ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 2013


του Γιάννη Ν. Γκακίδη

"Λίνκολν" του Στίβεν Σπίλμπεργκ

«Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Δυναμικό ξεκίνημα του σινεμά στο 2013, όχι μόνο για τον αριθμό των ταινιών,  όσες και τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου, αλλά για την έξοδο πολυαναμενόμενων ταινιών με σημαντικά brand-name. Το «Κεφάλαιο» του Κώστα Γαβρά, «Λίνκολν» του Σπίλμπεργκ, «Τζάνγκο, ο Τιμωρός» του Ταραντίνο, «Πιετά» του Κιμ Κι Ντουγκ, «Οι  Διώκτες του Εγκλήματος» του Ρούμπεν Φλάισερ, «Πίσω από τους Λόφους» του Κρίστιαν Μουντζίου και από κοντά η συνδρομή της στιβαρής λογοτεχνίας, «Άννα Καρένινα» του Λέοντα Τολστόι, «Άθλιοι» και «Ο Άνθρωπος που Γελά» του Βίκτωρος Ουγκώ. Συνέχεια

ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2012


γράφει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου

Αναδημοσίευση από την «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ»

goodbye-2012Το 2012 έφυγε.  Οι πάντες με περισυλλογή κάνουν έναν απολογισμό, αντιμετωπίζοντας με κριτική διάθεση τα πεπραγμένα τους. Μέσα σε μια περιρρέουσα, τρομώδη ατμόσφαιρα από την κρίση και τα συνακόλουθά της, το σινεμά μοιάζει λίγο ορφανό και αμήχανο, ενώ δεν παύει να αποτελεί μια υψηλής δυναμικής ψυχαγωγία. Παράλληλα, μεταφέρει μηνύματα, κοινωνιολογικές ερμηνείες, προτάσεις και απόψεις, όψεις τελικά του κόσμου μας. Έτσι, θεωρώ απαραίτητη μια αναδρομή στα σημαντικότερα κινηματογραφικά γεγονότα του 2012, τουλάχιστον αυτά που υποκειμενικά απομονώνονται ως τέτοια. Συνέχεια

Ο «ΣΜΑΪΛΙ» ΚΕΡΔΙΣΕ «ΑΓΑΠΗ» ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ


ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2012

ΣΕ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΜΕΣ

2009-02-03 11.31.33

Μια χρονιά τελειώνει και αποδεικνύεται ως η πιο παραγωγική για το blog του ΚΕΜΕΣ, που τώρα πλέον μπαίνει σε αναγνωρίσιμες λίστες και αξιολογείται. Μαζέψαμε τη γνώμη αρκετών φίλων σινεφίλ, κριτικών, συνεργατών και γραφόντων και καταλήξαμε σε μια από τα ίδια.Άλλο τι λέμε, λοιπόν, στις κουβέντες μεταξύ μας (Ποπό, τι ταινιάρα ήταν  αυτή! ή Έλα μωρέ, με κούρασε το τάδε φιλμ , τι να μας πει.) Τελικά, όταν ψηφίζει κάποιος, έχει μια εσωτερική αίσθηση δικαίου και ευθύνης. Και έτσι η λίστα δεν πρόσφερε εκπλήξεις. Παρά λίγο μάλιστα ο ογδοντάρης (παππούς) Λόουτς να τους δώσει όλους ένα χέρι ξύλο, λίγο έλειψε.Όσο για τους Αμερικανούς, ανεξάρτητους και «εξαρτημένους», οι εκλέκτορες τους έστειλαν όλους στη γωνία, ανθολογώντας τους μαζί με άλλους από την 8η θέση και μετά. Πάλι καλά τη γλίτωσαν. Οι Ευρωπαίοι είχαν την τιμητική τους άσχετα αν κάποιοι από εμάς που ψηφίσαμε  είμαστε σαφώς αμερικανόφιλοι κινηματογραφικά (και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε). Συνέχεια

ΑΝΑΔΡΟΜΗ: ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ … ΚΡΙΣΗ!


