ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΜΙΣΗΤΟΙ 8»


οι μισητοί 8

 Μισητοί 8

Ο ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ- ΣΠΑΓΓΕΤΙ
(αναδημοσίευση από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»)
του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου
dermetzo@otenet.gr

Την προσεχή Πέμπτη εξέρχονται οι Μισητοί 8 (προτάσεις για τρεις Χρυσές Σφαίρες, β’ γυναικείου ρόλου για την Τζένιφερ Τζέισον Λι, σεναρίου και μουσικής για τον Ένιο Μορικόνε), όπου ο Κουέντιν Ταραντίνο μετά τον Τζάνγκο τον τιμωρό αποτίει φόρο τιμής στο γουέστερν. Για την ακρίβεια, αυτή η πολυαναμενόμενη ταινία του είναι ένα μεταμοντέρνο γουέστερν σαφώς επηρεασμένο από το σπαγγέτι (δηλαδή το ιταλικό). Ο σκηνοθέτης δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για το είδος, σ’ ένα μάλιστα φεστιβάλ της Βενετίας κλήθηκε να επιλέξει τις ταινίες ενός αφιερώματος σ’ αυτό. Χωρίς να τον υποβαθμίζω, κάποια από τα φιλμ του λες και γυρίστηκαν αφού ενώθηκαν κομμάτια», εικόνες από γουέστερν- σπαγγέτι. Ακόμα και στο Kill Bill υπάρχουν ευρήματα που παραπέμπουν άμεσα στους Πέντε σημαδεμένους του Ελ Βιέντο (1967) του Τζούλιο Πετρόνι. Ωστόσο, το ερώτημα που θέλω να θέσω στο σημερινό σημείωμα είναι γιατί γουέστερν- σπαγγέτι;

Τζάνγκο

Τζάνγκο

ΑΚΜΑΣΕ 15 ΧΡΟΝΙΑ
Δεν είναι άραγε ξεπερασμένο, ρετρό, εκτός εποχής; Μια προσεκτική ματιά μάς κάνει να καταλήξουμε στα ακόλουθα: Το είδος άνθησε αρχές και μέσα της δεκαετίας του `60 και «έσβησε» προς τα τέλη του `70. Ήταν δηλαδή στην άμεση επικαιρότητα για 15 περίπου χρόνια. Ωστόσο, ήταν πρωτοποριακό ήδη από τότε, μεταμοντέρνο και βαθιά κοινωνικό με πολιτική κατεύθυνση. Ουσιαστικά κατέγραψε μια εποχή βίας, κορυφαίας συναλλαγής, απίστευτου κυνισμού και απληστίας. Όταν, λοιπόν, στις ημέρες μας αναβιώνει το σπαγγέτι, ο Ταραντίνο δικαιώνεται γιατί τα καταγραφόμενα από τα καλτ φιλμ του `60 ταιριάζουν γάντι με τις σημερινές καταστάσεις και τα ιδεολογικά φαινόμενα. Παράλληλα, το ευρωπαϊκό γουέστερν διαθέτει και ένα μεγάλο πλεονέκτημα: Ανακατεύει έντεχνα διάφορα κινηματογραφικά είδη. Από το φιλμ- νουάρ στην περιπέτεια εποχής, από το έπος στο μελόδραμα και από τις συμμορίες κλεφτών στην επανάσταση.

