Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΟΥ 2016


Το δωμάτιο

Το δωμάτιο

(αναδημοσίευση από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»,24/1/2016)

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ … «ΔΩΜΑΤΙΟ»

του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου
dermetzo@otenet.gr

Η δυνατή εκκίνηση του κινηματογράφου το 2016, βραβεία και υποψηφιότητες, λογικά κάνει τον γράφοντα να αναρωτηθεί: Τελικά πού βρίσκεται η ουσία; Πέρα από τη διαφήμιση και το θόρυβο γύρω από βραβεία, σχόλια, προβλέψεις και αναμονές, ανακαλύφθηκε κάτι καινούριο, διαφορετικό, ανατρεπτικό. Ίσως είναι αξιοπερίεργη η πρόταση της Γαλλίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ μια τούρκικη ταινία, οι Ατίθασες που παρουσιάσθηκαν στο παρελθόν σε ξεχωριστό σημείωμα. Οι θετικές κρίσεις για τον ουγγρικό Γιο του Σαούλ ήταν αναμενόμενες. Το Carol του Τοντ Χέινς, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, και η Joy του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ, ο Mad Max, η Διάσωση είναι ταινίες του 2015. Τη νέα χρονιά εκτιμώ πως αξίζει να προσεχθούν τα ακόλουθα φιλμ: Ήδη εκκίνησε η καριέρα των Μισητών 8 του Κουέντιν Ταραντίνο, για τους οποίους επίσης αφιερώθηκε ένα ξεχωριστό σημείωμα.

ΜΕ ΣΙΝΕΦΙΛ ΑΝΑΦΟΡΕΣ
Το αξιοσημείωτο μ’ αυτό το μεταμοντέρνο γουέστερν είναι το ακόλουθο: Παρά τη διάρκεια των τριών ωρών, το θεατρογενή χώρο που εξελίσσεται η μυθοπλασία (ένα μπαρ- σαλούν) και τους πυκνούς, καταιγιστικούς διαλόγους, δεν σε κουράζει καθόλου. Διαθέτει σαφώς στοιχεία νουάρ και η αφήγηση με αναδρομές στο παρελθόν θυμίζει τα κλασικά, αμερικανικά νουάρ Στον Ίσκιο του δολοφόνου του Ανατόλ Λίτβακ και Το χρήμα της οργής του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.
Ο Ταραντίνο, μέγας σινεφίλ, που δούλεψε μάλιστα σε βίντεο κλαμπ, έχει δει αμέτρητες φορές το Χρήμα της οργής και στοιχεία του μετέφερε στη δική του ταινία Reservoir dogs. Κατά τα άλλα, υπάρχει ένα ιδιοφυές σενάριο με συνεχείς ανατροπές, αναδρομές και ένα αίνιγμα αντιθέσεων. Ποιος δηλαδή είναι ποιος; Θέμα ταυτότητας, πλαστοπροσωπίας αλλά και απάτης σε μια συνεχή ίντριγκα, όπου παγίδα και παραπλάνηση εναλλάσσονται συνεχώς. Μοτίβα από το γουέστερν σπαγγέτι επανέρχονται συνεχώς όπως και το παρελθόν που στοιχειώνει.

Το χρήμα της οργής

Το χρήμα της οργής

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ
Η πολύωρη επίσης ταινία του Αλεχάντρο Ιναρίτου Επιστροφή βασίζει το σενάριό της σ’ ένα μυθιστόρημα. Με τον τρόπο του είναι κι αυτή γουέστερν εσχατολογικό, μετααποκαλυπτικό. Συναντούμε συνεχείς θεολογικές αναφορές στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Παράλληλα, το θέμα είναι ο θάνατος και ο χρόνος, η επιστροφή της ψυχής και του φαντασιακού. Ένα στοιχείο μεταφυσικού αγγίζει τα πάντα, ενώ οι διάλογοι είναι ελάχιστοι με τη φύση και το χιόνι να πρωταγωνιστούν. Ο Ιναρίτου εξετάζει ένα εχθρικό, οικιστικό πλαίσιο με πάγους τραχιά φύση, Ινδιάνους, επικίνδυνες αρκούδες. Σ’ αυτό το πλαίσιο ο άνθρωπος πρέπει να επιβιώσει για να αποδώσει δικαιοσύνη. Μπορεί να ζήσει ή να πεθάνει και να αναστηθεί για να καταστρέψει το κακό; Αυτά είναι μερικά ενδιαφέροντα ερωτήματα που εισέρχονται μυθοπλαστικά.

