ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΦΕΤΙΝΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΑΙΖΟΝ


γράφει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου

Αναδημοσίευση από την  «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ» της 10ης Δεκεμβρίου

Στη Ρώμη με αγάπη

Στη Ρώμη με αγάπη

 Στον κινηματογράφο τα πράγματα λειτουργούν ως ένας συνεχώς κινούμενος και περιστρεφόμενος κύκλος. Τελειώνοντας και το 2012, θα πρέπει να σκεφθούμε τις καλύτερες ταινίες του. Αρχίζει η κούρσα για τις υποψηφιότητες και τους ψιθύρους για φιλμ που προτείνονται ή και αξίζει να βραβευτούν. Ακόμα, μαζί με τους διανομείς και αιθουσάρχες μετρούμε εισιτήρια. Εδώ φυσικά υπάρχει το τυπικό και αναπάντητο ακόμα ερώτημα, μια και δεν τεκμηριώνεται πάντοτε με την ίδια διαδικασία: Όταν «τρέχει» πολύς κόσμος σε μια ταινία, αυτό αποδεικνύει και την αξία της; Λογικά εκπροσωπεί την πλατιά, λαϊκή αποδοχή, που κάποιες φορές κρύβει και τη δική της σοφία. Μετά έχουμε να διαπραγματευθούμε και τι γίνεται, ποιες εξελίξεις υπάρχουν στην εθνική κινηματογραφία.Εν πάση περιπτώσει, μετρούμε πλέον 100 ημέρες χειμερινής σεζόν 2012- 2013 και τα πρώτα αποτελέσματα είναι σαφή. Ουσιαστικά, η σεζόν εκκίνησε στις 6 Σεπτεμβρίου με έξοδο μιας πολύ «δυνατής» ταινίας, το Στη Ρώμη με αγάπη του Γούντι Άλεν, αγαπημένου των Ελλήνων σινεφίλ.Τιμώντας το κοινό και δεχόμενοι πως κάποιες φορές το ένστικτό του είναι αλάθητο, αξίζει τον κόπο να δούμε ποιες ταινίες πρωτοπορούν σε εισιτήρια. Η σειρά δεν θα αλλάξει, αλλά ενδέχεται να έχουμε επίθεση από τη νέα δημιουργία του Πίτερ Τζάκσον (Ο άρχοντας των δακτυλιδιών) Χόμπιτ, που εξέρχεται από την προσεχή Πέμπτη.Σε καθεμιά από τις πρωτοπορούσες στα εισιτήρια ταινίες αξίζει κι ένα σχόλιο: Skyfall  με επιτυχία σ’ όλη την Ελλάδα, θρίαμβος στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο. Εκκίνησε την 1η Νοεμβρίου και το μεγάλο ατού της – πέρα από ένα έξοχο σενάριο και σπουδαία σκηνοθεσία – είναι που άρεσε  σε μικρούς και μεγάλους και ιδίως στις κυρίες. Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, ελληνικό φιλμ για όλη την οικογένεια και αυτό αξίζει να σημειωθεί.Χαραυγή μέρος δεύτερο. Την τίμησαν οι ηλικίες 14- 19 χρονών, αυτό αναμενόταν, εξάλλου.  Στη Ρώμη με αγάπη του Γούντι Άλεν, για τους φίλους του αλλά δεν πολυάρεσε. Αν μια ακόμα ελληνική ταινία με πολλή διαφήμιση στα πρότυπα της χολιγουντιανής συνταγής. Εντυπωσίασε, αλλά την ώρα που γραφόταν αυτό το σημείωμα δεν υπήρχε σωστή εικόνα για τα εισιτήρια. Δούλεψε και ο τελευταίος Αστερίξ, ενώ αξιοσημείωτη η παταγώδης, εισπρακτική αποτυχία του ριμέικ Ολική επαναφορά με τον Γουίλ Φάρελ. Απέτυχαν επίσης οι Υποψήφιοι, γιατί φαίνεται πως  αυτό το αμερικάνικο χιούμορ δεν πέρασε στη χώρα μας.Ποιες ήταν οι πιο ακαταλαβίστικες για το κοινό αλλά και για ειδικούς ταινίες αυτών των 100 ημερών; Σίγουρα η γαλλική Holymotors, αλλά δεν πήγε πιο πίσω και το CloudAtlas. Τι ήθελαν άραγε να πουν οι ποιητές;Αν περάσουμε τώρα στις ταινίες που ξεχώρισαν για τις καλλιτεχνικές τους προδιαγραφές και προθέσεις, εδώ υπάρχει ευτυχώς πολύ δυνατή  εκπροσώπηση με την Αγάπη του Χάνεκε να κάνει (για το είδος της) πολύ καλά εισιτήρια σε Αθήνα και  Θεσσαλονίκη. Να σημειωθεί ο Κύριος Λαζάρ (υποψηφιότητα για ξενόγλωσσο Όσκαρ) από τον Καναδά. Με υψηλότατες προδιαγραφές κι η βραβευμένη, γερμανική Μπάρμπαρα. Εξαιρετικός ο Βίντερμπεργκ  στο Κυνήγι, μια ταινία με ειδικό βάρος. Τα ιρανικά Πυροτεχνήματα την Τετάρτη, παρά την ποιότητά τους, δεν πήγαν καθόλου καλά. Ωστόσο, η μεγάλη αδικία έγινε στο νέο φιλμ του Γουίλιαμ Φρίντκιν KillerJoe. Απολαυστικό,  με δύναμη εικόνων και  στιλ να θυμίζει αδελφούς Κοέν, ανατροπές και σαρκασμό δεν πέρασε στο κοινό.  