ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ, ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΣΤΟ «ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΣΤΕ ΤΟΝ ΠΙΑΝΙΣΤΑ»


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

PYROVOLHSTE TON PIANISTA 2Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3, συνεχίζοντας το αφιέρωμά της Γαλλική Τρυφ(ο)ερότητα, παρουσιάζει τη Δευτέρα 18 Ιανουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 2 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το αριστουργηματικό νεονουάρ του Φρανσουά Τρυφό Πυροβολείστε τον Πιανίστα (Γαλλία, 1964, ασπρόμαυρη, 92′). Παίζουν: Σαρλ Αζναβούρ, Μαρί Ντιμπουά, Νικόλ Μπεργκέρ, Μισέλ Μερσιέ.

Η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ, ενώ θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση θα διανεμηθεί στους θεατές. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Η αποδιάρθρωση του φιλμ νουάρ και η επαναδιατύπωσή του με νέους όρους.

Ένας πιανίστας βοηθάει τον παραβατικό αδερφό του να ξεφύγει από δύο γκάνγκστερ. Όταν στοχοποιείται στη θέση του, αντιδρά βίαια.kinopoisk.ru

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Η ιστορία του πιανίστα Σαρλί με το μικρό γιο του, η αλλαγή ταυτότητας, η επαναφορά του, οι σχέσεις του με δύο γυναίκες και η εμπλοκή του στην παραβατικότητα εξαιτίας των αδελφών του. Παρόλο ότι ο Τριφό είναι αυστηρός με τον εαυτό του, εκμυστηρευόμενος ότι το πάθος του να γυρίσει ταινία με τον Αζναβούρ τον έκανε να έχει η δημιουργία του ανισόρροπη δομή και όχι κεντρικό στόχο, αδικεί τον εαυτό του ή απλά είναι πολύ μετριόφρων. Αυτό είναι ένα φιλμ που καθορίζει το στίγμα και την πορεία της νουβέλ βαγκ. Το χαρακτηρίζουν δηλαδή αποδιάρθρωση, αποδραματοποίηση, ειρωνεία του αστικού μοντέλου αφήγησης ,έντονη κριτική του σινεμά και της αστυνομικής ταινίας, καθώς και των στερεοτύπων τους. Ο Τριφό, αξιοποιώντας ένα γκανγκστερικό μυθιστόρημα, ουσιαστικά ενθέτει στοιχεία «μαύρης» κωμωδίας, μιούζικαλ, δοκιμιακού σινεμά και αιωρήσεων στο χρόνο. Είναι πολύ κοντά στο σινεμά των Γκοντάρ και Ρενέ. Αναλαμβάνει λοιπόν αυτός ο φανατικός σινεφίλ να μεταλλάξει το αμερικάνικο φιλμ νουάρ, στο οποίο κάνει πολλές φορές αναφορές, να το απομυθοποιήσει και να αφηγηθεί διαφορετικά. Έτσι καταφέρνει ώστε ο θεατής να μένει αμέτοχος.
Η υποταγή του βασικού ήρωα (ιδίως όπως δείχνεται στο τέλος) στην κάθαρση της μοναξιάς και των επαναλήψεων καθορίζει και τον βαθύτατο κυνισμό και την απαισιοδοξία του φιλμ. Η ζωή είναι ένα θέατρο, όπου οι κακοί είναι παλιάτσοι, οι καλοί προσπαθούν, αλλά δεν μπορούν και η κοινωνία κατακλύζεται από απάθεια. Το σινεμά υποβιβάζεται στα όρια αυτής της αστικής κατάθλιψης. Να θυμίσω τις εκπληκτικές σκηνές στο χιόνι που ο Τριφό θα τις ξαναθυμηθεί 10 χρόνια αργότερα όταν θα γυρίζει τη «Σειρήνα του Μισισιπή».
Ο δημιουργός γυρίζει την ταινία ως κριτικός κινηματογράφου, με χαλαρό μοντάζ, τεχνητά ασύνδετα πλάνα, χρήση πολλών διαλόγων και απομυθοποίηση της δράσης .Στην όλη πεσιμιστική ματιά του οφείλει πολλά στον Ραούλ Κουτάρ που πιάνει φοβερές επιδόσεις στην ασπρόμαυρη φωτογραφία. Αποκλεισμός κάθε φωτογένειας ,χαμηλοί φωτισμοί, ενώ η εξπρεσιονιστική ασπρόμαυρη φωτογραφία καταγράφει σκιές, θλιβερούς χώρους και ανθρώπους που επιπλέουν ως έντομα που σύντομα θα τα «τσακίσει» αυτό το απαθές κυνικό σύμπαν που καταπνίγει όνειρα και τρυφερότητα.»