Δωμάτιο πανικού

Δωμάτιο πανικού

ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ- ΕΚΠΛΗΞΗ!
Αν με ρωτάτε, πάντως, ποια είναι για τον γράφοντα η ταινία- έκπληξη για το 2016, σίγουρα θα αναφερθώ στο Δωμάτιο. Το σκηνοθέτησε ο Ιρλανδός Λένι Αμπράχαμσον, πενήντα ετών σήμερα, και το σενάριο προέρχεται από ένα εκπληκτικό βιβλίο της Έμα Ντόνογκ. Τον βασικό ρόλο, εκείνο της μαμάς, παίζει η Μπρι Λάρσον στα 26 της και μέγα ταλέντο. Τι ξεχωρίζω, λοιπόν, σ’ αυτό το φιλμ; Ιδίως το πρωτότυπο σενάριο, ανατριχιαστικό, εφιαλτικό αλλά ταυτόχρονα και πρωτότυπο. Ξεφεύγει από τα συνήθη. Μπορείς να το χαρακτηρίσεις δραματικό, υπαρξιακό, αστυνομικό, εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα, τραγικό, ψυχοπαθολογικό. Κατ’ εμέ, εμπνέεται πρωτογενώς από πραγματικά γεγονότα. Ένας τύπος, λοιπόν, αρπάζει μια 17χρονη κοπέλα, την εγκλείει σε μια αποθήκη που ανοίγει μόνον με κάρτα. Της φέρνει τρόφιμα για να ζήσει και σε αντάλλαγμα παίρνει σεξ. Απ’ όλα αυτά προκύπτει και ένα παιδάκι, ο Τζακ. Η ταινία αρχίζει όταν ο μικρός γιορτάζει τα πέμπτα γενέθλιά του.

Ο συλέκτης

Ο συλλέκτης

ΚΟΣΜΟΣ ΨΥΧΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΟΣ
Βαθμιαία το θέμα μετατοπίζεται τόσο στη σχέση παιδιού και μητέρας αλλά και στον τρόπο που για τον Τζακ όλος ο κόσμος είναι αυτή η μικρή αποθήκη. Τι θα γίνει, όμως, όταν θα πρέπει να βγει έξω; Τότε η ταινία προσεγγίζει το ψυχολογικό δράμα, αλλά δεν παύει να αποτελεί μια σημαντική έκπληξη. Τι γίνεται, λοιπόν, με αυτή την παράξενη οικογένεια; Ο μπαμπάς είναι άρπαγας, η μητέρα διχασμένη στο τι ακριβώς θέλει. (Θυμηθείτε κι αυτό που ακριβώς αποκαλούν Σύνδρομο της Στοκχόλμης). Όσο για τον μικρό, σταδιακά προσαρμόζεται στο νέο οικιστικό πλαίσιο με επούλωση βαρύτατων ψυχολογικών τραυμάτων.
Η ταινία παραμένει ανοιχτή σε ερμηνείες. Κάπου δείχνει να έχει σχέση με τον Συλλέκτη του Γουίλιαμ Γουάιλερ, το Δωμάτιο πανικού του Ντέιβιντ Φίντσερ, αλλά τελικά κρατάει την αυτονομία της. Για μένα είναι μια οδυνηρή τομή σ’ έναν κόσμο δυσώδη, νοσηρό, ψυχοπαθολογικό, που βιώνει εξάρτηση, επιθυμία, προσαρμογή, εμπλεκόμενη με την απόκλιση και στρέβλωση. Είναι ένα σύμπαν παγερό, γεμάτο απώλειες και ρήγματα, στο οποίο αδυνατείς να ζήσεις έτσι κι αλλιώς. Αυτή την παθολογία στην κοινωνία με ενδιάμεσο χώρο τι και ποιον, αυτή τη ζωτική ισορροπία αναζητάει ο σκηνοθέτης και μένει ελλειπτικός και σωστά κάνει, συμπεραίνοντας πως το πραγματικό δράμα αρχίζει μετά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s