ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΡΙΜΗΝΟ: ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ


(Αναδημοσίευση από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ,20/3/2016)

Χαίρε Καίσαρ

Χαίρε Καίσαρ

του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Οι ταινίες α’  προβολής συνεχίζονται, αλλά οι μυημένοι σινεφίλ γνωρίζουν καλά πως η χειμερινή σεζόν έχει ουσιαστικά τελειώσει. Έχουν προβληθεί όλα τα κορυφαία φιλμ που περιμέναμε, και φυσικά και  εκείνα που κέρδισαν τα Όσκαρ και τώρα το ενδιαφέρον μετατίθεται στο προσεχές φεστιβάλ των Κανών.

Η αναδρομή στους πρώτους κινηματογραφικούς μήνες είναι αναγκαία και μπορεί να μας αποδώσει και κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία σε όλα τα επίπεδα. Πλην μερικών έξοχων επανεκδόσεων, με μια ψύχραιμη ματιά τα φιλμ που άρεσαν ή απογοήτευσαν, τα εισιτήρια, η ελληνική παρουσία αξίζουν διαπραγμάτευσης. Αρχικά, σύμφωνα με τις επιθυμίες των θεατών, μια ελληνική ταινία κέρδισε σαρωτικά τη μάχη των εισιτηρίων. Το Ένας άλλος κόσμος του Χριστόφορου Παπακαλιάτη στις 680.000 κέρδισε όλα τα ξένα μεγαθήρια και ανεδείχθη εισπρακτικά πρώτο με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο φιλμ.

«ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ» ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Η οσκαρική Επιστροφή με 320.000 περίπου εισιτήρια θεωρείται ότι πέτυχε λόγω και της τρίωρης διάρκειάς της. Συμπαθητικά κινήθηκε και ο ελληνικός Νοτιάς του Τάσου Μπουλμέτη. Τα εισιτήρια σε σχέση με την ίδια ημερομηνία της περσινής σεζόν εμφανίζουν αύξηση κι αυτό δείχνει σε κάποιο βαθμό ξεπέρασμα της κρίσης.

Κατά τα άλλα, από τα φιλμ που προβλήθηκαν, εμφανίζεται μια γκάμα αντίθετων γνωμών και αντιφάσεων. Ειδικοί θεωρούν σούπερ αριστούργημα την Επιστροφή. Πολλοί θεατές, όμως, είχαν αντίθετη άποψη και ισχυρίζονται πως είναι υπερβολικά μεγάλη σε χρόνο. Οι ακραίες γνώμες καταχωρούνται – πολύ λογικά- για το Χαίρε Καίσαρ των Κοέν. Υπάρχουν οι ενθουσιασμένοι με τη σκηνοθετική δεξιότητα και τις αναρίθμητες σινεφίλ αναφορές. Να σημειωθεί και η αντίθετη άποψη, στην οποία συμμετέχει και ο γράφων, πως δηλαδή δεν μπορείς να «παίζεις» έστω και χιουμοριστικά με τέτοια ευαίσθητα θέματα όπως ο μακαρθισμός, οι κομμουνιστές στο σινεμά, οι διώξεις και τα υπόλοιπα. Έτσι νοθεύεται και η Ιστορία και θολώνει και η ιδεολογία.

Τράμπο

Τράμπο

ΕΝΑ «ΠΙΚΡΟ» ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΚΙΤΣΟ

Για να τα γράφουμε όλα, όμως, από την άλλη πλευρά υπάρχει ο Τράμπο, που καταγράφει μεν όλα τα δραματικά φαινόμενα της «μαύρης» λίστας των αντιαμερικανικών ενεργειών, ωστόσο το φιλμ με την τόσο σωστή ατμόσφαιρα εποχής υστερεί σε αφηγηματική δύναμη, ρυθμό και συνοχή.

Υπάρχει πάντως μια γενική συμφωνία, πως μέχρι στιγμής είδαμε ένα σπάνιο αριστούργημα έστω σε κινούμενο σκίτσο. Πρόκειται για την Anomalisa, που, πέρα από τα βραβεία, ενθουσίασε κοινό και κριτικούς. Είναι μια σπάνια ασυνήθιστη ταινία που, αν δεν την έχετε παρακολουθήσετε μέχρι τώρα, αξίζει να το κάνετε.

