Ντέιβιντ Μπόουι, ο άνθρωπος που έφυγε από τη Γη


 Ο άνθρωπος που έπεσε στη γή (1976)

Ο άνθρωπος που έπεσε στη γή (1976)

του Κώστα Γ. Καρδερίνη

Η συνεισφορά του Μπόουι στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα εδράζεται στην αξιοθαύμαστη ικανότητά του να μεταλαμβάνει και να αφομοιώνει ιδέες εκτός του κατεστημένου ρεύματος -από τις τέχνες, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο- και να τις μετουσιώνει σε δική του έκφραση αλλάζοντας διαρκώς τη συναλλαγματική ισοτιμία. […] Ένας και μόνος άνθρωπος απογείωσε το γκλαμ ροκ σε δυσθεώρητα ύψη στιγματίζοντάς το με χαρακτηριστικές κινηματογραφικές και θεατρικές περσόνες, κερδίζοντας επάξια την αναγνώριση και ως ηθοποιός. Αυτά σημειώνει ο βιογράφος του, Ντέιβιντ Μπάκλεϊ.

Ο πρώτος κινηματογραφικός ρόλος του άγνωστου ακόμα Μπόουι χρονολογείται στα 1966-67 (The Image). Είναι το (μαυρόασπρο) πορτρέτο ενός αγοριού το οποίο είναι τόσο αληθινό ώστε ζωντανεύει και απειλεί τον δημιουργό του. Εκείνη την εποχή ο Μπόουι σπουδάζει θέατρο και μιμική κοντά στον αβανγκάρντ σκηνοθέτη Λίντσεϊ Κεμπ. Πρωταγωνιστεί μάλιστα σε μια παράσταση ως Πιερότος της Πεντάρας (παίζει και τραγουδάει) στον οποίο η Κολομπίνα κάνει κόνξες με τη βοήθεια του Αρλεκίνου. Η παράσταση αυτή έγινε αργότερα μικρού μήκους τηλεταινία (Pierrot in Turquoise or The Looking Glass Murders, 1970).
Η πρώτη βαρυσήμαντη κινηματογραφική περσόνα του ήταν Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη (1976) του Νίκολας Ρεγκ, ρόλος που του απέφερε το Χρυσό Πάπυρο της αμερικανικής Κινηματογραφικής Ακαδημίας Επιστημονικής Φαντασίας. Ακολουθεί ο Ζιγκολό (1979) του Χέμινγκς στα δίχτυα πλούσιων γυναικών (Μάρλεν Ντίτριχ, Κιμ Νίβακ, Σίντε Ρομ) όπου πάλι αξιοποιούνται παράλληλα οι φωνητικές του ικανότητες (όπως και της Ντίτριχ άλλωστε).

Ζιγκολό (1979)

Ζιγκολό (1979)

Ακολουθεί μια τεράστια επιτυχία στο Μπρόντγουέι (Ο Άνθρωπος Ελέφαντας, 1980-81) όπου ερμηνεύει και σαγηνεύει με γυμνό χωρίς μακιγιάζ και ο αμοραλιστής επαναστάτης ποιητής Μπάαλ (1982) ο οποίος γίνεται μαύρο τηλεοπτικό μιούζικαλ και χιτ.

 Baal (1982)

Baal (1982)

Επόμενος σταθμός «Η πείνα» του Τόνι Σκοτ (Αίμα και Πάθος, 1983) όπου αποτελεί βαμπιρικό ιψενικό τρίγωνο με τις Σούζαν Σαράντον και Κατρίν Ντενέβ, συμμετέχοντας και στο σάουντρακ με ένα κομμάτι από κοινού γραμμένο με/για τον Ίγκι Ποπ (Funtime).

Αίμα και πάθος (1983)

Αίμα και πάθος (1983)

Την ίδια χρονιά σκοράρει διπλά με τον ρόλο του κόντρα στον εξαίσιο Ριουίτσι Σακαμότο στο αντι-πολεμικό αριστούργημα του Όσιμα, Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς. Κάνει κι ένα πέρασμα από Το Αδελφάτο των 7 Θαλασσών (Ο Κιτρινογένης) με άρωμα Μόντι Πάιθον.

Καλά Χριστούγεννα (1983)

Καλά Χριστούγεννα (1983)

Αρνείται το ρόλο του κακού που πήρε τελικά ο Κρίστοφερ Γουόκεν στην τζεϊμσμποντική Επιχείρηση Κινούμενος Στόχος και δέχεται το ρόλο του δολοφόνου στο μετριότερο Κυνηγητό μέσα στη νύχτα (1985) του Λάντις. Ακολουθεί το μιούζικαλ εποχής του Τζούλιεν Τεμπλ, Οι Αρχάριοι, όπου αλωνίζει, και η μεγάλη μεταμόρφωση σε βασιλιά των κακών ξωτικών Γκόμπιλ, στον Λαβύρινθο (1986) του Τζιμ Χένσον. Τραγούδια επιτυχίες του ξεπηδούν και από τις δυο.
Η φήμη του κερδίζει χαρακτηριστικούς ρόλους όπως του Πόντιου Πιλάτου (Ο Τελευταίος Πειρασμός του Χριστού, αλά Σκορτσέζε), του μυστήριου πράκτορα (Ο Ύποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς, αλά Λιντς), του εκκεντρικού Άντι Γουόρχολ (Μπασκιά, αλά Σνάμπελ). Ανάμεσα κάποιες μετριότητες, μια γαστρονομική κωμωδία (Ερωτικές κομπίνες), ένα γουέστερν για γέλια (Il mio West), ένα γκανγκστερικό για κλάματα (Όλοι θέλουν την ησυχία τους). Κι εμείς επίσης.
Στη νέα χιλιετία τα πράματα παίρνουν την κατιούσα. Η Πείνα γίνεται σίριαλ, ο Ζουλάντερ γίνεται Άρχοντας της Πασαρέλας, ο Μπομπ Σφουγκαράκης βρίσκει τον βασιλιά της Ατλαντίδας, Το Μεγάλο Ρίσκο πάει φούντο και… ο Μπόουι κάνει εντέλει… στην μπάντα (2009). Η μόνη αξιόλογη αναλαμπή είναι ο ρόλος του Νικόλα Τέσλα στο μαγικό και μυστηριώδες The Prestige (2006).

Rrestige(2006)

Rrestige(2006)

Εκτός από τη Λεωφόρο της Αστέρων, το τιμητικό διδακτοριλίκι του Μπέρκλι και τις Ιπποσύνες του γαλλικού κράτους και του βρετανικού βασιλείου, έχει περάσει στο Πάνθεον του Ροκ’ν’Ρολ και της Επιστημονικής Φαντασίας κι έχει ονοματίσει τιμητικά ένα νέο είδος αράχνης (Heteropoda davidbowie).
Το κύκνειο άσμα του, Blackstar, κυκλοφόρησε ανήμερα των 69ων γενεθλίων του, δυο μέρες πριν φύγει από αυτήν τη Γη με τον τίτλο του αιώνιου Ζίγκι Στάρνταστ. Η παραβολή εαυτού με τον Λάζαρο (δεύρο έξω) είναι το ύστατο μαύρο αστείο αυτού του αμφίφυλου αμφίσημου ιππότη.

Blackstar (2016)

Blackstar (2016)

David Bowie – Blackstar https://www.youtube.com/watch?v=kszLwBaC4Sw

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s