ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΟΜΑΡΤΟΥΝΤΑ


του Γιάννη Ν. Γκακίδη

Με αφορμή την ταινία «ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ»

Γεμίσανε την αίθουσα τα κοριτσάκια για να απολαύσουν τον Τομ Κρουζ του «Τεκίλα Σανράιζ» (Ρόμπερτ Τάουνι). Έμπλεα απογοήτευσης τα πρόσωπά τους κατά την έξοδό από την αίθουσα. Δεν ήταν δα και ευχάριστο να βλέπεις τον ήρωα  «Γεννημένο την 4η Ιουλίου»» (Όλιβερ Στόουν) καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι χωρίς πόδια. Επώδυνο ήταν επίσης να βλέπεις τον καθηλωμένο στο κρεβάτι επί δεκαετίες Ραμόν Σαμπέντρο να επιζητά την λύτρωση δια της ευθανασίας. «Η Θάλασσα Μέσα μου» (Αλεχάντρο Αμενάμπαρ).

Γοητευμένοι και εντυπωσιασμένοι αντκρίσαμε την Χίλαρι Σουόνκ ως Μάτζι Φίτζγκεραλντ «Million Dollar Baby» (Κλιντ Ίστγουντ) να διαπρέπει σαν πυγμάχος σε ένα κατ’ εξοχήν ανδρικό άθλημα, αλλά  ξαφνιασμένοι για την επιλογή της ευθανασίας ως λύση στον πόνο της κλινήρους και βαριά τραυματισμένης αθλήτριας. Το σωματικό κάλλος δοξάστηκε στην κλασική εποχή και αντικατοπτρίζεται στα εξαιρετικά γλυπτά που μας άφησαν κληρονομιά. Παραμελήθηκε από τον Χριστιανισμό ως αμαρτία  Αν είναι δυνατόν να είναι αμαρτία η ομορφιά. Σήμερα το σώμα προβάλλεται περισσότερο από ποτέ. Η σωματική ευρωστία οικειοποιήθηκε από ολοκληρωτικά καθεστώτα, αφού βέβαια θεοποιήθηκε μέσα από ρατσιστικές αντιλήψεις. Η κυριαρχία του Ράμπο οφείλεται στο πληθωρικό και μυώδες υπεργυμνασμένο κορμί του Σιλβέστερ Σταλόνε η δράση του οποίου υπαγορευόταν από συναισθηματική φόρτιση και παρόρμηση και όχι από την λογική. Ντυμένα όλα βέβαια με την αντικομμουνιστική ιδεολογία. Στην 110 χρόνων και πλέον διαδρομή του σινεμά κυριαρχούσε και κυριαρχεί η ομορφιά της φυσικής παρουσίας Το κάτι άλλο του ερμηνευτικού ταλέντου ήθελε πάντα να πατά στην λογική του ναρκισσισμού. Η αυταρέσκεια των καλλιτεχνών που προβαλλόταν στην οθόνη δεν ικανοποιούσε μόνον τους ίδιους, αλλά την ίδια ώρα γινόταν πάνω τους η προβολή των επιθυμιών του κοινού. Η θέαση αυτού που θα ήθελα να είμαι, αλλά δεν είμαι δεν φέρει κατ΄ ανάγκη την απογοήτευση και την ματαίωση. Αντίθετα μπορεί να λειτουργεί ως εκτονωτικό και παρηγορητικό διάλειμμα, έστω και δια της ταύτισης με τους γοητευτικούς και επιτυχημένους υποδυόμενους ρόλους, που ενσαρκώνονταν από όμορφες και γοητευτικές παρουσίες. Στο «Σκάφανδρο και η Πεταλούδα»(Τζούλιαν Σνάμπελ) τα πράγματα γίνονται αφόρητα. Κλινήρης  με πλήρη παραλυσία ο Μπομπέ επικοινωνώντας με τον κόσμο γύρω του κουνώντας μόνο στην αριστερή βλεφαρίδα του, καταφέρνει να υπαγορέψει τη συγγραφή ενός ολόκληρου βιβλίου. Στον «Άγγλο Ασθενή» (Άντονι Μιγκέλα) ο κόμης Αλμεσί βρίσκεται στο νεκροκρέβατο, θυμάται της ζωή του και αφηγείται. Είναι τραυματισμένος από πτώση αεροπλάνου και με πρόσωπο καμένο που, δεν αντικρίζουμε, παρά φανταζόμαστε. Στον «Παλαιστή» (Ντάρεν Αρανόφσκι)  ο Ράντι προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβιώσει ως παλαιστής, αφού αυτό γνωρίζει ως επάγγελμα και τρόπο ζωής. Όμως τα χρόνια έχουν περάσει και το κορμί όσο γυμνασμένο κι αν είναι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σκληρού κατς. Η αδυναμία του σώματος εκφράστηκε και στον τελευταίο «Ρόκι»(Σιλνέστερ Σταλόνε), όπου τα όρια της σωματικής ρώμης σκοντάφτουν στα όρια του χρόνου. Ακόμη και πολύς Κλιντ Ίστγουντ μας άφησε έναν σχολιασμό παρακαταθήκη για την σωματική ρώμη, συνδυασμένη βέβαια με  την βία των όπλων στο «Gran Torino». Η παλάντζα βέβαια γέρνει προς το αδιέξοδο της βίας, αλλά μην ξεχνάμε την κυριαρχία της σωματικής ισχύος σε πολλές ταινίες που πρωταγωνίστησε. Στο «Σώμα με Σώμα» του Ζακ Οντιάρ έχουμε και πάλι την αδυναμία ενός σώματος, ως συνέπεια ενός ατυχήματος. Η ωραία Στεφανί βρίσκεται με δύο κομμένα πόδια. Στον αντίποδα ο σωματώδης παλαιστής Αλέν του οποίου είναι τα πόδια κομμένα μεταφορικά.. Ένα παράταιρο ζευγάρι θα οδηγηθεί  στην λεωφόρο της αγάπης και του έρωτα, από στις στενωπούς του πόνου.

