Απόηχοι και σάουντρακ του 53ου ΦΚΘ


γράφει ο Κώστας Γ. Καρδερίνης 

Αριθμητικά μεγάλη και έντονη η απουσία μουσικών επενδύσεων από το λήξαν 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι συνθέτες είναι, καταπώς φαίνεται, οι πρώτοι που πληρώνουν την κρίση, κυρίως στην ανεξάρτητη παραγωγή. Από τις 65 ταινίες μεγάλου μήκους που είδα φέτος, μόλις το ένα τρίτο (ή λιγότερες) έχουν μουσική επί τούτου ραμμένη ή/και σχεδιασμένη. Από αυτές κυκλοφορούν ή θα κυκλοφορήσουν προς πώληση μόλις έξι ή επτά. Δυο αναφέρονται σε μουσικούς και μια μιλάει για στούντιο ήχου, όπως θα διαπιστώσετε.

Βιγέγας (2012 Αργεντινή /Ολλανδία /Γαλλία) του Γκονσάλο Τομπάλ

Τα ειδικά γραμμένα τραγούδια της ταινίας ανήκουν στον Nacho Rodriguez Baiguera αλλά την παράσταση κλέβει η Μαρλένε με το αντιπολεμικό Where Have All The Flowers Gone? του Pete Seeger που ακούγεται σαν επικήδειος. Αν ο σκηνοθέτης επέλεγε τη γερμανική εκδοχή οι συνειρμοί θα ήταν πολύ πιο ύποπτοι. Όμως οι εικόνες του είναι πολύ φτωχές για τέτοιους στίχους…

 

Στούντιο Ηχογραφήσεων Μπερμπεριάν (2012 ΗΒ) του Πίτερ Στρίκλαντ

Ταινία φόρος τιμής στο Ντάριο Αρζέντο και τις ιταλικές β-ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’70. «Ο Πίτερ Στρίκλαντ είναι κρυψίνους και δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του. Σε βάζει στο πνεύμα του ρόλου, σ’ αφήνει να ψάξεις μόνος σου και κλέβει αυτό που θέλει από σένα… Ο σχεδιαστής ήχου της ταινίας είναι ένας τύπος σκοτεινός κι αμίλητος. Μιλούσε μόνο με τον Πίτερ, σε κανέναν άλλο»… θυμάται η ουρανοκατέβατη Skyfaller Τόνια Σωτηροπούλου. Οι Broadcast έπιασαν το πνεύμα κι έκαναν εξίσου σκοτεινή δουλειά.

 

Συνέχεια

ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΟΜΑΡΤΟΥΝΤΑ


του Γιάννη Ν. Γκακίδη

Με αφορμή την ταινία «ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ»

Γεμίσανε την αίθουσα τα κοριτσάκια για να απολαύσουν τον Τομ Κρουζ του «Τεκίλα Σανράιζ» (Ρόμπερτ Τάουνι). Έμπλεα απογοήτευσης τα πρόσωπά τους κατά την έξοδό από την αίθουσα. Δεν ήταν δα και ευχάριστο να βλέπεις τον ήρωα  «Γεννημένο την 4η Ιουλίου»» (Όλιβερ Στόουν) καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι χωρίς πόδια. Επώδυνο ήταν επίσης να βλέπεις τον καθηλωμένο στο κρεβάτι επί δεκαετίες Ραμόν Σαμπέντρο να επιζητά την λύτρωση δια της ευθανασίας. «Η Θάλασσα Μέσα μου» (Αλεχάντρο Αμενάμπαρ). Συνέχεια