του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Αναδημοσίευση από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

Το 2012 τελειώνει, το …ελληνικό σινεμά έρχεται. Σε μια περίοδο πρωτοφανούς κρίσης έχουμε ανάγκη όσο ποτέ από  την εθνική κινηματογραφία. Είναι απαραίτητος ένας απολογισμός για τη χρονιά που τελειώνει. Θα το ξανατονίσω: Ο κινηματογράφος, ως κατ’ εξοχή ανθρωπιστική και κοινωνιολογική τέχνη, απομονώνει και καταγράφει διάφορα φαινόμενα παράλληλα με την ψυχαγωγική του δύναμη. Το εθνικό σινεμά κατά τη διάρκεια του 2012, περνώντας μέσα από αμέτρητες φουρτούνες και οικονομικά προβλήματα, κατάφερε τελικά να δημιουργήσει ένα σταθερό σημείο αναφοράς και πλεύσης. Συνέχεια

Παίρνοντας master στο σινεμά


Γράφει ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος

the masterΣτο The Master, o Πολ Τόμας Άντερσον – της φήμης του Boogie Nights, της «Μανόλιας» και του «Θα χυθεί αίμα» – ανασυνθέτει έξοχα την μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ατμόσφαιρα των Η.Π.Α., χρησιμοποιεί εκπληκτικά στη φωτογραφία τα 70mm (σύστημα Cinerama – Todd-AO), που δυστυχώς δεν μπορεί να αξιοποιηθεί στις οθόνες της πόλης μας, και προσπαθεί να στήσει μια βαθυστόχαστη κινηματογραφική παραβολή πάνω στη σχέση καθοδηγητή και πιστού ακόλουθου, που, και πάλι δυστυχώς, δεν οδηγείται παρά σε προφανή συμπεράσματα. Κι αυτό, γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός της ταινίας είναι η ασάφεια, που προφανώς ο Άντερσον την θεωρεί από τα ισχυρά της πλεονεκτήματα. Συνέχεια

Η αρχική δεκάδα των αγαπημένων του Θόδωρου Γιαχουστίδη αξιολογικά


the hunt1.Το κυνήγι (Jagten/The Hunt) του Τόμας Βίντερμπεργκ

2. Και ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι (Tinker Tailor Soldier Spy) του Τόμας Άλφρεντσον

3. Ο υπουργός (L’exercice de l’Ιtat/ The Minister) του Πιέρ Σολέρ

4. Η αδελφή μου (L’enfant d’en haut / Sister) της Ούρσουλα Μέγιερ

5. Killer Joe του Γουίλιαμ Φρίντκιν

6. Cafι de Flore του Ζαν-Μαρκ Βαλέ

7. Αγώνες πείνας (The Hunger Games) του Γκάρι Ρος

8. Το μερίδιο των αγγέλων (The Angels’ Share) του Κεν Λόουτς

9. Στα όρια (Rampart) του Όρεν Μόβερμαν

10.The Grey του Τζο Γκάρναχαν

Τζακ Κλούγκμαν, ο τελευταίος των 12 Ενόρκων


του Κώστα Καρδερίνη

jack-klugmanΟ Τζέικομπ Γιόακιμ Κλούγκμαν, Ένορκος Νο 5, ήταν ο τελευταίος ζωντανός από την ταινία Οι 12 Ένορκοι (1957) του αείμνηστου Σίντεϊ Λιουμέτ. Υπήρξε από τους πρωτοπόρους ηθοποιούς της τηλεόρασης, με αιχμή της επιτυχίας το πέρασμά του από τη Ζώνη του Λυκόφωτος (1960-1963) και τους Υπερασπιστές (1961-1964), το τηλεοπτικό Ένα Παράξενο Ζευγάρι (1970-1975 & 1993, με παρτενέρ τον Τόνι Ράνταλ) και τον ιατροδικαστή Κουίνσι από την ομώνυμη τηλεσειρά (1976-1983) όπου προσπαθεί να εξιχνιάσει περίεργους θανάτους. Συνέχεια

Οι δέκα ταινίες που έκαναν καλύτερο το 2012 τον Τάσο Ρέτζιο


1.Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι (Tinker Tailor Soldier Spy)  του Τόμας Άλφρεντσονtinker-tailor-soldier-spy-007

Γιατί όταν το έρεβος της ανθρώπινης ψυχής συναντάται με τα σκοτάδια των κατασκόπων, στο τέλος μένει μονάχα μια τσακισμένη ψυχή. Νικήτρια, αλλά τσακισμένη…

2.Αγάπη (Amour) του Μίκαελ Χάνεκε

Γιατί η απώλεια κάθε σταθεράς είναι η αρχή της θλίψης και γιατί η αγάπη μπορεί να είναι αφοσίωση, θυσία και την ίδια ακριβώς ώρα, αλλά την ίδια, να είναι αδυσώπητη, αφόρητη και άκρως επικίνδυνη…

