ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ» του Ζορς Λοτνέρ

leprofessionnel_2από τον Γιάννη ν. Γκακίδη

Αναλώσιμα φίλε μου, αναλώσιμα του συστήματος. Και το γαμημένο το σύστημα ποιος το έφτιαξε; Είναι μάλλον κάτι σαν την ποίηση, μετά τη δημοσίευσή του ποιήματος, ο δημιουργός δεν έχει καμία επιρροή πάνω του. Ενδεχομένως να είναι και κάτι σαν το ευφυές σχέδιο του θεού, το οποίο εξαντλείται στη δημιουργία του. Η οποιαδήποτε πορεία του ανθρώπου δεν έχει σχέση με τον δημιουργό του. Απ’  ότι φαίνεται τουλάχιστον. Καθότι σούμπιτοι οδεύουμε στην αυτοκαταστροφή. Ο Ζοσλέν Μπομόν, πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της Γαλλίας εντέλλεται για την εκτέλεση του προέδρου μιας αφρικανικής χώρας του Τζαμάλ. Ωστόσο οι υψηλά ιστάμενοι της υπηρεσίας του αναιρούν την αρχική εντολή και δίνουν τον Μπομόν στον πρόεδρο Τζαμάλ, κάνοντάς του εκδούλευση. Τώρα πια ο Τζαμάλ, τους είναι χρήσιμος για την πολιτικοοικονομική διαπλοκή τους. Ο Μπομόν μετά από δύο χρόνια στα κάτεργα δραπετεύει και επιστρέφει στο Παρίσι. Ενόσω ο Τζαμάλ ταξιδεύει στο Παρίσι για ολοκλήρωση των συναλλαγών με την γαλλική κυβέρνηση, ο Μπομόν στέλνει τηλεγράφημα στην υπηρεσία του. «Η αποστολή εκτέλεσης του Τζαμάλ, θα πραγματοποιηθεί εντός 3 ημερών». Η πορεία της εκδίκησης έχει αρχίσει. Ένας εναντίον όλων. Εμείς φυσικά, όπως και καθένας με στοιχειώδες ήθος, είμαστε μαζί του. Εξάλλου ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς, ξέρει να το κάνει καλά η μυθοπλασία. Ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό είναι γοητευτικός στον ρόλο του Μπομόν. Με εξαιρετική φυσική παρουσία, μυώδης και καλογυμνασμένος, με αδρά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, με χάρη και ειρωνεία στην υποκριτική ερμηνεία, ενσαρκώνει το πρότυπο του άνδρα, που λατρεύουν οι γυναίκες και ζηλεύουν οι άντρες. Έχει διαλέξει τον δρόμο της αυτοχειρίας και το ξέρει, αλλά γι’  αυτόν είναι ζήτημα τιμής η εκδίκηση. Τιμή που αυτός έχει ακόμη, αλλά αγνοούν οι διαχειριστές και οι υπηρέτες του συστήματος. Στο διάολο οι όποιες μυθοπλαστικές ατέλειες αληθοφάνειας. Ας απολαύσουμε τουλάχιστο στην οθόνη, αυτό που πολλοί θα θέλαμε να κάνουμε, αλλά ελάχιστοι τολμούν. Είναι λένε αποκοτιά. Μπορεί, με σκυμμένο το κεφάλι να έχεις μια σιγουριά, δεν γίνεσαι άμεσος στόχος. Αλίμονο όμως, ξεχνάμε την παράκαιρη ή πρώιμη αναλωσιμότητα, της ζωής που μας επιβάλλουν και μεις συνηγορούμε υποτακτικά.  Αλλιώς λέγεται και αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, στον δρόμο του κέρδους και της απληστίας. Ο Ροζέ, ένας υπάλληλος των μυστικών υπηρεσιών, με ιδιαίτερη έπαρση για τις ικανότητές του, κλασική περίπτωση υπερφίαλου υπηρέτη του συστήματος, διατείνεται πως θα καταφέρει να ξεπαστρέψει τον Μπομόν. Για να πετύχει τον στόχο του εφαρμόζει ότι ποιο ανήθικο μέσο μπορεί. Οι ματαιόδοξοι δεν έχουν φραγμούς ηθικής.  Χρησιμοποιεί έναν φίλο του Μπομόν για να του στήσει παγίδα. Αλλά ο Μπομόν αποδεικνύεται πιο έξυπνος απ’ όσο νομίζουν. Τα τρικ που χρησιμοποιεί για να γελοιοποιήσει τους κυνηγούς του είναι απίστευτα. Ωστόσο ξέρει καλά το τέλος της πορείας που διαγράφει. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που έχει αποφασίσει να πεθάνει. Βλέπουμε τους εκτελεστές αυτοκτονίας στις μέρες μας. Αποδεικνύεται πως δεν υπάρχουν προληπτικά μέτρα καταστολής που, μπορούν να τους σταματήσουν. Και ίσως είναι περισσότεροι αυτοί που θα έκαναν πολλά, αρκεί να δούνε τους μισητούς εχθρούς τους να υποφέρουν, έστω και για μια στιγμή από ψηλά τον ουρανό. Όμως όλοι μας φοβόμαστε την ανυπαρξία. Καλή η πίστη στους μεταθανάτιους παραδείσους, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς δεν έχουμε επαρκείς αποδείξεις και άρα ας κάτσουμε στ’  αυγά μας. Η ταινία του Ζορς Λοτνέρ είναι ένα αστυνομικό δράμα και ως τέτοιο μπορεί να ειδωθεί από όλους, όμως πάνω απ΄ όλα είναι μια πολιτική ταινία, όπου αναδεικνύονται  τα κατάλοιπα της αποικιοκρατικής πολιτικής, η διαπλοκή στη διεθνή πολιτική, το οικονομικό αλισβερίσι κυρίαρχο έναντι της πολιτικής, η πρακτική του συστήματος που βλέπει τα πάντα ως αναλώσιμα. Μπορεί βέβαια το τέλος να εκφράζει το αναπόδραστο του μοιραίου, αυτού που σε έναν βαθμό προκάλεσε και ο ίδιος ο χαρακτήρας του Μπομόν, ωστόσο αναδύεται και μια αισιοδοξία. Είναι η μεταλλαγή του Μπομόν, ο οποίος από υπάλληλος του συστήματος, μεταλλάχτηκε σε σύμβολο αντίστασης απέναντι στο σύστημα και την σύμφυτη διαφθορά του. Επομένως το σύστημα ίσως να μην είναι άτρωτο. Η ταινία βασίστηκε στη νουβέλα του Πατρικ Αλεξάντερ με την σεναριακή παρέμβαση του Ζακ Οντιάρ, γνωστού μας πια και ως σκηνοθέτη. Στην υποκριτική συνδρομή με τα προεξάρχοντα τον εξαιρετικό Ζαν-Πολ Μπελμοντό, οι καλοί: Ζαν Ντεσαϊ, Μισέλ Μπονέ, Ρομπέρ Χουσεϊν, Ζαν-Λουί Ρισάρ, κ.α.

Εκείνο όμως που χρειάζεται ειδική μνεία είναι η ατμοσφαιρική και υποβλητική μουσική του Ένιο Μορικόνε, που εκφράζει μαγικά την μελαγχολία του μοιραίου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s