ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΦΟΒΑΜΑΙ» του Νταμιάνο Νταμιάνι

tumblr_ldfq755u3i1qzswvpαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ένας ταξίαρχος της αστυνομίας, ο Γκρατσιάνι, εντέλλεται να προστατεύει έναν ανώτερο δικαστή τον Κατσέντα, από ενδεχόμενη απόπειρα δολοφονίας του. Παρόλα αυτά δολοφονείται, με τον Γκρατσιάνι να γλιτώνει χάρις στο αλεξίσφαιρο γιλέκο του με απλό τραυματισμό στο χέρι. Ωστόσο αρχίζει μια νέα συνεργασία με τον δικαστικό Μόσερ, ο οποίος και διερευνά την υπόθεση της δολοφονίας Καντσέντα. Από δω και πέρα τα πράγματα γίνονται περίπλοκα με τον Γκρατσιάνι να μετατρέπεται σε στόχο, καθότι γνωρίζει περισσότερα απ‘ όσα θα έπρεπε. Παρακολουθούμε ένα απίστευτο γαϊτανάκι διαπλοκής και διαφθοράς, όπου εις μάτην τόσο ό Γκρατσίανι, όσο και ο θεατής προσπαθεί να εντοπίσει που αρχίζει και που σταματά. Είναι από τις σπάνιες φορές στον κινηματογράφο, όπου ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας και δη αστυνομικός, φοβάται και το δείχνει. Είναι απεγνωσμένα μόνος και προσπαθεί να διαχειριστεί το αδύνατο. Ένα φιλμ για την μαφία χωρίς να αναφέρεται η λέξη πουθενά. Μια μαφία που είναι η μόστρα και στο φόντο η πολιτική φαρδιά πλατιά. Υπονοούμενα για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, ακροθιγώς γίνεται αναφορά και για την τρομοκρατία της ακροδεξιάς, με την πολιτική να είναι διάχυτη μα καμουφλαρισμένη. Ο Νταμιάνι είναι ισοπεδωτικός δεν αφήνει κανένα περιθώριο, καμία ελπίδα, όλα μαύρα, οι όποιες προσπάθειες στο αδιέξοδο. Μόνο ο φόβος συντροφεύει, διαχέεται, κυριαρχεί παντού, στους χαρακτήρες στο περιβάλλον, στις σκέψεις, στα όνειρα. Ηθικό ανάστημα πουθενά στους έχοντες θεσμικό ρόλο. Όλοι τους είναι διαπλεκόμενοι. Θεσμός κυρίαρχος το παρακράτος με τους διεφθαρμένους αστυνομικούς, δικαστικούς και πολιτικούς.

Γυρισμένη το 1977 μεσούσης της δράσης των ερυθρών ταξιαρχιών και με δεδομένη την εμπειρία της απαγωγής του δικαστή Μάριο Μόσι, ο Νταμιάνι περιγράφει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής στη Ιταλία. Χρησιμοποιεί τη φόρμα του αστυνομικού θρίλερ φτιάχνοντας στην ουσία μια κατεξοχήν πολιτική ταινία. Μπορεί η φλούδα να φαίνεται με αστυνομικό θρίλερ, βλέπεται και ως τέτοιο, στον πυρήνα ωστόσο υπάρχει το πολιτικό στίγμα, με το αντίστοιχο σχόλιο να είναι καυστικό και ενίοτε και ειρωνικό. «Εμπιστεύτηκα τους δολοφόνους μου» αναφέρεται στο γράμμα διαθήκη του δολοφονημένου δικαστή.  «Θέλω να δω το τέλος» δηλώνει ο δικαστής  Μόσερ στον Γκρατσιάνι, στην παραίνεση  του Γκρατσιάνι να φύγουν, στη διάρκεια προβολής μιας ταινίας πορνό. Μου θύμισε το ελληνικότατο «βάλε γράμματα χασάπη», μια φωνή στη θέαση πορνό στη σκοτεινή αίθουσα.  Ειρήστω εν παρόδω επισημαίνω το σχόλιο για το σινεμά της δεκαετίας του 1970, όπου κυριαρχούσε το πορνό και το καράτε. Το πορνό και ως σημειολογία μιας εξουσίας που «ηδονοβλέπει» και κρυφοαυνανίζεται και κατ’  επέκταση ίσως και η κοινωνία. Νομίζω πως το συναίσθημα του φόβου αποδίδεται εξαιρετικά τόσο ερμηνευτικά από τον εξαιρετικό για ακόμη μια φορά Τζιαν-Μαρία Βολοντέ, αλλά και διαχέεται από την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Λουίτζι Κουβέιλερ και την υποβλητική μουσική του Ριζ Ορτολάνο. Πολύ καλοί ο Ιταλογερμανός Μάριο Άντοργφ και ο Έρλαντ Γιόζεφσον. ατμόσφαιρα συνολικά. Όταν διαπλέκονται στον δρόμο της διαφθοράς οι τρεις μορφές εξουσίας, Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική γίνονται συμπληγάδες πέτρες και συντρίβουν κάθε αντίσταση ήθους και καθαρότητας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s