O ΦΡANKO ΝΕΡΟ, ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ “ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ”


0fdhi6331dab6as1fsyxΕπιμέλεια: Κώστας Τσιναρίδης

Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση ηθοποιού, μια και έχει θεμελιώσει ένα προσωπικό ερμηνευτικό στυλ, χαλαρό και οικείο αλλά και εσωτερικό ταυτόχρονα. Η ποικιλία ρόλων του είναι αξιοσημείωτη, από σπαγκέτι γουέστερν και αστυνομικά φιλμ, μέχρι ψυχολογικά δράματα ή ταινίες εποχής. Σε κάθε κατηγορία από τις παραπάνω ενσαρκώνει και έναν ξεχωριστό τύπο.

Τα σπαγκέτι γουέστερν είναι οπωσδήποτε η πρώτη σημαντική στιγμή στην καριέρα του. Στον πρωτότυπο Τζάνγκο (1966) του Σέρτζιο Κορμπούτσι ενσαρκώνει έναν ήρωα χωρίς παρελθόν και μέλλον, ακόμα πιο υπερβατικό από τον Άνθρωπο Χωρίς Όνομα του Σέρτζιο Λεόνε. Σκληρός και αλλά και στωικός, ο Νέρο αποδείχτηκε ιδανικός στο ρόλο, ενώ η ταινία ενέπνευσε γύρω στις 40 ανεπίσημες συνέχειες. Ανάμεσα τους και την επίσημη Επιστροφή του Τζάνγκο (1987), πάλι με τον Νέρο, που δε φτάνει όμως το πρωτότυπο. Παρόμοιο στυλ θα ανέπτυσσε και στα επόμενα σπαγκέτι γουέστερν, όπως στα Η νύχτα της μεγάλης σφαγής (1966) του Λούτσιο Φούλτσι και Αντίο, Τέξας (1966) του Φερντινάντο Μπάλντι. Στα επόμενα γουέστερν του Κορμπούτσι όπως στον Επαναστάτη του Μεξικού (1968) και στους Κομπανιέρος (1970), ο Νέρο θα ανέπτυσσε κυνικούς ήρωες με έντονο αυτοσαρκασμό, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει περισσότερο τις ερμηνευτικές του δυνατότητες.

Με το πέρασμα του σπαγκέτι γουέστερν στην πολιτικοποίηση, ο Νέρο θα έβρισκε την ευκαιρία να περάσει και στο πολιτικό φιλμ, αυτή τη φορά με τη βοήθεια του Νταμιάνο Νταμιάνι. Οι μεγαλύτερες κοινές τους επιτυχίες ήταν Η μέρα της Κουκουβάγιας (1968) και Η εξομολόγηση ενός αστυνομικού (1971). Με αυτές τις ταινίες, ο Νέρο αναγνωρίστηκε και ως σημαντικός ηθοποιός πέρα από σταρ, ενώ κέρδισε και τα πρώτα βραβεία ερμηνείας στην καριέρα του. Χαρακτηριστικό ήταν το γεγονός ότι επελέγη να ερμηνεύσει τον κεντρικό ρόλο πλάι σε σπουδαίους Ιταλούς ηθοποιούς στην πολύκροτη πολιτική ταινία Το έγκλημα Ματεότι (1973) του Φλορεστάνο Βαντσίνι, μια και η φιγούρα μπορούσε να προσελκύσει ένα ευρύ κοινό χωρίς να πέφτει στην παγίδα της εμπορικότητας.

Με την είσοδο στη δεκαετία του ’70, ο Νέρο πέρασε στο αστυνομικό φιλμ όπου ερμήνευσε βίαιους και αμφιλεγόμενους χαρακτήρες, χωρίς ωστόσο να χάσει σε δημοτικότητα. Σε αυτή την περίοδο ξεχωρίζει η συνεργασία του με τον Έντσο Καστελάρι με τις σκληρές περιπέτειες Το μεγάλο έγκλημα (1973) και Ένας πολίτης επαναστατεί (1974), αλλά και με το γουέστερν Κεόμα (1976), μια ταινία με έντονους επικριτές αλλά και φανατικούς οπαδούς.

Μαζί με τις περιπέτειες δε λείπουν και οι κατά καιρούς εμφανίσεις του Νέρο σε πολλές ποιοτικές δραματικές ταινίες ιταλικής ή ξένης παραγωγής. Ξεχωρίζουν Ο πύργος των εραστών (1968) του Έλιο Πέτρι και η Τριστάνα (1970) του Λουίς Μπουνιουέλ αλλά και το Θριαμβικό Εμβατήριο (1976) του Μάρκο Μπελόκιο. Αλλά και σε πολλές επικές υπερπαραγωγές όπως Κάμελοτ (1967) του Τζόσουα Λόγκαν, Η μάχη του ποταμού Νέρετβα (1969) του Βέλικο Μπούλαζιτς και Οι κόκκινες καμπάνες (1982) του Σεργκέι Μπονταρτσούκ.

Οι κινηματογραφικές του εμφανίσεις είναι μέχρι και σήμερα πάρα πολλές αφού, όπως παραδέχεται ο ίδιος, δεν αρνείται ποτέ κανένα ρόλο μια και δε νιώθει σταρ. Η πιο γνωστή εμφάνιση του των τελευταίων χρόνων είναι στον Τζάνγκο (2012) του Ταραντίνο, ένα μικρό πέρασμα ως ελάχιστος φόρος τιμής του τελευταίου στον πρωτότυπο ήρωα που έκανε διάσημο τον Νέρο και του άνοιξε το δρόμο για μια αξιοσημείωτη κινηματογραφική πορεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s