«ΡΕΒΟΛΒΕΡ»


Από την Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ3

rafailidis.medium

Κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη

Η μεγάλη έκπληξη της εβδομάδας. Ξέραμε τον Σολίμα σαν έναν πολύ επιδέξιο κινηματογραφιστή, ειδικευμένο στο «γουέστερν σπαγγέτι» και σαν έναν στυλίστα που προσέχει πάρα πολύ το εικαστικό μέρος του πλάνου. Όμως, θα ήταν αδύνατο να φανταστούμε πως τούτος ο σκηνοθέτης εκτός από ευαισθησία έχει και μυαλό, πάρα πολύ μυαλό.Το Ρεβόλβερ του (και πρωτότυπος τίτλος) είναι μια ταινία-σοκ. Πίσω από τον γκαγκστερικό μύθο, αναιρώντας αυτόν το μύθο, κρύβεται ένα κολοσσιαίο πολιτικό θέμα. Κακοποιοί και αστυνομικοί, θύτες και θύματα, καταλυτές του Νόμου και υπερασπιστές του Νόμου βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην ίδια παγίδα της νομιμοποιημένης απάτης και βίας των οικονομικά ισχυρών, που είναι οι πραγματικοί νομοθέτες και οι ουσιαστικοί κυβερνήτες. Το θέμα δεν είναι καινούργιο. Το καινούργιο βρίσκεται στο ότι οι πραγματικοί εξουσιαστές απουσιάζουν εντελώς από την ταινία. Έξοχο και απόλυτα δικαιωμένο εύρημα, αφού αυτό που έχει σημασία είναι η κατάδειξη της λειτουργίας του μηχανισμού και όχι η προσωποποίησή του που θα κινδύνευε (όπως γίνεται κατά κανόνα) να μετατρέψει ένα πρόβλημα κοινωνικό σε πρόβλημα διαπροσωπικών σχέσεων. Έτσι, στη σκακιέρα του Σολίμα βλέπουμε μόνο τα πιόνια και ποτέ τον παίχτη. Ωστόσο, η έμμεση παρουσία του τελευταίου γίνεται ακατάπαυστα αισθητή.
Με ποιον τρόπο; Με την αδιάκοπη αντιστροφή των σχέσεων ανάμεσα στα πιόνια: Η σχέση ανάμεσα στον θύτη και το θύμα δεν μένει σταθερή ούτε για πέντε λεπτά. Κι αυτό γιατί τα πιόνια δεν έχουν δική τους βούληση. Έτσι, ο θεατής αρχίζει να υποψιάζεται, καθώς προχωρεί η δράση, πως ανάμεσα στον αστυνόμο (Όλιβερ Ριντ) και τον μικρογκάγκστερ (Φάμπιο Τέστι) υπάρχει μια διπλή και αμφίρροπη σχέση: Είναι εχθροί στο μέτρο που ορίζεται από την τρέχουσα νομοθεσία και φίλοι στο μέτρο που και οι δύο είναι θύματα της ουσίας των νόμων που δεν έχει καμιά σχέση με την νομολογία.
Τούτο το παιχνίδι των αντιστροφών, με τη συνακόλουθη αοριστία και αβεβαιότητα δημιουργεί ένα κλίμα σχεδόν καφκικό. Και φυσικά στην καφκική ατμόσφαιρα το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να αναζητήσει κανείς είναι η ψυχολογία: Οι ήρωες του Σολίμα δεν είναι παρά σχηματικές καρικατούρες.
Σε επικουρία της παραπάνω (σεναριακής) σχηματοποίησης έρχεται και η μόνιμη αγάπη του Σολίμα για το εικαστικό στυλιζάρισμα. Καθώς τα πρόσωπα κινούνται μέσα σε ένα ντεκόρ προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, καθώς ακόμα η σύνθεση του κάδρου είναι μετρημένη με το υποδεκάμετρο, η αταξία των τεκταινομένων έρχεται σε φανερή αντίθεση με την τάξη του χώρου μέσα στον οποίο αυτά συμβαίνουν.
Ο θεατής μπορεί να βρει κάποιες αναλογίες ανάμεσα στο Τσάιναταουν του Πολάνσκι και σ’ αυτήν την ταινία. Η βασική διαφορά όμως στο στυλ βρίσκεται στο ότι τούτη εδώ είναι εντελώς «μονοφωνική» και μονογραμμική. Είναι ένα υπέροχο σόλο παιγμένο από ένα και μόνο όργανο, χωρίς ακομπανιαμέντο. Ένα σόλο παιγμένο άψογα, χωρίς ίχνος παραφωνίας. Εν ολίγοις: Ταινία για πολύ απαιτητικούς, αλλά και για εντελώς αδαείς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s