ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ


egw fovamai 1Σχόλιο του Αλέξη Δερμεντζόγλου για το “Φοβάμαι”

Πάνω απ’ όλα είναι μια ταινία για τη συλλογική ενοχή να ανήκουμε και να συμμετέχουμε σε ένα σύστημα ανήθικο και διεφθαρμένο. Ταυτόχρονα, είναι ένα πικρό σχόλιο για το τέλος του σινεμά στη δεκαετία του ’70 όπου η λαγνεία και το περιθωριακό υποκαθιστούν τη διακριτική γοητεία της μεγάλης τέχνης. Επίσης, είναι το παράλληλο τέλος δύο εποχών τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα, όπου φτάνει η εποχή της μεγάλης ανασφάλειας και της διαπλοκής του παρακράτους με το σύστημα και τον Τύπο. Ο Νταμιάνι εκφράζει μια βαθύτατα κριτική πικρία για την αδυναμία συλλογικής δράσης από μια Αριστερά που συμβιβάζεται και “ροζίζει”. Τέλος, είναι μια ψυχαναλυτική ματιά πάνω στην τριαδικότητα. Ο πατέρας (Γιόζεφσον) αδυνατεί να πιστέψει ολοκληρωτικά. Ο γιος (Βολοντέ) συγκλονίζεται από τη δική του πιθανή απώλεια και παρεκτρέπεται προς την κατά μόνας δράση. Ο μικρός γιος (Αντόρφ) πιστεύει ότι μέσω της διαπλοκής και της “λερωμένης” αναπαράστασης μπορεί να σωθεί, αλλά κάνει λάθος. Το αδιέξοδο κυκλώνει όλους από παντού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s