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Η ιστορία του πιανίστα Σαρλί με το μικρό γιο του, η αλλαγή ταυτότητας, η επαναφορά του, οι σχέσεις του με δύο γυναίκες και η εμπλοκή του στην παραβατικότητα εξαιτίας των αδελφών του. Παρόλο ότι ο Τριφό είναι αυστηρός με τον εαυτό του, εκμυστηρευόμενος ότι το πάθος του να γυρίσει ταινία με τον Αζναβούρ τον έκανε να έχει η δημιουργία του ανισόρροπη δομή και όχι κεντρικό στόχο, αδικεί τον εαυτό του ή απλά είναι πολύ μετριόφρων. Αυτό είναι ένα φιλμ που καθορίζει το στίγμα και την πορεία της νουβέλ βαγκ. Το χαρακτηρίζουν δηλαδή αποδιάρθρωση, αποδραματοποίηση, ειρωνεία του αστικού μοντέλου αφήγησης ,έντονη κριτική του σινεμά και της αστυνομικής ταινίας, καθώς και των στερεοτύπων τους. Ο Τριφό, αξιοποιώντας ένα γκανγκστερικό μυθιστόρημα, ουσιαστικά ενθέτει στοιχεία «μαύρης» κωμωδίας, μιούζικαλ, δοκιμιακού σινεμά και αιωρήσεων στο χρόνο. Είναι πολύ κοντά στο σινεμά των Γκοντάρ και Ρενέ. Αναλαμβάνει λοιπόν αυτός ο φανατικός σινεφίλ να μεταλλάξει το αμερικάνικο φιλμ νουάρ, στο οποίο κάνει πολλές φορές αναφορές, να το απομυθοποιήσει και να αφηγηθεί διαφορετικά. Έτσι καταφέρνει ώστε ο θεατής να μένει αμέτοχος.
Η υποταγή του βασικού ήρωα (ιδίως όπως δείχνεται στο τέλος) στην κάθαρση της μοναξιάς και των επαναλήψεων καθορίζει και τον βαθύτατο κυνισμό και την απαισιοδοξία του φιλμ. Η ζωή είναι ένα θέατρο, όπου οι κακοί είναι παλιάτσοι, οι καλοί προσπαθούν, αλλά δεν μπορούν και η κοινωνία κατακλύζεται από απάθεια. Το σινεμά υποβιβάζεται στα όρια αυτής της αστικής κατάθλιψης. Να θυμίσω τις εκπληκτικές σκηνές στο χιόνι που ο Τριφό θα τις ξαναθυμηθεί 10 χρόνια αργότερα όταν θα γυρίζει τη «Σειρήνα του Μισισιπή».
Ο δημιουργός γυρίζει την ταινία ως κριτικός κινηματογράφου, με χαλαρό μοντάζ, τεχνητά ασύνδετα πλάνα, χρήση πολλών διαλόγων και απομυθοποίηση της δράσης .Στην όλη πεσιμιστική ματιά του οφείλει πολλά στον Ραούλ Κουτάρ που πιάνει φοβερές επιδόσεις στην ασπρόμαυρη φωτογραφία. Αποκλεισμός κάθε φωτογένειας ,χαμηλοί φωτισμοί, ενώ η εξπρεσιονιστική ασπρόμαυρη φωτογραφία καταγράφει σκιές, θλιβερούς χώρους και ανθρώπους που επιπλέουν ως έντομα που σύντομα θα τα «τσακίσει» αυτό το απαθές κυνικό σύμπαν που καταπνίγει όνειρα και τρυφερότητα.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s