Ο εκδικιτής του διαβόλου

Ο εκδικητής του διαβόλου

ΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΡΙΚΟΝΕ
Οι βαθύτατες ψυχαγωγικές του επιρροές, οι πολλές αναφορές στον Όμηρο και τον Σέξπιρ αλλά και σε άλλους κλασικούς κάνουν τις ταινίες να αποπνέουν μια αύρα νοσταλγίας αλλά και διαχρονικής μνήμης. Έτσι, τα γνωστά γουέστερν- σπαγγέτι παραμένουν ανεξίτηλα από το χρόνο και δεν είναι μόνον εκείνα του πατέρα του είδους Σέρτζιο Λεόνε αλλά και άλλων (Τονίνο Βαλέρι, Τζούλιο Πετρόνι, Σέρτζιο Κορμπούτσι, Σέρτζιο Σολίμα).
Παρακολουθώντας τώρα τους Μισητούς 8, να θυμίσω τις επιρροές του Ταραντίνο από τα κλασικά γουέστερν. Αυτά δεν αφορούν μόνον στην αξιοποίηση έξοχης μουσικής αλλά και σε αναφορές ξεκάθαρες και σωστά αφομοιωμένες.
Όσο για τον Ένιο Μορικόνε συμπλήρωσε τα 87 χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτος. Αυτή είναι η ένατη φορά (!) που προτείνεται για Χρυσή Σφαίρα μουσικής. Κέρδισε τις δύο: Το 2007 του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο των επιδόσεων στην καριέρα του, που βέβαια συνεχίζεται. Ακόμα, ο Μορικόνε προτάθηκε πέντε φορές για Όσκαρ στην κατηγορία του. Στα 1979 για τις Μέρες ευτυχίας του Τέρενς Μάλικ, στα 1987 για την Αποστολή του Ρόλαντ Τζόφε, στα 1988 για τους Αδιάφθορους του Μπράιαν Ντε Πάλμα, στα 1992 για το Μπάγκσι του Μπάρι Λέβινσον και το 2001 για τη Μαλένα του Τζιουζέπε Τορνατόρε. Δεν κέρδισε ποτέ αλλά και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Η αποδοχή του είναι γενική!

Η εποστροφή του Ρίνγκο

Η επιστροφή του Ρίνγκο

ΟΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΕ ΤΑΙΝΙΕΣ
Πίσω στις επιρροές του Ταραντίνο δεν εννοώ μόνον τον Τζάνγκο τον τιμωρό, ριμέικ του πολύκροτου καλτ- φιλμ του Σέρτζιο Κορμπούτσι Τζάνγκο (1966). Θα πρέπει να δούμε μια σειρά ταινιών που αναφέρονται είτε σε ρατσιστικές συμπεριφορές είτε σε αφόρητο κυνισμό είτε στην εκδίκηση και επέλαση του βασικού χαρακτήρα.
Όταν, λοιπόν, βλέπουμε και τον Τζάνγκο τον τιμωρό και τους Μισητούς 8, θα πρέπει να έχουμε υπόψη τα φιλμ που έδωσαν τη σκυτάλη στον Ταραντίνο. Μπορείτε μάλιστα να τα προμηθευτείτε σε DVD για να κάνετε τις συγκρίσεις: Πάμε, λοιπόν. Σαμπάτα ο τρομοκράτης του Ελ Πάσο (1969), ένα από τα λιγότερο γνωστά από τα άλλα φιλμ σε σκηνοθεσία του Τζιανφράνκο Παρολίνι. Πολλές επιρροές και από την Εκδίκηση μέχρι θανάτου (1967) του Τονίνο Βαλέρι με τους Τζουλιάνο Τζέμα, Λι Βαν Κλιφ.
Να θυμίσω και το Ένας εναντίον δέκα (1967) του Σέρτζιο Σολίμα. Χαρακτηριστικές αναφορές και στο Τέξας Αντίο (1965) του Φερντινάντο Μπάλντι είναι ξεκάθαρες. Φυσικά πρέπει να παρακολουθήσουμε και τον αρχετυπικό Τζάνγκο, κόλαφο για το παρακράτος και πάντα σύγχρονο. Ακόμα, να σημειώσω την Επιστροφή του Ρίνγκο (1965) του Ντούτσιο Τεσάρι με τον Τζουλιάνο Τζέμα, μια μοντέρνα διασκευή της Οδύσσειας με πολλές αιρετικές και πικρές ανατροπές.

Τέξας αντίο

Τέξας αντίο

ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ ΜΕΤΑ
Και φυσικά πάντα θα υπάρχει το νεοκλασικό του Σέρτζιο Κορμπούτσι Ο εκδικητής του διαβόλου (1968) με τους Κλάους Κίνσκι, Ζαν Λουί Τρεντινιάν, ένα από τα πιο σκληρά και πικρά φιλμ που γυρίστηκαν ποτέ.
Ο Ταραντίνο ανακάλυψε, λοιπόν, τη διαχρονική γοητεία του σπαγγέτι, βρήκε ένα ανθρώπινο αρχέτυπο, ανάστησε τα πολιτικά και ιδεολογικά μηνύματα της βίας, ένιωσε τη συγγένειά του με το σήμερα. Σ’ εμάς μένει να επανεκτιμήσουμε ένα είδος που στην εποχή του θεωρήθηκε παρακατιανό, δευτεράντζα, δημαγωγικό, χυδαίο. Ήταν πιο μπροστά από το χρόνο του και γι’ αυτό δικαιώνεται κατόπιν εορτής μισό αιώνα μετά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s