«ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΩ ΤΕΣΣΑΡΩΝ»


από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Εξ αφορμής της προβολής
«ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ» του Λένι Άμπραχαμσον

frases-pelicula-room-2Όταν ο Τζακ έγινε πέντε ετών, η μητέρα του θέλησε να του μιλήσει για την αληθινό κόσμο. «Θέλω να ξαναγίνω τεσσάρων», της απάντησε. Πολύ νωρίς αποπειράται να μπει στη ρότα της νοσταλγίας ο Τζακ, θα μπορούσε να σχολιάσει κάποιος χαριτολογώντας. Αλλά περιθώριο για χαριτολογήματα δεν αφήνει το δράμα του Τζακ και της μητέρας του. Δεν είμαι καλή μητέρα του λέει με αυτοκριτική διάθεση η μητέρα του. «Ωστόσο είσαι μητέρα» απαντά ο μικρός. Η σοφία του απέριττου και της παιδικής ειλικρίνειας. Γνωρίζοντας το θέμα της ταινίας δεν ήθελα να την δω. Τι διάολο μπορεί να πει κανείς για ανείπωτα πράγματα σκέφτηκα. Μια ταινία βασισμένη σε μια νουβέλα και τούτη με τη σειρά της σε μιαν ιστορία από αυτές της αληθινής ζωής του ανείπωτου πόνου, της θεϊκής αδικίας, αλλά κυρίως της επιβεβαίωσης της κακότητας στον κόσμο με φορέα τον άνθρωπο. Η λογική και ο πολιτισμός του οποίου δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιου είδους στάσεις και συμπεριφορές. Ναι ο Πρίκλοπιλ απήγαγε και κράτησε φυλακισμένη την Νατάσσα Κάμπους από τα 9 της χρόνια και για 8,5 χρόνια μέχρι την απόδρασή της. Ο Γιόζεφ Φριτζλ κράτησε φυλακισμένη την κόρη του επί 20 χρόνια, η οποία και έφερε στον κόσμο 5 παιδιά, καρπούς της βασανιστικής και μαρτυρικής αιμομιξίας. Ναι, χιλιάδες αιμομικτικά περιστατικά βίας, που μένουν άγνωστα και κρυμμένα, καμουφλαρισμένα από μια υποτιθέμενη οικογενειακή βιτρίνα. Ο Φριτζλ, υπήρξε και η αφορμή της συγγραφής του μπεστ σέλερ της ΄Έμα Ντόναχιου. Όπως και να έχει, πρόκειται για ένα θέμα εξόχως δύσκολο, βαρύ και επώδυνο, ακόμη και για αναγνώστη ή θεατή.frases-pelicula-room-3Ωστόσο ο Λένι Άμπραχαμσον χειρίζεται με αρκετή διακριτικότητα και ευαισθησία το θέμα, κάτι που έκανε και η συγγραφέας και σεναριογράφος, απομακρυνόμενη από τα αληθή περιστατικά της υπόθεσης Φριτζλ. Βέβαια επικεντρώνεται η ταινία στο πως βιώνει κάποιος μια τόσο επώδυνη κατάσταση από την πλευρά της κοπέλας-μητέρας, το οποίο διανθίζεται με συγκινητικό τρόπο από την αθώα και αφοπλιστική ματιά ενός πεντάχρονου παιδιού. Ενός παιδιού που, από τις γρίλιες μιας ντουλάπας, έβλεπε ελάχιστα και άκουγε περισσότερα από το δράμα που βίωνε η μητέρα του, χωρίς βέβαια να καταλαβαίνει τον κόσμο των μεγάλων και δη ψυχικά άρρωστων. Η αφηγούμενη ιστορία είναι σαφώς συγκινητική, εμπεριέχει ακόμη στοιχεία θρίλερ στο κομμάτι της δραπέτευσης του μικρού, ενώ δεν παραλείπει το επίσης συναισθηματικά και ψυχικά επώδυνο κομμάτι της μετά την απελευθέρωση, χρονική περίοδο. Το ερώτημα βέβαια παραμένει αμείλικτο. Επουλώνονται ποτέ τέτοιου είδους πληγές; Ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι σύμμαχος, αλλά κι τούτος έχει όρια. Ο άνθρωπος στα χρόνια της μεσηλικιακής περίσκεψης διαπιστώνει πως, ζούμε κατά λάθος, αλλά πριν απ’ όλα γεννιόμαστε κατά λάθος. Τυχαία ίσως είναι η καταλληλότερη λέξη. Ότι ακόμη δεν είμαστε παρά ένα ασήμαντο αναλώσιμο του σύμπαντος. Αλλά αυτά είναι σοφίες για τσάι στο σαλόνι. Υπάρχουν ζωές που καθημερινά καταστρέφονται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και τούτο είναι αδιαμφισβήτητο. Ας ευχηθούμε, ας προσευχηθούμε, όσοι πιστεύουν βέβαια, να εκλείψουν τέτοιες συμπεριφορές αποκλίνουσες που, αν μη τι άλλο φανερώνουν την άρρωστη πλευρά του ανθρώπινου ψυχισμού. Κυρίως όμως ας προσφέρουμε την αγάπη μας χωρίς φειδώ, τουλάχιστον εν οίκω βρε αδελφέ. Το ότι η ζωή δεν είναι για όλους ωραία, είναι γνωστό, δεν είναι απαραίτητο να είναι και τραγική. Για κάποιους είναι δυστυχώς too much, επιτρέψτε μου την αγγλική ρήση. Με δεδομένη την τραγικότητα ελέω πολιτικής, άσκησης εξουσίας, το ερήμην ημών κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, ας διαφυλάξουμε τουλάχιστον τα μικρά, απλά και καθημερινά που, μας δίνουν ομορφιά και ανάσα ζωής. Εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από την Μπρι Λάρσον, ήδη βραβευθείσα με «Χρυσή Σφαίρα» και τον μικρό Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, εβώ καλοί ε΄’ιναι και οι υπόλοιποι. Τα εύσημα και στον σκηνοθέτη Λένι Άμπραχαμσον στη διαχείριση ενός τόσο δύσκολου θέματος και την κάλυψή του τόσο σε επίπεδο χαρακτήρων, όσο και στην επιλογή των χρονικών περιόδων, στη διάρκεια της «φυλάκισης», αλλά και μετά την απελευθέρωση. Κυρίως μετά, όπου οι προσδοκίες από την έλευση της ελευθερίας, σκοντάφτουν στη σκληρή πραγματικότητα, δείχνοντας πως, τελικά μερικές πληγές δεν επουλώνονται.
INFO: «ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ» του Λένι Άμπραχαμσον. Δράμα. Υποδύονται οι: Μπρι Λάρσον, Μέγκαν Παρκ, Γουίλιαμ Μέισι, Τζόαν Άλεν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s