Απόηχοι και σάουντρακ του 53ου ΦΚΘ


γράφει ο Κώστας Γ. Καρδερίνης 

Αριθμητικά μεγάλη και έντονη η απουσία μουσικών επενδύσεων από το λήξαν 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι συνθέτες είναι, καταπώς φαίνεται, οι πρώτοι που πληρώνουν την κρίση, κυρίως στην ανεξάρτητη παραγωγή. Από τις 65 ταινίες μεγάλου μήκους που είδα φέτος, μόλις το ένα τρίτο (ή λιγότερες) έχουν μουσική επί τούτου ραμμένη ή/και σχεδιασμένη. Από αυτές κυκλοφορούν ή θα κυκλοφορήσουν προς πώληση μόλις έξι ή επτά. Δυο αναφέρονται σε μουσικούς και μια μιλάει για στούντιο ήχου, όπως θα διαπιστώσετε.

Βιγέγας (2012 Αργεντινή /Ολλανδία /Γαλλία) του Γκονσάλο Τομπάλ

Τα ειδικά γραμμένα τραγούδια της ταινίας ανήκουν στον Nacho Rodriguez Baiguera αλλά την παράσταση κλέβει η Μαρλένε με το αντιπολεμικό Where Have All The Flowers Gone? του Pete Seeger που ακούγεται σαν επικήδειος. Αν ο σκηνοθέτης επέλεγε τη γερμανική εκδοχή οι συνειρμοί θα ήταν πολύ πιο ύποπτοι. Όμως οι εικόνες του είναι πολύ φτωχές για τέτοιους στίχους…

 

Στούντιο Ηχογραφήσεων Μπερμπεριάν (2012 ΗΒ) του Πίτερ Στρίκλαντ

Ταινία φόρος τιμής στο Ντάριο Αρζέντο και τις ιταλικές β-ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’70. «Ο Πίτερ Στρίκλαντ είναι κρυψίνους και δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του. Σε βάζει στο πνεύμα του ρόλου, σ’ αφήνει να ψάξεις μόνος σου και κλέβει αυτό που θέλει από σένα… Ο σχεδιαστής ήχου της ταινίας είναι ένας τύπος σκοτεινός κι αμίλητος. Μιλούσε μόνο με τον Πίτερ, σε κανέναν άλλο»… θυμάται η ουρανοκατέβατη Skyfaller Τόνια Σωτηροπούλου. Οι Broadcast έπιασαν το πνεύμα κι έκαναν εξίσου σκοτεινή δουλειά.

 

Καμιόνι (2012 Καναδάς) του Ραφαέλ Ουεγιέ

Τα μουσικά θέματα του Καμιονιού πραγματεύονται οι Viviane Audet, Robin-Joel Cool & Erik West-Millette αλλά οι σκηνές στο αυτοκίνητο με τον Richmond Fontaine συντροφιά περιγράφουν ίσως καλύτερα αυτό το άλλο μυστηριώδες εξωτικό εσωτερικό υπαίθριο καταθλιπτικό Κεμπέκ. Η απουσία της μητρικής φιγούρας επέδρασε «καταλυτικά» (επί το πλείστον διαβρωτικά κι αρνητικά) σε τουλάχιστον 20 ταινίες του 53ου Φεστιβάλ.

 

Στα βαθιά (2012 Ισλανδία /Νορβηγία) του Μπάλτασαρ Κόρμακουρ

Ο μεταμινιμαλιστής αυστραλός, πολίτης του Ρέικιαβικ, Ben Frost, ομού μετά του Daniel Bjarnason σχεδιάζουν ηχητικά μερικά «παγωμένα» θέματα για να ντύσουν τη θαλάσσια παγωνιά αυτού του πραγματικού και απίστευτου γεγονότος που συνέβη τον φουρτουνιασμένο Μάρτιο του οργουελικού 1984. Αυτή είναι η δεύτερη συνέργειά τους μετά την προ διετίας Music for Solaris πάνω στην ταινία του Ταρκόσφκι πάνω στο εσχατολογικό μυθιστόρημα του Λεμ. Οι τίτλοι τέλους Στα βαθιά κλείνουν με Sigur Ros.