Ανομαλίσα

Anomalisa

Αν δεν το θεωρήσετε υπερβολή, να γραφεί πως είναι μια σύγχρονη καρτουνίστικη εκδοχή ταινία του Μπέργκμαν ή Αντονιόνι. Η μοναξιά, ο τρόμος του περιβάλλοντος, ο ακαθόριστος χρόνος καθορίζουν μια ευαισθησία ταυτόχρονα με την ανέφικτη απόδραση. Η κορυφαία έκπληξη του 2016 είναι μια δημιουργία ασύγκριτη στην κυριολεξία.

ΕΝΤΟΝΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πολύ καλό και το αυτοβιογραφικό ημιντοκιμαντερίστικο Ταξί του Τζαφάρ Παναχί, για το οποίο ήδη αφιέρωσα ένα εκτεταμένο κείμενο. Πρωτότυπο, τολμηρό, εύστοχο και έντονα κριτικό.

Και μια και αναφερόμαστε σε καταγγελτικό σινεμά, άξιο να  σημειωθεί το ακαδημαϊκό μεν στη  γραφή, αλλά τολμηρό γερμανικό  φιλμ Ο λαβύρινθος της σιωπής. Πέρα από τη διατήρηση κάποιων αποστάσεων και τη λειτουργία του ως κάποιο άλλοθι για τη γερμανική δικαιοσύνη, μας προσφέρει ιδιαίτερα σημαντικές αποκαλύψεις και πληροφορίες που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, όπως πολλά από τα φιλμ του 2016.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ

Ένα από αυτά και το οσκαρικό Όλα στο φως:Spotlight, που ικανοποίησε τους θεατές για τον καταγγελτικό χαρακτήρα του. Στα θετικά του η αποφυγή σκανδαλοθηρικών σκηνών, οι εκπληκτικοί ρόλοι, το έξυπνο σενάριο. Κατά τα άλλα, θα μπορούσε να διαρκεί  κατά 20 λεπτά λιγότερο. Πρόκειται για μια τυπική, φιλελεύθερη αμερικανική ταινία.

Ωστόσο, εξακολουθώ να θεωρώ πως  μέγιστη έκπληξη για το 2016 παραμένει το μικρό με όλες τις σημασίες του όρου Δωμάτιο, που κι αυτό βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Η ικανότητα του σκηνοθέτη είναι ότι μετατρέπει ένα τυπικό θέμα αρπαγής απαγωγής και εγκλεισμού γυναίκας σε μια αποθήκη σε κάτι πολύ ευρύτερο και σημαντικότερο.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Στην κυριολεξία αλλά και μεταφορικά το δωμάτιο πολλαπλασιάζεται, επεκτείνεται σ’ ένα ευρύτερο, κοινωνικό σχόλιο για τον εγκλεισμό, τη «συνήθεια», το συμβιβασμό, την επιβίωση, την αδύνατη ψυχολογική ίαση. Έξοχος ο μικρούλης ηθοποιός, αδίκως δεν προτάθηκε για Όσκαρ, αλλά αυτή η ιστορία τελείωσε πια.

Κατά τα άλλα, η ολοκαίνουρια Καινή Διαθήκη του Ζακό Βαν Ντορμέλ ενδιαφέρουσα μεν αλλά και άνιση, τράβηξε μέρος του νεανικού ιδίως κοινού.

Οι άλλες ελληνικές ταινίες που είδαμε Ο μαγικός καθρέφτης του Χρήστου Δήμα, Interruption του Γιώργου Ζώη, Το ξύπνημα της άνοιξης του Κωνσταντίνου Γιάνναρη κινούνται στα όρια της μετριότητας. Αντίθετα, η Καύση του Στράτου Τζίτζη επεχείρησε μια ειρωνική ανατροπή πάνω σ’ ένα μακάβριο θέμα.

Η καύση

Η καύση

Αυτές είναι, λοιπόν, οι καίριες επισημάνσεις  του κινηματογραφικού τριμήνου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s