ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


volαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Το 1978 διαπράχτηκε η απαγωγή του προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Ιταλίας Άλντο Μόρο, ο οποίος υπήρξε μετριοπαθής ως πολιτικός και είχε μεθοδεύσει τον λεγόμενο ιστορικό συμβιβασμό ανάμεσα στο κόμμα του και το κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας. Στην ταινία παρακολουθούμε τις 55 μέρες ομηρίας του Μόρο και τις διαπραγματεύσεις που, συντελέστηκαν με την πολιτική ηγεσία της χώρας. Στη διάρκεια της κράτησης του Μόρο αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση με αμοιβαία εκτίμηση, ανάμεσα στον ίσιο και τους «δεσμοφύλακές» του. Ο Μόρο εγκαταλείπεται από πολιτική ηγεσία, κόμμα και φίλους ,από την πολιτική και σε έναν βαθμό και την εκκλησιαστική εξουσία. Εντωμεταξύ οι μυστικές υπηρεσίες δείχνουν να έχουν ρόλο και επιρροή στις διαπραγματεύσεις, φροντίζοντας στην απόκρυψη στοιχείων. Την ίδια στιγμή οι εκπρόσωποι των Ερυθρών Ταξιαρχιών φαίνονται να εγκλωβίζονται στην επιλογή της απαγωγής και να οδηγούνται σε αδιέξοδο από τη σκληρή στάση της πολιτικής εξουσίας. Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει τόσο στην περίπτωση της RAF στην Γερμανία, αλλά και στην Ιταλία με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες πως, η σύγκρουση με τέτοιες μεθόδους με το κράτος δεν μπορεί να έχει πολιτικό αποτέλεσμα. Το κράτος και η εξουσία δε γνωρίζει από φιλίες, αλλά κυρίως δεν επιδέχεται με κανέναν τρόπο την αμφισβήτηση της ισχύος του. Στην αφηγηματική διαδρομή της ταινίας παρακολουθούμε βέβαια την αγωνία ενός ανθρώπου απέναντι στο ενδεχόμενο της εκτέλεσής του, καθώς και την πάσχουσα οικογένειά του, αλλά και μια μορφή περισυλλογής τόσο του Μόρο, όσο και των απαγωγέων. Παράλληλα εμφαίνονται πτυχές του πολιτικού παρασκηνίου και της επιρροής του, με τη συνδρομή των μυστικών υπηρεσιών. Μικρές λεπτομέρειες όπου αναδεικνύουν την επαναξιολόγηση των πεπραγμένων, τόσο του πολιτικού Μόρου και του κόμματός του οποίου ηγείτο, όσο και των επαναστατών –τρομοκρατών. Αμφότερες οι πλευρές δείχνουν να αμφιταλαντεύονται και να αμφισβητούν για τις επιλογές και τον τρόπο δράσης τους. Πάντως κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία η πολιτική εξουσία αρνείται οποιασδήποτε μορφής συνεργασία για τη διάσωση του πολιτικού συντρόφου τους και υπηρετήσαντα με συνέπεια τις αρχές κόμματος και της εξουσίας γενικότερα. Η διαθήκη του Μόρο αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά την επιθυμία του να μην παραβρεθεί κανείς πολιτικός στην κηδεία του. Ο Μόρο και ο κάθε Μόρο δεν είναι τίποτα άλλο παρά καύσιμο υλικό της εξουσίας. Το ίδιο συνέβη και στη Γερμανία με την απαγωγή του βιομήχανου Σλάγιερ. Τα πάντα στον βωμό της εξουσίας, η οποία τελικά παρότι διαχειρίζεται από ανθρώπους, δεν γνωρίζει από συναισθηματισμούς, φιλίες και τα συναφή. Ακόμη και αυτή που την υπηρέτησαν είναι απλά αναλώσιμα. Πάνω απ’ όλα οι θεσμοί και δη εξουσίας. Ο Φεράρα σκηνοθετεί με ρυθμό και τη χρήση λόγου ως σημαντική παράμετρο της αφήγησης, αναδεικνύοντας λεπτομέρειες, καθοριστικές στη δημιουργία αντικειμενικής εικόνας τόσο του Μόρο και της πολιτικής σκηνής, όσο και των ερυθροταξιαρχιτών. Ο Τζαν-Μαρία Βολοντέ υποδύεται με χαμηλούς τόνους αποδίδοντας με αληθοφάνεια τον πολιτικό και άνθρωπο Μόρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s