ΦΟΒΑΜΑΙ


Του Γιάννη Κιριμλίδη   

Με αφορμή τη χθεσινή «Παγκόσμια ημέρα Ποίησης» και την προβολή της ταινίας «Φοβάμαι» από την κινηματογραφική λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ3

Δύο ποιήματα του Μανώλη Αναγνωστάκη του αποκληθέντος και «Ποιητή της  ήττας» αλλά αποδειχθέντος «Ιερεμία της Ήττας». Το ομότιτλο της χθεσινής ταινίας και το επίκαιρα προφητικό «Στ’  αστεία παίζαμε!»

Φοβάμαι…

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

 Μανώλης Αναγνωστάκης,  Νοέμβριος 1983

 Στ’ αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!

Μανώλης Αναγνωστάκης (Γράφτηκε το 1962. Περιλαμβάνεται στη συλλογή:Η συνέχεια 3)

Εξήντα, και βάλε, χρόνια πέρασαν από τότε, που καθήσαμε, φουριόζοι και ανυποψίαστοι(;), στο τραπέζι του διεθνούς καζίνο «Ο Εκμαυλισμός». Με σημαδεμένη την  τράπουλα. Έχοντας απέναντί μας σεσημασμένους  και ξεσκολισμένους αλλοδαπούς και ημεδαπούς χαρτοκλέφτες. Η μέθοδος αρχαία. Στην αρχή τα κέρδη του ατζαμή. Μετά, μικρή χασούρα. Προσπάθεια για ρεφάρισμα και το αποτέλεσμα μεγαλύτερη χασούρα. Και, όταν τελείωσε το ρευστό, «ακουμπίσαμε» στους ριχάρδους τα  οικογενειακά ενθύμια, τα σπίτια μας, τα παιδιά μας. Ποντάραμε τα ρέστα μας μπλοφάροντας με το ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου και βρεθήκαμε «ταπί και ψύχραιμοι» με τη Δεύτερη Φορά Αριστερά του Σεπτεμβρίου. Συνελόντι ειπείν, με αντάλλαγμα χάντρες και καθρεφτάκια, ξεπουλήσαμε την αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμησή μας. Φτύσαμε τη μνήμη και τους τάφους των προγόνων μας. Καταντήσαμε ένας λούμπεν-λαός, υπήκοοι ενός λούμπεν-κράτους-προτεκτοράτου. Και έπεται –ζοφερή – συνέχεια.

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s