Όλοι  συναναστρεφόμαστε με τον ναρκισσισμό μας, όλοι άλλοτε τον παλεύουμε, άλλοτε υποκύπτουμε στις εντολές του. Η ομορφιά σώζει τον κόσμο και η ομορφιά βρίσκεται στα νιάτα, ας μην γελιόμαστε. Και τι κάνουμε όλοι οι άλλοι θα μου πείτε που, δεν είμαστε νέοι πια, που με ευθύνη της μοίρας βρεθήκαμε σε ανάλογη θέση με αυτήν της Στεφανί. Αυτό ακριβώς, δεν ζει κανείς μόνο με την συναίνεση του καθρέπτη του. Οφείλουμε να συμφιλιωθούμε με το ατύχημα, όσο κι αν το απευχόμαστε, οφείλουμε να συμφιλιωθούμε με το χρόνο, όσο σκληρός κι αν είναι μαζί μας. Μα πριν απ’ όλα να συμφιλιωθούμε με το κορμί μας, χωρίς να παύουμε βέβαια να το «λαξεύουμε» σύμφωνα με τις επιταγές της ρώμης και του κάλλους. Να συμφιλιωθούμε με το μοιραίο, αλλά όχι συλλήβδην με την μοίρα μας. Να μην ενδώσουμε σ΄ αυτήν, να μην παραδοθούμε άνευ όρων. Έχουμε λόγο στα της μοίρας μας. Στην έσχατη να την καλυτερεύσουμε. Και επειδή μ’ αυτά και με κείνα πολλά παλεύουμε, άλλα υπερνικούμε και άλλα παρακάμπτουμε, αλλά  ο εγωισμός μας μένει ορθός εμπρός μας αγέρωχος, θρασύς και επιβλητικός. Οφείλουμε να μην σκοντάψουμε, ή τουλάχιστον να μην σκοντάφτουμε συνεχώς πάνω του. Και επειδή εγωισμός σημαίνει μοναξιά, οφείλουμε όλοι μας να σπάσουμε τους καθρέπτες μας, σε όσους ακόμη δεν έχει σπάσει η κρίση της εποχής μας και να συνευρεθούμε. Στην κρίση, οικονομική, αξιών, ακόμη και του ναρκισσισμού, του επηρμένου νεόπλουτου η απάντηση είναι η συνεύρεση. Και νομίζω μας τα λέει καλύτερα η διαθήκη του Χρόνη Μίσιου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s