 

Δεν είμαι χίπστερ (2012 ΗΠΑ) του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

Δεν είναι άνθρωπος του συρμού. Σιχαίνεται τον SpaceFace και την αδαημοσύνη. Είναι ένα τρίτο Yo La Tengo και αστικό παράδειγμα Bonnie Prince Billy. Είναι βιωματικός τροβαδούρος στα πατήματα ποιου; Του Λέοναρντ Κοέν; Του Τιμ Μπάκλεϊ; Περιμένει να γίνει πάλι της μόδας η «ευτυχία». Είναι το άλλο εγώ του Joel P. West και των Tree Ring. Στο σάουντρακ θα βρείτε κι άλλους μουσικούς του Σαν Ντιέγκο: Black Mamba, Cuckoo Chaos, The Donkeys, Jamuel Saxon, John Meeks, Pebaluna.

 

Αγλαΐα (2012 Ουγγαρία /Πολωνία /Ρουμανία) της Κριστίνα Ντέακ

Μια ιστορία κρεμασμένη απ’ τα μαλλιά, γεμάτη τσίρκο και ακροβατικά επιτεύγματα που ξεκινά από το Κάστρο του Οίκου Μπατσιάνι (Batthyany) και την Κωνστάντζα της Ρουμανίας και ταξιδεύει μέχρι τη Βιέννη και την Αλεξάντερπλατς του Βερολίνου. Ωσαύτως η μουσική κάλυψη του Zbigniew Preisner επιθεματίζει στιγμές από τον δικό μας κινηματογραφικό Χατζηνάσιο μέχρι τον φελλινιστή Νίνο Ρότα. Προσωπικά προτιμώ (ως ταινία) την Τελευταία ακροβάτισσα της Μαδρίτης (Balada Triste de Trompeta). Ο Σμπίγκνιεφ Πράισνερ επιστρέφει μετά από τέσσερα χρόνια μουσικο-επενδυτικής απουσίας.

 

Καλοκαίρι στο Βερολίνο (2005 Γερμανία) του Αντρέας Ντρέζεν

Ο σκηνοθέτης Αντρέας Ντρέζεν υπήρξε για πολλούς η μεγάλη έκπληξη του 53ου ΦΚΘ. Όλες του οι ταινίες άρεσαν και εντυπωσίασε για τον ιδιαίτερο τρόπο που πλησιάζει τις τραγικωμικές καθημερινές καταστάσεις συνηθισμένων, κατά κανόνα, ανθρώπων. Εδώ αφορμή είναι ένα καλοκαίρι σε κάποιο βερολινέζικο μπαλκόνι. Ο Pascal Comelade σε μεγάλες στιγμές (Chanson Triste…, Haiku De Tango, Teresa) ανάμεσα σε Ούζο 12, Κόστα Κορντάλις, Βίκυ Λέανδρος, Ντέμη Ρούσσο και Νανά Μούσχουρη.

Για το σάουντρακ Halbe Treppe (Μικρά ψέματα, μεγάλες απιστίες) των 17 Hippies έχω γράψει παλιότερα.

 

Η Βιολέτα πήγε στον ουρανό (2011 Χιλή /Αργεντινή /Βραζιλία /Ισπανία) του Αντρές Γουντ

Σ’ ευχαριστώ ζωή, γιατί μού ‘δωσες τόσα πολλά / μου ‘δωσες δυο μάτια που όταν τ’ ανοίγω / ξεχωρίζω καθαρά το μαύρο και το άσπρο / κι ανάμεσα στα βάθια τ’ ουρανού τ’ αστέρια / κι ανάμεσα στο πλήθος τον άντρα π’ αγαπώ. Βιογραφική ταινία για τη χιλιανή Βιολέτα ντελ Κάρμεν Πάρα Σαντοβάλ, ψυχή και σώμα και φωνή της Νουέβα Κανσιόν Τσιλένα. Ενσαρκωμένη εξ/αιρετικά από την Φρανσίσκα Γκαβιλάν που μας προσφέρει τη δική της ερμηνεία και ηχόχρωμα στον μύθο.

