ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΑ ΟΣΚΑΡ


(αναδημοσίευση από την «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)

 Anomalisa


Anomalisa

ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ!

γράφει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
dermetzo@otenet.gr

Τα 88α Όσκαρ, λοιπόν, που απονέμονται σήμερα το πρωί (ώρα Ελλάδας, βέβαια) και το ενδιαφέρον των σινεφίλ περιορίζεται πλέον στο τι έρχεται μετά. Πέρα από το διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Εικόνες του 21ου αιώνα, που αρχίζει σε λίγες μέρες, νέα φιλμ θα έχουμε για τη χειμερινή σεζόν για δύο ακόμη μήνες, έως ότου ανοίξουν οι θερινοί κινηματογράφοι λίγο μετά το Πάσχα. Οι ταινίες που αναγγέλλονται για τις επόμενες εβδομάδες δεν εμφανίζουν κάτι το ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Παράλληλα, τα εισιτήρια είναι αυξημένα. Μέχρι στιγμής τα τρία ελληνικά φιλμ (δεν διαθέτω ακόμη έγκυρα συνολικά στοιχεία για το Μαγικό καθρέφτη) Ένας άλλος κόσμος, Νοτιάς, Ουζερί Τσιτσάνης έδωσαν εκεί γύρω στο 1.000.000 εισιτήρια μια τονωτική ένεση στην κινηματογραφική κρίση. Αν προσθέσουμε και τα καλά εισπρακτικά νούμερα του Spectre, του Πολέμου των άστρων και της Επιστροφής, ακόμα και (τηρουμένων των αναλογιών) του Αστακού, τότε η εικόνα ολοκληρώνεται. Όλα δείχνουν, λοιπόν, μια σαφή ανοδική πορεία του σινεμά.

ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ
Κατά τα άλλα, η φετινή οσκαρική χρονιάφανέρωσε μια αδυναμία στις αγγλοσαξωνικές ταινίες ποιότητας κι έτσι στην οχτάδα των καλύτερων φιλμ εισέδυσαν και μετριότητες. Για μένα το μέγα σκάνδαλο είναι η είσοδος του Brooklyn, μιας βρετανικής παραγωγής τηλεοπτικής αισθητικής που θυμίζει σαπουνόπερα. Όσο για τη Διάσωση, αν εξαιρέσεις την ένδοξη, σκηνοθετική υπογραφή του Ρίντλεϊ Σκοτ, δεν διέθετε τις προδιαγραφές του καλύτερου φιλμ. Έφθανε να περάσει στην οχτάδα ο Mad Max: Ο δρόμος της οργής του Τζορτζ Μίλερ σε επίπεδο θεάματος. Φυσικά ο Πόλεμος των άστρων: Η δύναμη ξυπνάει διαθέτει εντυπωσιακά στοιχεία και γι’ αυτό το λόγο προωθήθηκε στο τεχνικό Όσκαρ.

Το δωμάτιο

Το δωμάτιο

«ΜΕΤΡΗΣΕ» Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Εντύπωση προκαλεί η σχεδόν ρατσιστική αποπομπή από την οχτάδα των Μισητών 8 του Κουέντιν Ταραντίνο. Κατά την άποψή μου, είναι από τα καλύτερα φιλμ που είδαμε και τίμησαν και το θεσμό των Όσκαρ.
Κατά τα άλλα, η αδυναμία εξόρυξης νέων ιδεών έφερε στο προσκήνιο ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα. Αυτές είναι: Το μεγάλο σορτάρισμα, Spotlight, Το κορίτσι από τη Δανία, Η γέφυρα των κατασκόπων, Steve Jobs, κατά κάποιο τρόπο Το δωμάτιο, Joy, Carol. Το Χόλιγουντ πόνταρε στο γεγονός πως ο κόσμος θα έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον για να συνδέσει τη μυθοπλασία με την ταινία.

Η γέφυρα των κατασκόπων

Η γέφυρα των κατασκόπων

Σε μέτριες χρονιές όπως η φετινή καλό είναι να βλέπουμε και να παρατηρούμε ποια είναι η μεγάλη αρνητική και ποια η θετική έκπληξη. Έντονος προβληματισμός, θα το επαναλάβω, πως εισήλθε στην οχτάδα το ασήμαντο Brooklyn και έμεινε έξω – εκτός του Ταραντίνο- ο Steve Jobs του Σκοτσέζου Ντάνι Μπόιλ. Μπορούσε επίσης να βρισκόταν άνετα το πολύ ενδιαφέρον δράμα εποχής Το κορίτσι από τη Δανία του Τομ Χούπερ. Ο Βρετανός δημιουργός κατάφερε να συνδυάσει την υψηλή αισθητική, τους έξοχους ρόλους, τις εξαιρετικές κατασκευαστικές αξίες και τα νοήματα, πέρα από τα πραγματικά γεγονότα.

