ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ “ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ”


Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΠΛΟΚΗΣ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ρεβόλβερ

Ρεβόλβερ

Του Κώστα Τσιναρίδη, μέλους της Κινηματογραφικής Λέσχης των εργαζομένων της ΕΡΤ-3.

Το παραπάνω μοτίβο είναι εμφανές στην προσεχή ταινία, αλλά και σε διάφορες άλλες που βασίζονται σε μυθιστορήματα του Λεονάρντο Σάσια. Αλλά και σε πολλές άλλες γενικά.
Στο πασίγνωστο Ζ (1969) του Κώστα Γαβρά, εξετάζεται η πολύ γνωστή μας υπόθεση Λαμπράκη. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού και δεν ακολουθεί μια αυστηρά θριλερική πλοκή. Εξετάζει τα γεγονότα, τα οποία είναι λίγο πολύ γνωστά, και δείχνει τον αγώνα του έντιμου εισαγγελέα (Ζαν Λουί Τρεντινιάν) να φτάσει μέχρι τέλους την έρευνά του, φτάνοντας στην πολιτική ρίζα της δολοφονίας.
Στο Ρεβόλβερ (1973) του Σέρτζιο Σολίμα, μια ταινία που εμφανίζει ομοιότητες και διαφορές με την υπόθεση Ματέι, μια φαινομενικά “φυσιολογική” υπόθεση απαγωγής μπλέκει τους ήρωες σε μια τεράστια παγίδα προς όφελος πολυεθνικών εταιρειών.
Στις Δολοφονίες Διακεκριμένων (1976) του Φραντσέσκο Ρόζι, ίσως την πιο βατή του ταινία, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Ένας αστυνομικός (Λίνο Βεντούρα) που ερευνά μια υπόθεση διαδοχικών δολοφονιών συνειδητοποιεί ότι από πίσω υπάρχει μια μεγάλη συνομωσία με σκοπό την επιβολή φασιστικής δικτατορίας. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσια Ένδοξα Πτώματα.

Δολοφονίες διακεκριμένων

Δολοφονίες διακεκριμένων

Στο συναρπαστικό Φοβάμαι (1977) του Νταμιάνο Νταμιάνι, ένας αστυνομικός (Τζιάν Μαρία Βολοντέ) προσπαθεί να αναλαμβάνει καθαρά ποινικές υποθέσεις και να αποφεύγει όσες σχετίζονται με την τρομοκρατία. Ωστόσο, αυτά τα δύο αποδεικνύονται αλληλένδετα και ο κίνδυνος παραμονεύει διαρκώς. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα έντονης πολιτικοποίησης αλλά και προβοκάτσιας, η παραβατικότητα είναι σχεδόν πάντα πολιτική.
Στον Αγνοούμενο (1982) του Κώστα Γαβρά, από τις πιο γνωστές ταινίες του, ένας πατέρας (Τζακ Λέμον) προσπαθεί να βρει τα ίχνη του χαμένου του γιού στη Χιλή του Πινοσέτ. Ωστόσο, αυτό αποδεικνύεται δύσκολο, μια και δεν πρόκειται για μια απλή αστυνομική έρευνα, αλλά για εμπλοκή στις ταραγμένες μέρες του πραξικοπήματος.
Στο δικαστικό δράμα Η Πιο Δίκαιη Τιμωρία (1990) του Τζιάνι Αμέλιο, μια υπόθεση φόνου στη φασιστική Ιταλία οδηγεί έναν δικαστή (Τζιάν Μαρία Βολοντέ) μπροστά σε μεγάλες αποκαλύψεις που σχετίζονται άμεσα με την πολιτική κατάσταση. Η εμμονή του στη δικαιοσύνη θα τον κάνει να πληρώσει ένα ακριβό τίμημα. Η ταινία είναι κι αυτή βασισμένη στο μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσια Ανοιχτή Πόρτα.
Από τις ΗΠΑ, τέλος, έρχονται δύο ταινίες με το αιώνιο θέμα της ηθικής των πολιτικών, που αμφισβητείται λόγω της εμπλοκής τους σε σεξουαλικό σκάνδαλο. Στο Αδιέξοδο (1987) του Ρότζερ Ντόναλντσον, η δολοφονία μιας γυναίκας σπρώχνει τον εραστή της (Κέβιν Κόστνερ) σε αστυνομική έρευνα, πριν συνειδητοποιήσει ότι ο δολοφόνος είναι τελικά ο πολιτικός του προϊστάμενος (Τζιν Χάκμαν). Και στα Αληθινά Εγκλήματα (1997) του Κλιντ Ίστγουντ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ (πάλι ο Τζιν Χάκμαν) κρύβεται πίσω από ένα ερωτικό έγκλημα, το οποίο έχει παρουσιαστεί στην κοινή γνώμη ως ποινικό. Φαίνεται ότι η προσωπική ηθική των πολιτικών απασχολεί τους Αμερικάνους καλλιτέχνες και το κοινό περισσότερο από τα παρασκήνια της ίδιας της πολιτικής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s