3.Το λιμάνι της Χάβρης (Le Havre) του Άκι Καουρισμάκι

Γιατί, καταρχήν, «δεν έχει μετρό στη Χάβρη», γιατί πολλές φορές τα θαύματα γίνονται χαμηλόφωνα και ψιθυριστά και γιατί το σινεμά πάντα χρειαζόταν ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν εικόνες σαν να σε χτυπάνε φιλικά στην πλάτη, χωρίς να σου κλείνουν τα μάτια…

4.Έλενα (Elena) του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ

Γιατί είμαστε τυχεροί που δεν ξώκειλε ένα από τα πιο γνήσια κινηματογραφικά ταλέντα του καιρού μας, γιατί αυτός είναι ένας κόσμος που επιβιώνει και δε ζει κι ακριβώς γι αυτό καμιά φορά πρέπει να είσαι ύπουλος για να σταθείς στα πόδια σου και γιατί αυτός ο κόσμος άλλαξε και ούτε καν κοίταξε κανενός τη μελαγχολία…

5.Shame του Στιβ Μακ Κουίνshame08

Γιατί τελικά δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη φύση και το πετσί σου, πολύ περισσότερο όταν δεν είσαι καθόλου σίγουρος για το ποιο είναι αυτό και γιατί ο πόνος είναι πιο αβάστακτος όταν σου τον φέρνουν τόσο κοντά σου, σε γυμνά γκρο πλαν για την ακρίβεια…

6.Το κορίτσι με το τατουάζ (The Girl With The Dragon Tatoo) του Ντέιβιντ Φίντσερ

Γιατί ο Φίντσερ είναι ένας σκηνοθέτης που σου ραγίζει τόσο πολύ το προφανές ώστε νομίζεις ότι όλα αυτά τα ονειρεύτηκες, δεν τα είδες και γιατί οι ενοχές μας είναι τα δικά μας, αόρατα τατουάζ…

7.The Master του Πολ Τόμας Άντερσον

Γιατί ο Άντερσον τόλμησε κι επιχείρησε κάτι μεγαλειώδες χωρίς δίχτυ προστασίας, γιατί κάπως έτσι, μ’ αυτά τα διφορούμενα χτίστηκε η Αμερική κι ο κόσμος όλος και γιατί το να ξεβολεύεται ο θεατής και παρόλα αυτά να μένει ενεός είναι κατόρθωμα από μόνο του…

8.Οι Απόγονοι (The Descendants) του Αλεξάντερ Πέιν

Γιατί ακόμα και στον παράδεισο βράζει εντός μας η φωτιά της κόλασης, αλλά και γιατί αρκούν δύο κύματα, ένα χαμόγελο και μια αδιόρατη υπόσχεση για να πάρει στροφή η ζωή σου και να μάθεις να χάνεις και να αποχαιρετάς με νόημα, ουσία και πολλή αγάπη…

9.Το μερίδιο των αγγέλων (The Angels΄ Share) του Κεν Λόουτς

Γιατί ο ουμανισμός αυτού του σκηνοθέτη σε κάνει να πιστεύεις ότι το σινεμά όντως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και γιατί ο κινηματογράφος δεν υπάρχει μόνο για να σε κάνει να ονειρεύεσαι, αλλά και για κοιτάζεις την αλήθεια…

10.Άδικος κόσμος του Φίλιππου Τσίτου

Γιατί είναι ένα ελληνικό σινεμά που κοιτάζει το σήμερα με ματιά μελαγχολική, γιατί οι παραιτημένοι του τώρα είναι οι τυχοδιώκτες του αύριο και γιατί όπου κι αν κρυφτείς ο έρωτας θα σε βρει…

Αυτές που προτιμάει ο Γιάννης Φραγκούλης


1.Η αγάπη του Μίκαελ Χάνεκε

2.Έλενα  του Αντρέι ΖβιαγκίντσεβElena

3.Ο θεός της σφαγής  του Ρομάν Πολάνσκι

4.Νικώντας το σκοτάδι  της Ανιέσκα Χόλαντ

5.Shame  του Στιβ ΜακΚουίν

6.Cosmopolis  του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ

7.Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά  του Στέφεν Ντάλντρι

8.Άθικτοι των Ολιβιέ Νακάσε και Ερίκ Τολεντάνο

9.Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο  του Στίβεν Σμπόσκιthe-perks-of-being-a-wallflower

10.Ο εξαιρετικός κ. Λαζάρ  του Φιλίπ Φαραλντό

Οι 10 που αγάπησε ο Άκης Καπράνος


 

