«Ο ΝΤΙΛΙΝΓΚΕΡ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ»


2κριτική του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Ο Γκλαούτσο, σχεδιαστής σε μια σύγχρονη βιομηχανία, γυρίζει στο σπίτι του, βρίσκει την όμορφη γυναίκα του αποχαυνωμένη από τα υπνωτικά χάπια και την ονειροπαρμένη υπηρέτριά τους να ασχολείται με το τραγουδιστικό είδωλό της. Το φαγητό έχει κρυώσει, αποφασίζει να μαγειρέψει κάτι γκουρμέ ώσπου βρίσκει ένα πιστόλι τυλιγμένο σε μια εφημερίδα του Ιουλίου του 1934 που αναγγέλει τον θάνατο του Ντίλινγκερ. Ακολουθούν απρόσμενες εξελίξεις. Το άγνωστο και μονάκριβο αριστούργημα του Φερρέρι αφάνταστα μοντέρνο, πρωτοποριακό, προφητικό, μια ταινία που έρχεται από το… μέλλον. Ισάξια της προβληματικής των Αντονιόνι, Μπέργκμαν και Γκοντάρ για την αλλοτρίωση, την αποξένωση, την επιρροή των μαζικών μέσων ενημέρωσης, αλλά και το σινεμά και την διαφήμιση, διαθέτει ένα μαύρο κυνικό και απαισιόδοξο «μαύρο» χιούμορ. Μια ταινία που θα ζήλευε ο Μπουνιουέλ, θα λάτρευε ο Κλουζώ, τα άπαντα του μεσανθρωπισμού σε μια κοινωνία χειραγωγούμενη και υπνωτισμένη. Αφήγηση «αφηρημένη», ελλειπτική, ρωγμώδης, με νύξεις, με συνεχή εκκρεμότητα και δομή υπαρξιακού θρίλερ και με ένα φανταστικό στην κυριολεξία τέλος με την «κατακαμένη» κατακόκκινη φωτογραφία που σχολιάζει το «ματωμένο» όνειρο της απόδρασης από μια κοινωνία κατανάλωσης και μαζικοποίησης. Εκπληκτική φωτογραφία, έξοχη μουσική, φοβερός στο ρόλο του ο Μισέλ Πικολί. Το φίλμ είναι τόσο σαρκαστικό όσο και οι αλήθειές του που έρχονται αβίαστα χωρίς διδακτισμό. Καλύτερο φίλμ από το «Μεγάλο φαγοπότι» και πιο ενοχλητικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s