18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης


κατάλογος2

Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης

Αναζητώντας το παρελθόν

της Ελένης Λουαράση

Που είναι ο κόσμος, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος περπατώντας στους δρόμους του κέντρου της Θεσσαλονίκης και η απάντηση κρύβεται πίσω από το χαμόγελο ενός σινεφίλ που γνωρίζει να ξεχωρίζει τα γοργά βήματα των ανθρώπων που αγαπάνε την τέχνη του σινεμά, να κατευθύνονται προς τις 6 αίθουσεςοι οποίες φιλοξενούν για 18η χρονιά τις εικόνες και τις ιστορίες του κόσμου, καθώς η διεξαγωγή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διανύει την 3η μέρα του με τη συνοδεία της μελωδίας των δακρύων ως μια άρτια αρμονία όμοια με τη σύνθεση του Ludwig van Beethoven.
Ο κινηματογράφος, η μουσική, ο κόσμος του θεάματος, η ιστορία, η αναζήτηση, ο προβληματισμός, η περιπέτεια, η ζωή, το άγνωστο, η επιθυμία, η αγάπη, το μίσος, η ελπίδα, η αποδοχή, οι ρίζες, ο άνθρωπος, ήταν τα συστατικά που εντοπίσαμε στις επιλογές των ταινιών που παρακολουθήσαμε εχθές. Από τη συνάντησή μας με έναν ιδιαίτερο άνθρωπο τόσο δημιουργικό ταυτόχρονα τόσο αυτοκαταστροφικό στην αναζήτηση της ψυχής ενός λαού, που γνωρίζει καλά το τέρας στις κοινωνίες των ανθρώπων, μέσα από τις ιστορίες που μεταφέρει η τζαζ μουσική για να βρεθούμε στον μυστήριο κόσμο του Αμαζονίου, ενός τόπου που η δημιουργία του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

κατάλογος1

Electroboy – Florian Burkhardt

Η ταινία Electroboy του Marcel Gisler, μας παρουσιάζει τον Φλοράν ο οποίος μιλάει για την πορεία μιας ανήσυχης προσωπικότητας που όπως πολλές άλλες βρέθηκε να μεγαλώνει σ’ έναν κόσμο απαιτητικό και αυστηρό για τη μικρή του ηλικία, σ’ έναν κόσμο όπου οι μεγάλοι καθορίζουν τη ζωή
βάση της δικής τους αντίληψης για τα πράγματα, χωρίς να σεβαστούν τις προσωπικότητες που διαμορφώνονται κοντά τους, χωρίς να συνειδητοποιήσουν τις αποστάσεις που δημιουργεί το απόλυτο, δίχως την αναζήτηση της γνώσης, υιοθετώντας δανεικές ιδεολογίες, ηθικές και αξίες που ο άνθρωπος κατά τη πορεία του προσάρμοσε ανάλογα με τη προσωπική του ικανοποίηση…πέρα από την πραγματικότητα που θέλει τη φύση του ανθρώπου να είναι ευγενική και να κινείται αρμονικά στο σύμπαν.
Μοιάζει ο Φλοριάν να έχει στόχο στη ζωή του, να γίνει αστέρας του σινεμά και ο προορισμός του, ποιος άλλος, το Λος Άντζελες και το Χόλλυγουντ. Το ταξίδι του έχει πολλές εμπειρίες και σταθμούς που οδηγούν στην ωρίμανση του νεαρού, ο οποίος προσπαθεί να διαχειριστεί τη ζωή και να μην σταματάει μπροστά σε κάθε εμπόδιο, μέχρι που μια ανώτερη δύναμη θα αλλάξει τις προδιαγραφές της καθημερινότητάς του. Η δύναμη αυτή είναι ο ίδιος του ο εαυτός που έχει συνειδητοποιήσει πως η κοινωνία έξω δεν είναι καλύτερη από αυτή που κινείται στο διαδίκτυο και γιατί όχι, πολλά πράγματα είναι απλά στο μυαλό μας. Ο Φλοριάν έχει κόψει δεσμούς με την οικογένειά του, με τις πραγματικότητες των άλλων και με τη μόνη συντροφιά, αυτή του σκύλου του, έχει φτιάξει τη δική του πραγματικότητα αντιμετωπίζοντας καθημερινά το άγνωστο. Η δημιουργικότητα του ήρωά μας φώτισε και σκοτείνιασε πολύ σύντομα, αρκετές φορές…ωστόσο πάντα με την επιλογή του ίδιου.

