη Τότσικα, την Πηνελόπη Σεργουνιώτη, τη Μαίρη Νάνου και τον Ακύλα Καραζήση.

Παρακολουθώντας, όπως κάθε χρόνο, ένα μέρος από του τουρκικό πρόγραμμα, διαπίστωσα κάτι κοινό. Σε όλες τις ταινίες που είδα η μουσική είτε απουσιάζει είτε η χρήση της είναι ελάχιστη. Οι σκηνοθέτες και οι σκηνοθέτιδες από τη γειτονική χώρα προτιμούν τους ήχους του περιβάλλοντος είτε αστικό είτε φυσικό, προσδίδοντας έτσι περισσότερο ρεαλισμό στις ταινίες.

Μία από αυτές, και η οποία μου άρεσε πολύ, είναι το «Τσιράκι», σε σκηνοθεσία Εμρέ Κονούκ. Πρωταγωνιστής είναι ένας μαθητευόμενος σε ραφείο, ένας μοναχικός και ανασφαλής άνδρας, ο οποίος πάσχει από διάφορες φοβίες. Φοβάται τα ατυχήματα και έτσι προτιμά να βρει και να νοικιάσει ένα σπίτι κοντά στη δουλειά του αντί να πηγαινοέρχεται καθημερινά με το αυτοκίνητο ενός φίλου. Η σπιτονοικοκυρά του είναι μια ξύπνια ηλικιωμένη γυναίκα στο πρόσωπο της οποίας ο φοβισμένος άνδρας θα βρει μία προστάτιδα. Όμως οι ισορροπίες είναι επικίνδυνες και εύκιλα θα ανατραπούν. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με σαρκαστικό χιούμορ και έναν υπάροχο πρωταγωνιστή (Χακάν Αταλάι).

Στο «Κοτέτσι», του Ουφούκ Μπαϊρακτάρ, μεταφερόμαστε σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό. Ένα ζευγάρι έχει τρία αγόρια και ένα νεογέννητο κοριτσάκι. Όταν η γυναίκα προσβάλλεται από φυματίωση ζητά από τον άνδρα της να παντρευτεί μια δεύτερη γυναίκα για να μεγαλώσει το κοριτσάκι. Όμως η πρώτη γυναίκα θα θεραπευτεί, θα επιστρέψει στο σπίτι και θα αρχίσει ο ανταγωνισμός. Πολύ καλό θέμα, όμορφη ταινία, δυνατή αλλά κάπως παλιομοδίτικη.

Στο «Μπλε ποδήλατο», σε σκηνοθεσία Ουμίτ Κιορεκέν, ένα παιδί συγκεντρώνει χρήματα για να αγοράσει ένα μπλε ποδήλατο. Ο πατέρας του έχει σκοτωθεί μυστηριωδώς κι αυτός, παράλληλα με το σχολείο, δουλεύει για να βοηθήσει τη μητέρα του αλλά και για να μαζέψει τα χρήματα που ο ίδιος θέλει. Ταυτόχρονα νιώθει θερμά συναισθήματα για μια συμμαθήτριά του. Στην ταινία δίδονται με ανάγλυφο τρόπο οι κοινωνικές διαφορές και η διαφθορά της εξουσίας.

Ο Αντνάν Ακντάγ, στο «Η ζωή μου», περιγράφει πως ένας νέος άνδρας επιστρέφει στο χωριό του μετά από το θάνατο του αδελφού του για να βοηθήσει την οικογένειά του νεκρού και τους γονείς του. Εκεί να γνωρίσει τη νεαρή δασκάλα του χωριού και μαζί με φίλους του θα θελήσει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τα όσα βιώνει. Η ταινία θα μπορούσε να είναι ένα ντοκιμαντέρ… για το πώς γυρίζεται έναν ντοκιμαντέρ. Πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης, σε μια ταινία που κουράζει.

Στο «Ξεσκονόπανο» (Αχού Οζτούρκ), παρακολουθούμε τις ζωές δύο γυναικών που καθαρίζουν σπίτια και τη μεταξύ τους φιλική αλλά και γεμάτη αντιφάσεις σχέση.

Στο «Χορό του γάμου» (Τσιγκτέρ Σεζγίν), ένας νεαρός που πιέζεται από τη μητέρα του να αρραβωνιαστεί με μια κοπέλα, ερωτεύεται μια μεγαλύτερή του γυναίκα. Θα έρθει σε ρήξη με την οικογένεια του αλλά η επιστροφή ενός άνδρα μετά από 18 χρόνια θα ανατρέψει τα πάντα.

Είδαμε και τις ταινίες «Μητέρα πατρίδα» (Σεμέν Τιουζέν) και «Εμπλοκή» (Τουντς Νταβούτ), οι οποίες προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και για τις οποίες γράψαμε σχετικά.

Τέλος στο Διεθνές Διαγωνιστικό συμμετέχει η ταινία «Ξαφνικά», της Ναζλού Οζγκέ. Πρόκειται για γερμανική ταινία, γυρισμένη από μια βραβευμένη τουρκάλα σκηνοθέτιδα. Μετά από ένα πάρτι μια κοπέλα πεθαίνει μπροστά σε έναν άνδρα. Μπορούσε να τη σώσεις. Μήπως δεν έπραξε όπως έπρεπε; Ο άνδρας υποβιβάζεται στη δουλειά του ενώ τον εγκαταλείπει η κοπέλα του. Τελικά θα καταφέρει μα κυνικό τρόπο να γυρίσει την κατάσταση προς το συμφέρον του. Ενδιαφέρουσα ταινία με σασπένς και ανατροπές που επικεντρώνεται στο πλασματικό των ανθρώπινων σχέσεων.

Με την ελπίδα όλα να είναι καλύτερα ανανεώνουμε το ραντεβού μας με το φεστιβάλ για του χρόνου.

strakersan@gmail.com

http://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s