 

Τα παιδιά του πολέμου (2012 Γερμανία /ΗΒ /Αυστραλία) της Κέιτ Σόρτλαντ (Αριστερά)

Η πέτρα της υπομονής (2012 Γαλλία /Γερμανία /Αφγανιστάν) του Ατίκ Ραχιμί (Δεξιά)

 

 

 

Όποιος δε μπορεί να κάνει (καλό) έρωτα, κάνει πόλεμο. Απόφθεγμα παρμένο από τη δεύτερη ταινία που αφορά όμως και την πρώτη… και όχι μόνο. Η πρώτη είναι ένα ρόουντ μούβι εποχής μετά την πτώση του 3ου ράιχ (προεξαρχούσης της Σάσκια Ρόζενταλ). Ο Max Richter (βρετανός λέει) είναι μόνος του και μας δίνει έναν πομπώδη μουσικό τάπητα που συχνά μανιπουλάρει συναισθήματα και εικόνες. Κυκλοφορεί ήδη. Στην αριστουργηματική Πέτρα της Υπομονής (με τη θεσπέσια Γκολσιφτέ Φαραχανί) έχουμε σύμπλευση Ρίχτερ και αβγανού παριζιάνου Mirwais Ahmadzai. Πολύ πιο δυναμικό αποτέλεσμα που δε σκεπάζει ούτε επιτάσσει αλλά γεφυρώνει. Δεν κυκλοφορεί όμως ακόμη.

 

Η Κρέιζι και ο Θιφ (2012 ΗΠΑ) του Κόρι Μακ Άμπι

Η τρελή του μετρό κι ο κλέφτης του λεμονιού. Σουίτ ρόουντ μούβι μερικών τετραγώνων, υπογείως και ανωγείως, με το δίχρονο Τζον Χακ και την επτάχρονη αδερφή του, Βίλα Βι. Ο μπαμπάς τους, Κόρι, ήθελε να κάνει μια ταινία με λυκάνθρωπους αλλά ελλείψει (όλων των) δολαρίων έκανε τελικά με γλυκάνθρωπους. Κάντην-μόνος-σου είναι και η μουσική της ταινίας (ροκάκια, κιθαράκια και τυμπανάκια και πολλά-πολλά ζωάκια) των Billy Nayer Show, Matt Cowan, Robert Lurie & Cory McAbee. Τώρα ετοιμάζει μια «υπερπαραγωγή» εμπνευσμένη από τον Μόμπι Ντικ (Captain Ahab) και μας καλεί όλους να βοηθήσουμε μέσα από το ομώνυμο της ταινίας σάιτ.

 

Στάρλετ (2012 ΗΠΑ) του Σον Μπέικερ

Άλλο ένα αναπάντεχο δείγμα του νέου ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, μετά το προηγούμενο και τον «μη χίπστερ» πιο πάνω. Εδώ πρωταγωνιστεί η δισέγγονη του Έρνεστ, Ντρι Χέμινγουέι, η οποία εμπλέκεται σε μια σχέση «οικογενειακή» με μια ηλικιωμένη κυρία (Μπεντέσκα Τζόνσον) ενώ παράλληλα βγάζει τα προς το ζην εργαζόμενη σκληρά (περιττεύουν τα εισαγωγικά) στην τοπική πορνοβιομηχανία. Στάρλετ στην ερωτική έβδομη τέχνη, στάρλετ και στη ζωή; Στάρλετ λένε τη σκυλίτσα της, ένα αρσενικό τσιουάουα. Την πρωτότυπη μουσική υπογράφουν κυρίως οι Lamerrill Jones και Erick Sermon αλλά το θέμα της ταινίας ανήκει στον Manual / Jonas Munk (Keeps Coming Back).

 

Να πετάξω με τον γερανό(2012 Κίνα) του Λι Ρουϊτζούν

Μην ανησυχείς παππού, θα σε θάψουμε! καθησυχάζει ο εγγονός τον 73χρονο Λάο Μα, ο οποίος δεν εγκρίνει το σύγχρονο τρόπο αποτέφρωσης των νεκρών που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση για λόγους οικονομίας. Ο πελαργός φέρνει παιδιά κι ο γερανός /ασπρολέλεκας παίρνει γέρους. Ο κινέζος Τζόνι Κας, Xiao He, τα δίνει όλα με τη βαριά βραχνή νταλκαδιάρικη φωνή του.

 

Το αγόρι με την καλιακούδα /Ο Καουμπόης (2012 Ολλανδία) του Μπάουντεβάιν Κόολε

Μια ταινία για παιδιά και μεγάλους όπου η απουσία μαμάς και ο οξύθυμος μπαμπάς έχουν ωθήσει το μικρό γιο σε μια φιλία με ένα πτηνό που δε μπορεί να ζήσει σε αιχμαλωσία. Εδώ φωλιάζουν πολλές συγκινήσεις και πολλές ευκαιρίες για γονείς ώστε να εξηγήσουν δύσκολα και οδυνηρά πράγματα στα παιδιά τους. Τη μουσική συνθέτει και κιθαρίζει ο, πασίγνωστος στη χώρα του, Helge Slikker (Storybox). Στο χαρακτηριστικό κάντρι κομμάτι «της μαμάς» τραγουδάει η δευτεραγωνίστρια Ρίκι Κόολε, της οποίας το επώνυμο είναι συνωνυμία με του σκηνοθέτη.

