Ωρίων: Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς


orionτου Δημοσθένη Ξιφιλίνου

(Orion: The man who would be king)

Σκηνοθεσία: Τζίνι Φίνλεϊ

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος; Το ερώτημα της γοργόνας δεν έχει απαντηθεί ως τις μέρες μας, αλλά έχουν προκύψει άλλες βεβαιότητες. Μια από τούτες είναι ότι «Ο Έλβις ζει».

Ναι, ο βασιλιάς του ροκ εν ρολ δεν έφυγε στ’ αλήθεια από το μάταιο αυτό κόσμο στις 16 Αυγούστου του 1977, αλλά μη μπορώντας να αντέξει άλλο στους ώμους του το αφόρητο φορτίο της δημοσιότητας, το έσκασε και μας «την έσκασε». Τώρα βρίσκεται ακόμα εν ζωή κάπου κρυμμένος και ήσυχος…

Δεν είμαι σε θέση να πω αν υπάρχει έστω μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να συμβαίνει κάτι τέτοιο με τον Έλβις (ή κατ’ άλλους με τον Τζιμ Μόρισον ή πιο πρόσφατα με τον Ντέιβιντ Μπάουι)! Στην «ανάγκη» όμως των οπαδών να προσωποποιήσουν τις υποψίες τους για μια τόσο σατανική σκευωρία, ήρθε από μηχανής Θεός ο… Ωρίων!

Με το συγκεκριμένο βιβλίο («Orion») της Γκέιλ Μπρούερ-Τζιόρτζιο πήραν σάρκα και οστά τα όνειρα και οι επιθυμίες όσων θα ήθελαν τους ροκ σταρ απέθαντους! Είναι η ιστορία του Ωρίωνα, ενός σούπερ σταρ τραγουδιστή (παραπέμποντας απόλυτα στον Έλβις), που επέλεξε να σκηνοθετήσει το θάνατό του. Άλλο που δεν ήθελαν οι απανταχού συνωμοσιολόγοι…

Το να γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο, όση απήχηση κι αν έχει από μόνο του, αποτελεί κάτι για να βασίζονται οι αμετανόητοι πρισλεϊκοί. Το να εμφανίζεται, ωστόσο, και στη σκηνή, ένας τύπος με μάσκα στο πρόσωπο και τη φωνή του Έλβις απαράλλαχτη, συνιστά το τέλειο όπλο στα χέρια τους.

Ο Τζίμι Έλις είχε την τύχη να διαθέτει ένα εκπληκτικό λαρύγγι, μπάσο και συνάμα απίθανα μελωδικό, βελούδινο. Μπορούσε να τραγουδά ροκ εν ρολ, κάντρι, γκόσπελ, τα πάντα. Έκλεβε καρδιές από μικρός. Μόνο που αυτό δεν το πετύχαινε απλά επειδή είχε φωνάρα. Το κατόρθωνε λόγω της αδιανόητης ομοιότητας της φωνής του μ’ εκείνη του Έλβις.

Όπως συχνά οι απόγονοι μεγάλων δεν μπορούν να αποτινάξουν από πάνω τους τη σκιά του γίγαντα γονιού τους, έτσι και ακόμα χειρότερα ο Τζίμι Έλις δεν ήταν σε θέση να είναι… ο εαυτός του. Δεν μπορούσε να λατρευτεί αυθύπαρκτα, να κάνει καριέρα παράλληλα με τον Έλβις, να πάρει όσα αναλογούσαν στο Θείο χάρισμά του.

Τα παράτησε όλα για να κυνηγήσει το τόσο αμερικάνικο όνειρό του, να γίνει αστέρι της μουσικής σκηνής. Εις μάτην! Έφτασε να ηχογραφήσει «I’m Not Trying To Be Elvis», αλλά μόνο όταν Εκείνος (ο Θεός της μουσικής για τους πολλούς) πέθανε, τότε και μόνο, ως ο Ωρίων, έγινε κάποιος. Με μια μάσκα στο πρόσωπο, ένας άλλος δηλαδή, θα αποθεωνόταν, θα γέμιζε τους συναυλιακούς χώρους, θα πουλούσε εκατομμύρια δίσκους, που όμως θα πήγαιναν σε τσέπες άλλων («αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία», για να θυμηθούμε και το φινάλε της «Τροτέζας» του Μπίλι Γουάιλντερ)!

Όταν οι Τρύπες τραγουδούσαν «Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς» στα σίγουρα δεν είχαν στο μυαλό τους τον Τζίμι Έλις. Όμως, καμιά φορά η ζωή σκαρώνει πράγματα που ούτε η τέχνη δεν δύναται να σκαρφιστεί.

Δεν θα προχωρήσουμε στο να φανερώσουμε τις εντυπωσιακές ανατροπές που επιφυλάσσει η ροή του φιλμ, ενός συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ για «Έναν άνθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς», για κάποιον που παγιδεύτηκε σε μια ξένη ταυτότητα, για ένα κοροϊδάκι των δισκογραφικών της εποχής, για κάποιον που συνωμότησε το σύμπαν για να… αποτύχει. Θα σταθούμε μόνο στην εξαιρετική χρήση του αρχειακού υλικού, πλάι σε σύγχρονες συνεντεύξεις από πρόσωπα που έπαιξαν το ρόλο τους στο βίο του Έλις. Με συνετό μοντάζ και πλούσια μουσική πρώτη ύλη, προέκυψε για τον γράφοντα η ταινία για την οποία θα θυμάται περισσότερο το 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s