1. Holy Motors
Δεν γίνεται να αγαπάς το σινεμά και να μην αγαπάς το “Holy Motors”. Γιατί μέσα από το σινεμά Holy-Motors-US«φορέσαμε» χιλιάδες φορεσιές, παίξαμε ταυτόχρονα τον πάμπλουτο τραπεζίτη και τον αντιεξουσιαστή που τον εκτέλεσε, νιώσαμε άνετα στη μικροαστική μας ρουτίνα και ζήσαμε το μεγάλο μας έρωτα, ξανά και ξανά. Κι αν, σε μερικούς απ’ αυτούς τους ρόλους του Monsieur Oscar κρύβονται οι μύχιες επιθυμίες μας, στη μεγάλη οθόνη της ζωής ο εαυτός μας θα περιμένει να μεταμορφωθεί ξανά, για να της δώσει νόημα. Τουλάχιστον, μέχρι τους – οριστικούς – τίτλους τέλους. 

2. Αγάπη
Επειδή είναι καλύτερα να σ’ αγαπούν στην Κόλαση παρά να ‘σαι χωρίς αγάπη στον Παράδεισο.

3. Shame
Ντροπή για τον (φαινομενικά) εθισμένο στο σεξ ήρωα; Ντροπή για τους θεατές που το παρακολουθούν; Ντροπή για τα τράυματα που κάποιοι μας χάρισαν; Πολλές συνενοχές μας αρμόζουν, δυστυχώς. Και ο Στιβ Μακ Κουίν τις φιλμογραφεί, σ’έναν άδικο κόσμο, στο πιο περίτεχνα ενδεδυμένο δράμα της χρονιάς.

4. Tinker taylor soldier spy
Πίσω από την απίστευτη στυλιστική και σημειολογική σταυροβελονιά του φιλμ, ίσα που ακουγόταν ένας μικρός, μοναχικός θρήνος. Αυτό το ανεπαίσθητο volume που δεν έχασε δράμι από την βαθειά υπαρξιστική του μελαγχολία, είναι ένα από τα μεγαλύτερα σκηνοθετικά επιτεύγματα των τελευταίων ετών. Και ο Γκάρι Όλντμαν ποτέ δεν υπήρξε καλύτερος.

5. The Master
Η πιο αυθεντικά φυγόκεντρη ταινια στην ιστορία του σύγχρονου σινεμά.

6. Elena
Μέσα από τη βουτηγμένη στο σιωπηλό σασπένς ιστορία της κεντρικής του ηρωίδας, ο κορυφαίος Αντρέι Σβγιάκγιντσεφ παρουσιάζει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία και μια Ρωσία χωρίς ελπίδα – το score του Φίλιπ Γκλας από τα καλύτερα που ακούστηκαν φέτος

7. The Grey
Κτήνος. Αυτός ο άνθρωπος.

8. Life of Pi
Μια ταινία για το Θεό ή για την ιδεοληψία; Πως μπορούν να χωρέσουν και τα δυο στην ίδια ταινία; Μα η αγάπη του σύμπαντος είναι τόσο μεγάλη, όσο και αυτή του Ανγκ Λι, που μπορεί να έπαιξε με όλα τα φιλμικά είδη available, αλλά ποτέ δε σταμάτησε να κοιτάζει στα μάτια τους ήρωες του, και να συμπάσχει μαζί τους. Περιμένω να μεγαλώσει λίγο η κόρη μου για να της το δείξω.

9. L’exercice de l’État (Ο Υπουργός)
Το πιο βιτριολικό χιούμορ που έσκασε φέτος, δοσμένο όμως όχι με υστερία αλλά με μια ύπουλη λεπτότητα (έτσι ακριβώς) που, με το που έπεφταν τα end credits, σου έσκαγε κατακέφαλα. Πολιτική σάτιρα που θα έκανε και τον Κεν Λόουτς αλλά και τον Μάρκο Φερέρι να δακρύσουν. Γίνεται; Ε ναι, γι αυτό εδώ το βελγικό φιλμ μιλάμε.


10. The Raid: Redemption
Γυρισμένο και αλφαδιασμένο με ακρίβεια χιλιοστού, εξουθενωτικό σινεμά δράσης με ψύγματα πολιτικής κριτικής, τέλειο στο είδος του απο κάθε άποψη. Και το βασικότερο, το κοντινότερο που θα πλησιάσουν ποτέ τα αρσενικά στον πολλαπλό οργασμό.