ΚΙ ΑΝ ΖΟΥΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ; ΤΟ FLIPSIDE ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


κριτική από τον Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Ποτέ δεν είναι αργά, Αγάπη, Κι αν ζούσαμε όλοι μαζί, τρία πρόσφατα φιλμ που διαχειρίζονται την τρίτη ηλικία με διαφορετικούς όρους. Κι αν το Ποτέ δεν είναι αργά στηρίζεται στην καλά δοκιμασμένη σκηνή του οικογενειακού δράματος, τα άλλα φιλμ έχουν να κάνουν με το θάνατο και τη φροντίδα των γέρων. Συνέχεια

Advertisements

Ο ά-πιστος Τόμας Βίντερμπεργκ


γράφει ο  Κώστας Γ. Καρδερίνης

Γεννήθηκε (1969) και μεγάλωσε σε κοινόβιο της Κοπεγχάγης, με ένα τόξο πάνω από τη μύτη να ενώνει τα δυο του φρύδια. «Μου λείπει εκείνος ο τρόπος ζωής, αν και οι περίοδοι δουλειάς με κάποιο κινηματογραφικό συνεργείο έχουν πολλές ομοιότητες…» σχολιάζει το 2005. Ήταν ο νεότερος φοιτητής που έγινε δεκτός στη Δανέζικη Ακαδημία Κινηματογράφου, στα 19 του χρόνια. Η αξία του αναγνωρίστηκε αμέσως, ήδη από την 33λεπτη ταινία της αποφοίτησής του, Τελευταίος Γύρος (Sidste Omgang, 1993), χαλαρή βορειοδυτική μεταγραφή του Καταδικασμένου (Ikiru, 1952) του Κουροσάβα. Συνέχεια