53ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Ο, ΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΕΙΝΑΙ  ΚΑΙ…  ΧΡΥΣΟΣ;

κριτική από τον Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Μούχλα

Κοσμοσυρροή γίνεται στο Φεστιβάλ. Τέτοια δεν έξω ξαναδεί παρά σε παλιότερα χρόνια εξ εφόδου κατάληψη των αιθουσών. Καιρός συγκλονιστικά καλός με 25άρια. Δικαιώθηκα που υποστηρίζω πως η εποχή του Φεστιβάλ είναι ο Σεπτέμβριος, ο πιο γλυκός μήνας της Θεσσαλονίκης. Και τώρα στο 53ο Φεστιβάλ είχαμε θερμοκρασίες Σεπτεμβρίου. Συνέχεια

Advertisements

53ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ


 

(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Θεσσαλονίκη  της 5/11/2012)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, Η ΚΡΙΣΗ, ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

γράφει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου

Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού

Και καθώς συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία το 53ο  Φεστιβάλ κινηματογράφου, πέρα από  τα αφιερώματα, το ερώτημα που τίθεται είναι εύγλωττο: Τελικά τι κάνουν οι Έλληνες σκηνοθέτες; Πώς αντιδρούν στην κρίση; Την καταγράφουν ή όχι στις ταινίες τους και με ποιο τρόπο; Συνέχεια

ΕΞΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΤΟΥ ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ


ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ-3

Η ΕΡΤ-3 στη ζώνη των ξένων ταινιών κάθε Σάββατο στις 23:00 τιμάει τον κορυφαίο, Αμερικανό σκηνοθέτη Γούντι Άλεν, παρουσιάζοντας κατά χρονολογική σειρά που τις γύρισε έξι κορυφαίες ταινίες, που καλύπτουν μια χρονική διάρκεια 7 ετών από το 1994 ως το 2001. Και στα έξι φιλμ, πέντε έγχρωμα και ένα ασπρόμαυρο ο Άλεν έγραψε και το σενάριο. Στις τέσσερις από τις δημιουργίες του παίζει το βασικό ρόλο, ενώ στις δύο δεν συμμετέχει ως ηθοποιός.

Ο Γούντι Άλεν την 1η Δεκεμβρίου κλείνει τα 77 του χρόνια και αδάμαστος συνεχίζει να γυρίζει μία ταινία το χρόνο. (Πρόσφατα είδαμε το Στη Ρώμη με αγάπη). Διαθέτει υψηλή καλλιέργεια, παίζει επαγγελματικά τζαζ και είναι ο αγαπημένος των Ελλήνων ξένος σκηνοθέτης. Κάθε ταινία του κόβει στη χώρα μας γύρω στα 200.000 εισιτήρια. Τον Γούντι Άλεν τον αγαπούν οι θεατές για το αυτοσχεδιαστικό του στιλ, την έντονη κριτική των νευρώσεών του, την εκπροσώπηση του μέσου ανθρώπου που παλεύει να αναγνωριστεί. Συνέχεια

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «11 ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ» ΝΙΚΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΣΤΟ ΚΕΜΕΣ


 

  1. Αναφέρετε συχνά ότι οι ταινίες πρέπει να απευθύνονται στο «μέσο Ούγγρο θεατή». Πώς το εννοείτε;

Θεωρώ ό τι οι ταινίες, επειδή μπορούν και ταξιδεύουν εύκολα, πρέπει να είναι φτιαγμένες σε μια γλώσσα οικουμενική. Δηλαδή όσο σημαντικό και απαραίτητο είναι να ριζώνουν στη χώρα και στη γλώσσα του δημιουργού τους, άλλο τόσο σημαντικό είναι να στοχεύουν μέσα από τη θεματολογία τους και τη γραφή τους σ’ ό,τι κοινό και καθολικό έχουν οι άνθρωποι, αδιακρίτως χώρας και γλώσσας. Αυτό είναι το παράδοξο του κινηματογράφου: χρειάζεται την εντοπιότητα για να είναι οικουμενικός. Συνέχεια