 

Η Μάγισσα του πολέμου (2012 Καναδάς) του Κιμ Νουέν

Έρωτας στα χρόνια του πολέμου. Ο μικρός μάγος αντάρτης και η μικρή μάγισσα εκδικήτρια βαδίζουν μια άγρια και μαγική διαδρομή, γεμάτη θεόρατα εμπόδια. Το λευκό κοκοράκι κι-κι-ρι-κι-κι, να ξυπνάει μνήμες δυσάρεστες και ευχάριστες. Ακούγεται σα γιαπωνέζικο παραμύθι αλλά είναι γυρισμένο στο Κονγκό, εκεί όπου έχουν συμβεί και συμβαίνουν όλα αυτά. Η μουσική των μουσικών της εταιρίας ΛουσΆφρικα (LusAfrica) μας ακολουθεί μαγικά σε όλο το δρόμο μέχρι την κάθαρση.

 

Χιγκίτα (2012 Ελλάς) του Αλέξανδρου The Boy Βούλγαρη

Εικαστικά ενδιαφέρον. Μουσικά πολύ πιο ενδιαφέρον, πέρα από το μινιμαλιστικό μονό-τονο πιάνο. Μπορεί να διαρκεί παραπάνω από τις αντοχές πολλών θεατών αλλά βλέπεται κι ως ένα μεγάλο «καμένο» βιντεοκλίπ. Εφαρμόζει εμφανώς αυτό που είχε πει παλιότερα, ότι «…δυστυχώς στην Ελλάδα της έλλειψης αυτοκριτικής κανείς δεν αρχίζει από το να κάψει τον εαυτό του κάτι το οποίο θεωρώ πολύ πιο ενδιαφέρον. Σίγουρα σε οπτικό επίπεδο συναισθημάτων«. Οι μουσικές του περιπλανήσεις έχουν άποψη και προσωπικό στίγμα.

 

Πλήρεις τίτλοι τέλους

Βιγέγας /Villegas (2012 Αργεντινή /Ολλανδία /Γαλλία) Gonzalo Tobal

Στούντιο Ηχογραφήσεων Μπερμπεριάν /Berberian Sound Studio(2012 ΗΒ) Peter Strickland

Καμιόνι /Camion (2012 Καναδάς) Rafael Ouellet

Στα βαθιά /Djupid /The deep (2012 Ισλανδία /Νορβηγία) Baltasar Kormakur

Δεν είμαι χίπστερ /I am not a Hipster (2012 ΗΠΑ) Destin Daniel Cretton

Αγλαΐα /Aglaja /Aglaya (2012 Ουγγαρία /Πολωνία /Ρουμανία) Krisztina Deak

Καλοκαίρι στο Βερολίνο /Sommer vorm Balkon /Summer in Berlin (2005 Γερμανία) Andreas Dressen

Μικρά ψέματα, μεγάλες απιστίες /Halbe Treppe /Grill Point (2002 Γερμανία) Andreas Dressen

Η Βιολέτα πήγε στον ουρανό /Violeta se fue a los cielos /Violeta went to heaven (2011 Χιλή /Αργεντινή /Βραζιλία /Ισπανία) Andres Wood

Τα παιδιά του πολέμου /Lore (2012 Γερμανία /ΗΒ /Αυστραλία) Cate Shortland

Η πέτρα της υπομονής /Syngue Sabour /The Patience Stone (2012 Γαλλία /Γερμανία /Αφγανιστάν) Atiq Rahimi

Η Κρέιζι και ο Θιφ /Crazy and Thief(2012 ΗΠΑ) Cory McAbee

Στάρλετ /Starlet (2012 ΗΠΑ) Sean Baker

Να πετάξω με τον γερανό /Gaosu tamen, wo cheng bahie qu le /Fly with the crane (2012 Κίνα) Ruijun Li

Το αγόρι με την καλιακούδα /Ο Καουμπόης /Kauwboy (2012 Ολλανδία) Boudewijn Koole

Η Μάγισσα του πολέμου /Rebelle /War Witch (2012 Καναδάς) Kim Nguyen

Χιγκίτα /Higuita (2012 Ελλάς) The Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s