Ειρήνη Παπά… Στον καθένα (ρόλο) το δικό του (βάρος)


papas ireneτου Κώστα Γ. Καρδερίνη
Διαφήμισε την ελεύθερη αγέρωχη ελληνίδα σε όλον τον κόσμο μέσα από τις ταινίες του Κακογιάννη (Ηλέκτρα, Αλέξης Ζορμπάς, Τρωάδες, Ιφιγένεια, Γλυκειά πατρίδα, Πάνω κάτω και πλαγίως), του Γαβρά (Ζ), του Τζέι Λι Τόμσον (Τα κανόνια του Ναβαρόνε), του Ρόσι (Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι, Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου). Αλλά και μέσα από τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που ηχογράφησε στην Ιταλία στα χρόνια της χούντας. Ουσιαστικά δεν έπαψε ποτέ να το κάνει, ακόμα και στη δύση της κινηματογραφικής της πορείας (Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλλι) μέχρι τον τελευταίο της ρόλο στην κωμωδία εποχής του Ολιβέιρα, Λόγια μιας ταινίας (2003).

Ζορμπάς

Ζορμπάς

Μαθήτρια ακόμη στη Δραματική Σχολή του Εθνικού, παντρεύτηκε τον δάσκαλό της Άλκη Παπά, γάμος που κράτησε μια πενταετία (1943-1947). Πριν λεγόταν Λελέκου και μετά τον χωρισμό (ίσως για λόγους προσωπικούς;) πρόσθεσε ένα ακόμη π στο επώνυμο (Παππά). Πρώτη εμφάνιση στο πανί στο δράμα του Τσιφόρου, Χαμένοι άγγελοι (1948). Στην Ιταλία συνεργάστηκε με τους Φαμπρίζι (Κακόφημες γυναίκες) και Μονιτσέλι (Οι άπιστες) και στην Αμερική την έφερε ο Ελία Καζάν. Επέστρεψε στην Αθήνα και μας πρόσφερε ιστορικούς ρόλους: Κυρά Φροσύνη (Η λίμνη των στεναγμών), Μπουμπουλίνα, Μαρία (Τα κανόνια του Ναβαρόνε), Αντιγόνη.

Κανόνια του Ναβαρόνε

Τα κανόνια του Ναβαρόνε

Κάπου εκεί πήρε τη σκυτάλη ο Κακογιάννης και ξανάνοιξαν οι διεθνείς ορίζοντές της/του. Από την Ιταλία του Πέτρι (Στον καθένα το δικό του), του Λιτσάνι (Η υψηλή κοινωνία κάνει έρωτα), του Λατουάντα (Μπαμπίνα /Μίλησέ μου για έρωτα) με το θαυμασμό του Φελίνι, στην Γιουγκοσλαβία (Στρατάρχης Τίτο /Τίτο: η μεγάλη επίθεση), στη Λιβύη (Το λιοντάρι της ερήμου), στο Λίβανο και στο Μαρόκο και στο Κουβέιτ (Το μήνυμα του Μωάμεθ), στο Μεξικό (Ερέντιρα, του Ρούι Γκουέρα). Κι ύστερα πάλι Μαρόκο, Αυστραλία, Βρετανία, Ισπανία, ΗΠΑ και Κύπρος, Βουλγαρία, Γεωργία.

Στον καθένα το δικό του

Στον καθένα το δικό του

Τους περισσότερους ρόλους της, τους έκανε δίπλα στον Άντονι Κουίν (Αττίλας, Τα κανόνια του Ναβαρόνε, Ζορμπάς, Ο Χαρτοπαίκτης, Η δολοφονία του Καίσαρα, Μωάμεθ ο προφήτης, Το λιοντάρι της ερήμου).Z-MontantΈκανε και τηλεόραση αλλά πολύ επιλεκτικά. Πηνελόπη και Αντίκλεια (Οδύσσεια του 1968 και Οδύσσεια του 1997 αλά Κοντσαλόφσκι), Σεπφώρα (Μωυσής, 1974) και Ρεβέκκα (Ιακώβ, 1997, του Πίτερ Χολ, παρακαλώ). Και μουσική στο πλευρό του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Από τα Παιδιά της Αφροδίτης ακόμη (666, στο άπειρο, ), μέχρι τις Ωδές και τις Ραψωδίες. Από τον Μαρκόπουλο (Ελεύθεροι πολιορκημένοι) μέχρι το σάουντρακ της ταινίας του Γιάννη Ιωάννου… Και το τρένο πάει στον ουρανό (2001).

Irene Papas: της αγάπης αίματα (Άξιον Εστί) https://www.youtube.com/watch?v=w5L9t3j_Lek

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s