ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ, ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ «Ο ΝΤΙΛΙΝΓΚΕΡ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ»


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

1Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3, προχωρώντας σε μια μεγάλη έκπληξη, παρουσιάζει τη Δευτέρα 11 Ιανουαρίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 2 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) την αναπάντεχη ταινία του στοχαστή και σαρκαστή του σύγχρονου πολιτισμού Μάρκο Φερέρι Ο Ντίλινγκερ είναι νεκρός (Ιταλία, 1969, έγχρωμη, 90′). Παίζουν: Μισέλ Πικολί, Ανίτα Πάλενμπεργκ, Ανί Ζιραρντό, Κάρολ Αντρέ.

Η ταινία προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ. Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση θα διανεμηθεί στους θεατές. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.3.

Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Πρόοδος ή πολιτισμός των σκουπιδιών;

Ένας σχεδιαστής βιομηχανίας βρίσκει ξαφνικά στο σπίτι του ένα πιστόλι τυλιγμένο σε μια παλιά εφημερίδα, κάτι που επηρεάζει τη ζωή του.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Ο Γκλαούτσο, σχεδιαστής σε μια σύγχρονη βιομηχανία, γυρίζει στο σπίτι του, βρίσκει την όμορφη γυναίκα του αποχαυνωμένη από τα υπνωτικά χάπια και την ονειροπαρμένη υπηρέτριά τους να ασχολείται με το τραγουδιστικό είδωλό της. Το φαγητό έχει κρυώσει, αποφασίζει να μαγειρέψει κάτι γκουρμέ ώσπου βρίσκει ένα πιστόλι τυλιγμένο σε μια εφημερίδα του Ιουλίου του 1934 που αναγγέλει τον θάνατο του Ντίλινγκερ. Ακολουθούν απρόσμενες εξελίξεις. Το άγνωστο και μονάκριβο αριστούργημα του Φερρέρι αφάνταστα μοντέρνο, πρωτοποριακό, προφητικό, μια ταινία που έρχεται από το… μέλλον. Ισάξια της προβληματικής των Αντονιόνι, Μπέργκμαν και Γκοντάρ για την αλλοτρίωση, την αποξένωση, την επιρροή των μαζικών μέσων ενημέρωσης, αλλά και το σινεμά και την διαφήμιση, διαθέτει ένα μαύρο κυνικό και απαισιόδοξο «μαύρο» χιούμορ. Μια ταινία που θα ζήλευε ο Μπουνιουέλ, θα λάτρευε ο Κλουζώ, τα άπαντα του μεσανθρωπισμού σε μια κοινωνία χειραγωγούμενη και υπνωτισμένη. Αφήγηση «αφηρημένη», ελλειπτική, ρωγμώδης, με νύξεις, με συνεχή εκκρεμότητα και δομή υπαρξιακού θρίλερ και με ένα φανταστικό στην κυριολεξία τέλος με την «κατακαμένη» κατακόκκινη φωτογραφία που σχολιάζει το «ματωμένο» όνειρο της απόδρασης από μια κοινωνία κατανάλωσης και μαζικοποίησης. Εκπληκτική φωτογραφία, έξοχη μουσική, φοβερός στο ρόλο του ο Μισέλ Πικολί. Το φίλμ είναι τόσο σαρκαστικό όσο και οι αλήθειές του που έρχονται αβίαστα χωρίς διδακτισμό. Καλύτερο φίλμ από το «Μεγάλο φαγοπότι» και πιο ενοχλητικό.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s