κατάλογος

For my sisters – Carol Alston

Κατευθύνομαι προς την αίθουσα του Ολύμπιον ύστερα από την προβολή σ’ εκείνη του Τζον Κασσαβέτη, διαδρομές που όλα χρόνια γίνονται τόσο συχνά, ώστε αρκετές φορές τα λεπτά μηδενίζονται μπροστά στον συνδυασμό των προβολών με τη δίψα για την πληροφορία. Η επόμενη ταινία αφορά τη μουσική της τζαζ, την ιστορία που κουβαλάει από τον 19ο αιώνα εώς τις μέρες μας την ανησυχία της ψυχής της που χάνεται στον χρόνο φέρνοντας τη λήθη στο νου των ανθρώπων. «Για τις  αδελφές μου» του Stephanus Domaning, μια γυναίκα, η Κάρολ Άλστον μας ξεναγεί σ’ ένα ταξίδι στην εποχή της τζαζ και μας μιλάει για τις κυρίες που τόσο εκτιμάει και που ο περισσότερος κόσμος φέρνει στο νου του με θαυμασμό, όπως η Alberta Hunter, μια γυναίκα αυθεντική, δημιουργική, απλή και ανεξάρτητη που δημιούργησε τη δική της ιστορία. Ένας σταθμός της εποχής αυτής, η Nina Simone ένα είδωλο στους καιρούς του διαχωρισμού, μια ακτιβίστρια της αγάπης και της ελευθερίας, μια καλλιτέχνης που κέρδισε τον σεβασμό και την εκτίμηση του κόσμου. Η κυρία με την ιδιαίτερη φωνή, η μοναδική SaraVaughan,  μια ευγενική ύπαρξη που ήταν η ψυχή της παρέας σε καιρούς δύσκολους όπου ο ρατσισμός και ο σεξισμός απαξίωναν κάθε αξιοπρέπεια και ο πόνος παρέμενε η μοναδική συντροφιά όταν μετά τα φώτα ακολουθούσε το σκοτάδι. Μια ταινία για τη σημαντικότητα της αναζήτησης των προγόνων, της αλήθειας που μιλάει η τζαζ και η μπλουζ μουσική, της ντροπής της ανθρωπότητας όπου που δημιούργησε το τέρας το οποίο τρέφεται με την ίδια του τη σάρκα. Ένα εξαιρετικό μουσικό ταξίδι που μιλάει για τα μοναδικά δέντρα του Νότου. Από το «καταραμένο» Δέλτα του Μισισιπή, στην Νέα Ορλεάνη, τη Νέα Υόρκη μέχρι την Ευρώπη και τη μουσική σκηνή της Βιέννης.

κατάλογος4

Reconquest of the Useless, Fitzcarraldo

Βλέπω την ώρα 17:30…είμαι ακόμη στο Ολύμπιον και πέρα στο λιμάνι στην αποθήκη Α’ ξεκινάει η επόμενη προβολή που έχω επιλέξει. Ακολουθούν μια ευθεία και άνθρωποι με κατανόηση, φτάνω στην σκοτεινή αίθουσα, βρίσκω κάθισμα και ξεκινάει η περιπέτεια των τριών νεαρών φίλων στον άγνωστο κόσμο του Αμαζονίου με μοναδικό χάρτη τη διαδρομή που 40 χρόνια πριν χάραξε ο Herzog με την ταινία Fitzcarraldo. Μια αναζήτηση της αποκάλυψης που δεν έρχεται ποτέ, παρά μόνο στα φαντάσματα του παρελθόντος τα οποία αιωρούνται στο μεταίχμιο των δυο κόσμων. Ένα θαρραλέο εγχείρημα από τους 3 φίλους να ξεκινήσουν ένα ταξίδι σε άγνωστα μονοπάτια που κρύβουν πολλές εκπλήξεις καθώς και την επαφή με την απλότητα της ανθρώπινης φύσης εκεί όπου η ύπαρξη δεν έχει λάβει την ευλογία του δημιουργού. Όπως για τον Herzog τότε, η λέξη αδύνατο ήταν τόσο ξένη όσο και το αποτέλεσμα της ταινίας ήθελε να μοιάζει ακατόρθωτο, έτσι και για τους νέους μας ήρωες τίποτα δεν στάθηκε εμπόδιο να ολοκληρώσουν το δικό τους ταξίδι. Ένα ταξίδι που όπως και πολλά άλλα κρύβει μια γοητεία κατά τη πορεία.

κατάλογος3

Sam Pressman, Harley Adams

Ακολούθησε συζήτηση με τους δυο φιλοξενούμενους, τον σκηνοθέτη της ταινίας Sam Pressman και τον έναν από τους πρωταγωνιστές της Harley Adams, όπου οι δυο φίλοι αντιμετώπησαν θετικά την άποψη ότι δεν ήταν κατανοητή η ταινία τους, ωστόσο για μένα προσωπικά κάθε ιστορία, διότι αυτό μεταφέρουν οι ταινίες τεκμηρίωσης έχει μια ιδιαίτερη προσωπικότητα και εκπροσωπεί μια μοναδική πραγματικότητα, ενώ εμείς ως θεατές προσπαθούμε να κατανοήσουμε το ταξίδι. ‘Οπως και ο ίδιος ο Χέρτσογκ θα έλεγε : φτιάξε μια ταινία στην ανάγκη κλέψε μια κάμερα, αλλά πάση θυσία φτιάξε την ταινία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s