Ωστόσο, αυτό δεν το αποτρέπει από το να καταταγεί στις καλύτερες ταινίες των πρώτων 100 ημερών.Με το χαρακτηρισμό της σκληρής και ταυτόχρονα αισιόδοξης ταινίας της χρονιάς μπορεί να επισημανθεί η νέα ταινία του Ζακ Οντιάρ Σώμα με σώμα, ιστορία μιας νέας γυναίκας που μια φάλαινα όρκα της κόβει τα πόδια. Αυτή, όμως, ξαναζεί τη ζωή της. Μίνι έκπληξη το φιλμ από την Αργεντινή Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό. Τρυφερό, ανθρώπινο άρεσε και προβλήθηκε για πολλές εβδομάδες. Όσο για τον εθνικό κινηματογράφο η διανομή του ήταν περιορισμένη με δύο πάντως εμπορικές επιτυχίες (Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, Αν).Προ ετών, όταν μιλούσαμε για εμπορική επιτυχία, τα εισιτήρια έπιαναν πανελλαδικά και το 1.200.000 (Σειρήνες στο Αιγαίο). Τώρα τα 350.000 εισιτήρια ή και λίγα παραπάνω θεωρούνται αξιοπρεπή. Η χαμένη αξιοπιστία των εθνικών ταινιών είναι αξιοσημείωτη και δεν έχει άμεση συνάρτηση με την κρίση, η οποία επηρέασε αρκετά.Κατά τα άλλα, απέτυχε η πολύ ενδιαφέρουσα Κόρη, ενώ το J.A.C.E. πήγε καλύτερα. Είχε και θέμα και δομή κοντά στον κλασικό, αφηγηματικό κινηματογράφο.  Για το ντοκιμαντέρ Ημερολόγια αμνησίας δεν υπάρχουν ακόμα στοιχεία. Ακόμα, η Σμύρνη: Το τέλος μιας κοσμοπολίτικης πόλης, εκκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου και συνεχίστηκε για εβδομάδες. Αγαπήθηκε από το κοινό, συγκίνησε και γενικά λειτούργησε, φυσικά και λόγω θέματος.Οι 100 πρώτες ημέρες ήταν γενικά ικανοποιητικές από άποψη ποικιλίας, ποιότητας και εμπορικότητας. Με έξοδο 5- 7 φιλμ κάθε εβδομάδα, οι σινεφίλ είχαν πάντα κάτι να επιλέξουν. Ωστόσο, το μεγάλο πρόβλημα είναι πως έλειψαν οι ταινίες- γεγονότα, ή τελικά καταγράφηκαν τρεις ή τέσσερις. Στην κινηματογραφική γλώσσα ταινία- γεγονός θεωρείται εκείνη που θα ξεσηκώσει κόσμο από καναπέδες και σπίτια, θα δημιουργήσει επιθυμίες και θα στείλει τους θεατές στις αίθουσες. Αυτό έγινε βασικά με το Skyfall, το Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, το Αν και σε κύκλο μυημένων την  Αγάπη. Θέλω να θυμίσω πως  το Στη Ρώμη με αγάπη ξεκίνησε πολύ δυνατά. Το ΝΑΤΑΛΙ  μάλιστα έκοψε 3200 εισιτήρια την πρώτη εβδομάδα προβολής, αριθμός ρεκόρ για  θερινή αίθουσα.Η Θεσσαλονίκη έχει ως πλεονέκτημα το φεστιβάλ κινηματογράφου. Οι δέκα ημέρες που διήρκεσε (2- 11 Νοεμβρίου) έφεραν μαζί τους ταινίες- γεγονότα. Σε ασφυκτικά γεμάτες αίθουσες το κοινό αγάπησε φιλμ, τα τίμησε με τα δικά του βραβεία και γενικά είχαμε υψηλή κινητικότητα. Προσωπικά, μέσα από πολλές, καλές ταινίες (και αρκετές απογοητεύσεις) ξεχώρισα και θεωρώ καλύτερη ταινία του φεστιβάλ την Πέτρα της υπομονής (θα προβληθεί κανονικά στις αίθουσες).Και επειδή υπάρχουν και κάποιοι που αναζητούν και τους ιδανικούς ηθοποιούς, ιδού μια λίστα των πρώτων 100 ημερών: Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Εμανουέλε Ρίβα, (Αγάπη), Μέριλ Στρίιπ, Τόμι Λι Τζόουνς (Ποτέ δεν είναι αργά), Ντάνιελ Κρεγκ, Χαβιέ Μπαρντέμ (Skyfall), Μαντς Μίκελσεν (Κυνήγι), Σεμπάστιαν Κοχ (Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι), Νίνα Χος (Μπάρμπαρα). Φαίνεται πως για νέα μεγάλα κινηματογραφικά γεγονότα θα πρέπει να τα αναμένουμε από τον ερχόμενο Γενάρη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s