Το κορίτσι από την Δανία

Το κορίτσι από την Δανία

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΤΙΒ ΤΖΟΜΠΣ
Για τον γράφοντα όλα δείχνουν πως από τις προταθείσες για Όσκαρ ταινίες ξεχωρίζει το Δωμάτιο, όπου σενάριο, ρόλοι, σκηνοθεσία, επιλογή χώρων, άποψη συγκλίνουν σε μια χαμηλότονη, υψηλού επιπέδου δημιουργία.
Ο Μπόιλ έκαμε μια εκπληκτική δουλειά σε ό,τι αφορά στην ταινία για τον Στιβ Τζομπς, ιδρυτή της Apple. Απομόνωσε στοιχεία από τη ζωή του και φιλμάρισε μόνο σε κλειστούς θεατρογενείς χώρους. Έτσι, έδωσε την αίσθηση ενός κλειστού θεάματος μιας καθαρά εσωτερικής διαδικασίας. Παράλληλα, η σκηνοθεσία του ήταν φλασάτη, ελλειπτική, ρωγμώδης και με συνειρμικές αναφορές. Ταινία και σκηνοθεσία έπρεπε να βρίσκονταν ψηλά. Ωστόσο, το φιλμ δεν «βγάζει» ψυχαγωγία με την κλασική έννοια του όρου. Ίσως φταίει η στατικότητα, το διανοητικό του στιλ και οι αφηγηματικές καινοτομίες.

Steve Jobs

Steve Jobs

ΕΤΣΙ «ΚΑΗΚΕ» Η ΕΛΛΑΔΑ
Στον Ιναρίτου, το ταλέντο και τη φιλοσοφία του υποκλίνομαι. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου Η επιστροφή δείχνει να ξεφουσκώνει. Δεν αμφισβητείται η υψηλή αξία της, αλλά όχι και η απόλυτη ευστοχία της.
Το Spotlight αξιοπρεπέστατο αλλά με προβλήματα (γι’ αυτό, εξάλλου, «βγήκε» στην Ελλάδα παραμονές των Όσκαρ, μόλις την περασμένη Πέμπτη. Είναι αργό, πλατειαστικό, με πολύ διάλογο, αλλά αποτελεί και φόρο τιμής στη μαχόμενη δημοσιογραφία. Οι λήψεις έγιναν σε κλειστούς, εσωτερικούς χώρους. Βέβαια, οι ρόλοι (Μαρκ Ράφαλο, Μάικ Κίτον, Ρέιτσελ Άνταμς) είναι υπέροχοι, αλλά τελικά δεν μπορείς να πεις πως είναι η μεγάλη ταινία. Τα ίδια ισχύουν και για το Μεγάλο σορτάρισμα που μας αφορά, γιατί έχει σχέση όχι μόνον με την οικονομική κρίση του 2008, αλλά αναφέρεται και στο ότι η Ελλάδα είναι «καμένη» (όπως και έγινε). Το μοντάζ είναι καταιγιστικό, οι ρυθμοί καθηλωτικοί, οι εναλλαγές συνεχείς και ο λόγος πληθωρικός.

ΑΠΕΒΛΗΘΗ Ο ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ
Πολύς λόγος, κλειστοί χώροι, εξειδικευμένη ορολογία αλλά νευρώδες μοντάζ και έξυπνη σκηνοθεσία δίνουν άνετα τα χαρακτηριστικά της αξιοπρεπέστατης ταινίας. Σπουδαία ταινία- αδικημένη κι αυτή- η Γέφυρα των κατασκόπων. Απορώ γιατί δεν προτάθηκε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ για Όσκαρ στην κατηγορία. Εδώ το φιλμ τα έχει όλα: Εξαιρετική παραγωγή, υψηλής ποιότητας ψυχαγωγία, ένταση, σπουδαίες κατασκευαστικές αξίες, πολύ καλοί ρόλοι. Μαζί με τους Μισητούς 8, το Δωμάτιο και ο Steve Jobs είναι στην κορυφή, κατά την εκτίμησή μου.
Για την ευαίσθητη Carol του Τοντ Χέινς πρέπει να σημειώσω πως με το πέρασμα του χρόνου άρχισε κι αυτή να ξεφτίζει. Ευαίσθητη αλλά μονοδιάστατη, κοινότοπο το θέμα της, σπουδαίοι ρόλοι, υψηλή καλλιτεχνική ευαισθησία, αλλά μέχρις εκεί. Παράλληλα, η ιστορία εξαντλείται σύντομα και μένει μόνον το βασικό μοτίβο, δηλαδή η παθιασμένη ερωτική σχέση δύο γυναικών.

Οι μισητοί 8

Οι μισητοί 8

ΕΝΑ ΕΞΟΧΟ, ΕΝΗΛΙΚΟ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΚΙΤΣΟ
Τελική απογοήτευση από την Joy του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ. Ναι μεν αξιοπρεπής παραγωγή, εξαιρετικοί ρόλοι αλλά τελικά κοινοτοπία γύρω από το σχόλιο για το αμερικανικό όνειρο. Δυνατά φιλμ η Διάσωση και ο Mad Max: Ο δρόμος της οργής, αλλά έχουμε δει και καλύτερα και ανάλογα.
Η Ελλάδα έλαμψε διά της απουσίας της από τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, ενώ στο κινούμενο σκίτσο είχαμε το εκπληκτικό Anomalisa, που σκόνταψε στο δύσκολο και ενήλικο θέμα του. Μια καλή, ευαίσθητη ταινία είναι και Τα μυαλά που κουβαλάς.
Μ’ αυτό το σημείωμα και τις κριτικές υποδείξεις μπορείτε τώρα (για όσους δεν τα έχετε δει) να επισκεφθείτε τις αίθουσες που προβάλλουν τα βραβευμένο με Όσκαρ φιλμ. Επιφυλάξεις, ενθουσιώδη σχόλια αλλά και ψυχραιμία και στοχασμός βοηθούν στην παρακολούθηση των φιλμ με ενεργητική θέαση και όχι με χειραγωγικούς, ιδεολογικούς ή διασαφηνιστικούς μηχανισμούς σε μια κοινωνία θεάματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s