ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 13/3/2016)

Εβδομάδα κινηματογραφικού συνωστισμού

του Στράτου Κερσανίδη

Πραγματικός συνωστισμός για τους σινεφίλ η τρέχουσα εβδομάδα, καθώς εκτός από τον αριθμό (10) των ταινιών σημαντικό είναι και το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν.
«Ταξί στην Τεχεράνη» (Taxi), του Τζαφάρ Παναχί: Ο σκηνοθέτης στο ρόλο του οδηγού. Η κάμερα τοποθετημένη στην καμπίνα και το ταξί ξεκινά την περιπλάνηση του στους δρόμους της Τεχεράνης. Επιβάτες μπαίνουν και βγαίνουν, συζητούν, διαφωνούν, βιάζονται, απαιτούν.

taxi
Με αυτήν την ταινία, ο διωκόμενος από το καθεστώς του Ιράν σκηνοθέτης, δίνει με ελαφρότητα και χιούμορ ένα πολύχρωμο πορτρέτο της πατρίδας του. Η ταινία δεν είναι απλά μια γνωριμία με καθημερινούς ανθρώπους αλλά και για τον τρόπο που ζουν οι άνθρωποι, με το τι κάνουν για να κερδίσουν χρήματα, ή για το πώς βλέπουν την κατάσταση στη χώρα τους. Τέλος είναι μια πολιτική ματιά για την κατάσταση που επικρατεί στο Ιράν, για τη θανατική ποινή, για τη θέση των γυναικών, για τη δημοκρατία. Αιχμηρός και ενοχλητικός όπως πάντα ο Παναχί σκηνοθετεί με έμπνευση και κέφι, κριτικάρει και με τον τρόπο του αγωνίζεται έχοντας απέναντί του την ακαμψία και το δογματισμό ενός θεοκρατικού καθεστώτος.
«Μικρή άρκτος», της Ελισάβετ Χρονοπούλου: Ένας άνδρας συλλαμβάνεται σε ένα ξενοδοχείο. Το σώμα μια κοπέλας μεταφέρεται με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Ο άνδρας ανακαλεί το παρελθόν. ‘Ετσι μαθαίνουμε τι έχει συμβεί, ποιος είναι και ποια είναι η κοπέλα.

ursa minor
Το θαυμάσιο σκηνοθετικό τρικ, δηλαδή η μετατροπή της κάμερας στο υποκειμενικό βλέμμα του αφηγητή, δίνει στην ταινία μια ιδιαίτερη αισθητική προσέγγιση του θέματος. Έτσι παρακολουθούμε τα πάντα με τα μάτια του: τη σχέση του με την κοπέλα, τη γνωριμία τους, την καθημερινότητά τους, την τελική σκηνή.
Μια σκληρή ταινία με ένα σκληρό θέμα. Η Χρονοπούλου αναμετριέται πρώτα απ’ όλα με την επιλογή της πρωτότυπης σκηνοθετικής της ματιάς και μετά με το ίδιο της το θέμα. Και τα πηγαίνει περίφημα κερδίζοντας το δύσκολο στοίχημα. Της αξίζουν συγχαρητήρια επειδή δεν επέλεξε το συμβατικό δρόμο αλλά το ρίσκο της δημιουργίας. Κι αυτά είναι η βάση της ιστορίας η οποία στο φινάλε κρύβει τη μεγάλη ανατροπή. Επειδή τότε καταλαβαίνουμε, πως όλη την ώρα έχουμε μια εντελώς λανθασμένη εντύπωση για τα όσα συμβαίνουν ενώ τα πάντα είναι εντελώς διαφορετικά. Και πολύ πιο δραματικά από ό,τι νομίζαμε.
«Στις φλόγες του έρωτα» (El ardor), του Πάμπλο Φρέντρικ: Ο Κάι φτάνει σε ένα ράντζο, στη ζούγκλα του ποταμού Παρανά στην Αργεντινή. Εκεί ζει ο Ζοάο με την κόρη του, Βάνια. Κάποιοι άγνωστοι επιτίθενται στο ράντζο, σκοτώνουν τον Ζοάο και αρπάζουν τη Βάνια.

_EL ARDOR

Ο Κάι ξεφεύγει και προσπαθεί να σώσει την κοπέλα. Αλλά ποιοι είναι οι άνδρες οι οποίοι επιτέθηκαν στο ράντζο. Η ταινία ακολουθεί τους κώδικες του γουέστερν. Είναι μια ιστορία αγάπης και εκδίκησης αλλά με αναφορές στον αγώνα των ανθρώπων να προστατεύσουν τη φύση και έναν τρόπο ζωής που κινδυνεύει από το κέρδος. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία.
«Που να κάνετε την επόμενη εισβολή» (Where to invade next), του Μάικλ Μουρ: Ένα ανατρεπτικό ντοκιμαντέρ από το σκηνοθέτη που γνωρίζει πολύ καλά πως να κάνει έξυπνες, διασκεδαστικές και προκλητικές πολιτικές ταινίες. Ταξιδεύει σε διάφορες χώρες και εξε3ρευνά τον τρόπο εμπλοκής των ΗΠΑ σε “ξένα χωράφια”.
«Η τριλογία της απόκλισης: Αφοσίωση» (The divergent series: Collegian), του Ρόμπερτ Σβέντκε: Η Τρις και οι φίλοι της στο Σικάγο που βρίσκεται στα πρόθυρα του εμφυλίου. Βασισμένη στο τρίτο βιβλίο της λογοτεχνικής σειράς με τον ομώνυμο τίτλο.
«Το μυστικό του δικαστή» (L’ hermine), του Κριστιάν Βενσάν: Ο σκληρός δικαστής Ξαβιέ Ρασίν συναντά σε μια δίκη για φόνο, τη Μπιρζίτ, η οποία είναι ένορκος. Πριν έξι χρόνια την είχε συναντήσει και την είχε ερωτευτεί μυστικά.
«Ένα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα» (Sunset song), του Τέρενς Ντέιβις: Η Κρις, μεγαλώνει σε μια παραδοσιακή κοινότητα, στη Σκωτία, στις αρχές του 20ου αιώνα. Μια παθιασμένη κοπέλα η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τα μεγάλα γεγονότα της Ιστορίας.
«Φελίξ και Μέιρα» (Felix and Meira), του Μαξίμ Ζιρού: Δυο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι ερωτεύονται. Μια ταινία-ματιά στην αγάπη, την ελευθερία και τη θρησκευτική ταυτότητα.
«Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», του Γιώργου Τζαβέλλα: Η πασίγνωστη ταινία του 1965 με τη Μάρω Κοντού και το Γιώργο Κωνσταντίνου, σε σύγχρονη επιχρωματισμένη κόπια.
«Zoolanter 2», του Μπεν Στίλερ: Αμερικάνικη κωμωδία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s