18ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ

siopilos martiras2

του Μάριου Αμαξόπουλου

Ο τρικαλινός σκηνοθέτης Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος (Ο Μανάβης, Ο γιος του φύλακα) με το εξαιρετικά ενδιαφέρον τελευταίο του ντοκιμαντέρ Σιωπηλός Μάρτυρας αναδεικνύει την ιστορική σημασία του κτιρίου που για 110 χρόνια, έως και το 2006, στέγαζε τις φυλακές Τρικάλων. Για τις ανάγκες της ταινίας επτά πρόσωπα που συνδέθηκαν καθοριστικά με τη φυλακή, είτε ως κρατούμενοι -ποινικοί ή πολιτικοί-, είτε ως υπάλληλοι, επιστρέφουν σ’ αυτήν για να ανασυνθέσουν το παρελθόν της, φωτίζοντας με τις προσωπικές τους αφηγήσεις διαφορετικές όψεις της ιστορίας της φυλακής και της νεώτερης Ελλάδας.Από τον Σακαφλιά στις διώξεις των αριστερών και από τις απόπειρες απόδρασης στην προσπάθεια για εκπαίδευση και αυτομόρφωση. Πέρα όμως από τις ανωτέρω μαρτυρίες -με πλέον ενδιαφέρουσα αυτή του πολιτικού κρατούμενου κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια, Αλκιβιάδη Ζαμπακά- το εγκαταλελειμμένο κτίριο των φυλακών είναι ο πραγματικός «σιωπηλός μάρτυρας» της ταινίας του Κουτσιαμπασάκου. Όταν δε μια απροσδόκητη αποκάλυψη φέρει στο φως το κρυμμένο μυστικό του, τίθεται το ερώτημα για το ποια θα είναι η νέα χρήση του μνημείου και για το πώς οφείλουμε να διαχειριζόμαστε την ιστορική μνήμη. Βλέπετε το ελληνικό Δημόσιο το 1895 ανήγειρε τις φυλακές Τρικάλων σε οικόπεδο του οθωμανικού τεμένους «Κουρσούμ Τζαμί», ακριβώς στη θέση του ευρισκόμενου εκεί λουτρού. Όταν πριν από τρία χρόνια περίπου άρχισαν οι εργασίες αποκατάστασης του κτιρίου, προκειμένου ο Δήμος Τρικκαίων να στεγάσει το μουσείο Τσιτσάνη προς τιμή του σπουδαίου τρικαλινού συνθέτη, αποκαλύφθηκε τραυματισμένο από το χρόνο και τις ανθρώπινες επεμβάσεις το οθωμανικό λουτρό. Ο σκηνοθέτης δεν παίρνει θέση στο τέλος του φιλμ στην άτυπη σύγκρουση ανάμεσα στην αρχαιολογική επιστημονική έρευνα και την κοινωνική και πολιτική προφορική ιστορία έτσι όπως τη «διηγείται» σιωπηλά το εγκαταλελειμμένο κτίριo.

dimitris koutsiambasakos

Ο Κουτσιαμπασάκος κατάφερε να μπει στους χώρους των φυλακών, κινηματογραφώντας τους όπως ακριβώς εγκαταλείφθηκαν από τους τελευταίους κρατούμενους το 2006. Με την κάμερά του διέσωσε ένα κομμάτι της ιστορίας το οποίο σήμερα αποτελεί παρελθόν, καθιστώντας έτσι το ντοκιμαντέρ του ιδιαίτερα σημαντικό ως τον τελευταίο μάρτυρα της εν λόγω χρήσης του κτιρίου. Οι πύλες του θα ξανανοίξουν με τη νέα του ιδιότητα, αυτή του Μουσείου Τσιτσάνη, το οποίο βρίσκεται πλέον στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης. Μετά το πέρας των εργασιών θα αποδοθεί στο κοινό ένας χώρος με διαχρονικότητα και πολυπολιτισμικότητα· άραγε όμως θα θυμίζει ότι εκεί για εκατό και πλέον χρόνια έζησαν χιλιάδες ποινικοί και πολιτικοί κρατούμενοι, ανάμεσα τους δε γυναίκες και ανήλικοι, κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας ή ότι πριν από 80 περίπου χρόνια σκοτώθηκε ο Σακαφλιάς;
Η ταινία εντάσσεται στο τμήμα Η καταγραφή της μνήμης του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και διαγωνίζεται για το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» που θα απονείμει ο Τηλεοπτικός Σταθμός της Βουλής των Ελλήνων. Προβάλλεται την Παρασκευή, 18 Μαρτίου στις 20:00, στην αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη στο Λιμάνι και σε επαναληπτική προβολή την Κυριακή στις 13:00 στον Παύλο Ζάννα.

Σκηνοθεσία:Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Σενάριο:Γλυκερία Πατραμάνη, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Διεύθυνση Φωτογραφίας:Χάρης Φάρρος, Μοντάζ:Χρήστος Γιαννακόπουλος, Μουσική:Βαγγέλης Φάμπας, Παραγωγός: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Παραγωγή:KinoLab.

Το 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ολοκληρώνεται την Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s