ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ “ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΑΤΕΪ”


ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Η γέννηση ενός έθνους

Η γέννηση ενός έθνους

Επιμέλεια: Κώστας Τσιναρίδης

Στην Υπόθεση Ματέι, ο κεντρικός ήρωας πεθαίνει σε ατύχημα, αλλά είναι προφανές ότι πρόκειται για δολοφονική ενέργεια. Οι πολιτικές δολοφονίες έχουν απεικονιστεί πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη.Από τις αρχαιότερες περιπτώσεις πολιτικής δολοφονίας ήταν αυτή του Φιλίππου ‘Β της Μακεδονίας. Απεικονίστηκε για πρώτη φορά στην κλασική επική ταινία του Ρόμπερτ Ρόσεν Ο Μέγας Αλέξανδρος (1956) και στην πιο πρόσφατη Αλέξανδρος (2004) του Όλιβερ Στόουν. Άλλη ανάλογη περίπτωση δολοφονίας στην αρχαιότητα ήταν αυτή του Ιουλίου Καίσαρα, με πιο γνωστή αναπαράστασή της στη γνωστή τηλεταινία Κλεοπάτρα (1994) του Φρανκ Ρόνταμ, με τον Τίμοθι Ντάλτον στον ομώνυμο ρόλο.
Από τις πολύ γνωστές περιπτώσεις δολοφονιών ήταν αυτή του Γάλλου επαναστάτη Ζαν Πολ Μαρά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Ο Αμπέλ Γκανς στο κλασικό έπος του Ναπολέων (1929) επιφυλάσσει μια ανάλογη σκηνή για το κοινό, ενώ ο Πίτερ Μπρουκ στη Δολοφονία του Μαρά (1967) ασχολήθηκε πιο εκτεταμένα με το γεγονός και τα παρασκήνιά του.

Ο κυνηγός των εφτά συμμοριών

Ο κυνηγός των εφτά συμμοριών

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δολοφονίες δύο Προέδρων των ΗΠΑ, των Λίνκολν και Κένεντι. Πέραν του σημαντικού ρόλου που διαδραμάτισαν ιστορικά, οι θάνατοί τους παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες. Στη Γέννηση ενός Έθνους (1915) του Ντέιβιντ Γκρίφιθ, που εξετάζει τον εμφύλιο πόλεμο των ΗΠΑ, υπάρχει η ανάλογη σκηνή. Στο ρόλο του δολοφόνου Τζον Ουίλκς Μπουθ ο μεγάλος σκηνοθέτης Ραούλ Γουόλς. Ο Γκρίφιθ ασχολήθηκε πιο εκτεταμένα με τη ζωή του Λίνκολν και με τις συνθήκες της δολοφονίας του στο Αβραάμ Λίνκολν (1930). Ο Τζον Φορντ κάνει ένα υπαινικτικό σχόλιο για τη δολοφονία του Λίνκολν στον Νεαρό Κύριο Λίνκολν (1939). Ο Χένρι Φόντα στον ωμόνυμο ρόλο απομακρύνεται από το τελικό πλάνο ενώ ξεσπά μία καταιγίδα.
Σχετικά με τη δολοφονία του Κένεντι, η πρώτη αναπαράσταση γίνεται υπαινικτικά στο σπαγκέτι-γουέστερν Ο Κυνηγός των Εφτά Συμμοριών (1969) του Τονίνο Βαλέρι, όπου το μόνο διαφορετικό στοιχείο είναι η ταυτότητα του Προέδρου, που στην ταινία είναι ο παλιότερος Πρόεδρος Τζέιμς Γκάρφιλντ, που δολοφονήθηκε το 1881. Πιο σαφής μέχρι σήμερα παραμένει η ταινία του Ντέιβιντ Μίλερ Η Δολοφονία ενός Προέδρου (1973). Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η γνωστή ταινία του Όλιβερ Στόουν JFK (1993) με τον Κέβιν Κόστνερ.
Από τις άλλες σύγχρονες περιπτώσεις πολιτικών δολοφονιών ξεχωρίζει Η Δολοφονία του Σαράγεβο (1975) του Βέλικο Μπούλαζιτς, με θέμα τη δολοφονία του Αυστριακού Δούκα Φερδινάνδου που αποτέλεσε την αφορμή για τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά και Η Δολοφονία του Τρότσκι (1972) του Τζόζεφ Λόουζι, μια πολύ κακοφτιαγμένη παραγωγή, που συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο των Χάρι Μέντβεντ και Ράντι Λόουελ “Οι Πενήντα Χειρότερες Ταινίες Όλων Των Εποχών”.
Στον ελληνικό κινηματογράφο, τέλος, σπανίζουν οι απεικονίσεις πολιτικών εγκλημάτων, με εξαίρεση τη σκηνή της δολοφονίας του Καποδίστρια στη Δίκη των Δικαστών (1974) του Πάνου Γλυκοφρύδη, που ακολουθεί αρκετά τις ιστορικές πηγές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s