Αποκλειστικό: Συνέντευξη με τη Στέλλα Αρκέντη


Ερ. Γιατί ο Παπαδιαμάντης;

Απ. Ο Παπαδιαμάντης είναι ένας από τους πυλώνες του νέου ελληνικού πολιτισμού. Η δεύτερη κολόνα του ναού της τέχνης μαζί με τον Γιαννούλη Χαλεπά. Καλό θα είναι να είμαστε σε επαφή με το έργο του όχι μόνον στις επετείους…

Είναι ο μεγαλύτερος λογοτέχνης που έχουμε.

Ο χρόνος μέσα στα έργα του είναι τόσο δουλεμένος που θα έλεγα χωρίς υπερβολή ότι συναγωνίζεται τις μεγάλες συνθέσεις των μεγάλων βυζαντινών μας συνθετών όπως του Κουκουζέλη.

Επίσης η γλώσσα του τι να πω δεν είμαι φιλόλογος αλλά μαζί του νοιώθω ότι ο Ελληνικός πολιτισμός ποτέ δεν έσπασε την συνέχειά του αλλά είναι ένας πολιτιστικός ποταμός που συνεχίζει να ρέει από τον Όμηρο ώς τον Αισχύλο και συνεχίζεται. Επίσης αυτό που μου αρέσει είναι ότι ο Παπαδιαμάντης είναι ένας μεγάλος επαναστάτης έξω από νόρμες έξω από -ισμούς και φανατισμούς ένας αληθινός επαναστάστης και μαχητής του κόσμου τούτου, της αδράνειας και της πολυτέλειας, των υλικών αγαθών. Ένας Χριστιανός πραγματικός αθεράπευτα ερωτευμένος μεθυσμένος από θείο έρωτα…

Γιατί η Φονισσα;

Απ. Ήταν μία ταινία που πάντα είχα στο μυαλό μου να κάνω. Αλλά εδώ και δύο  χρόνια που ο κλοιός της κρίσης άρχισε να σφίγγει ξαφνικά η Φόνισσα έγινε ένα επίκαιρο θέμα.

Σε εποχές τέτοιες όπου όλα σε σπρώχνουν να πάρεις σημαντικές αποφάσεις, τελικά πρέπει να πάρεις μια στάση ζωής: ή με ηρωισμό υπομένοντας τις δυσκολίες με πίστη στο καλό, συμβάλλοντας με την στάση σου σε έναν άλλο κόσμο που δεν βάζει την ύλη πάνω από την ψυχή του, ή τελικά σαν την Φόνισσα δεν θα αντέξεις και οι δυσκολίες και αδικίες θα σε καταβάλλουν έτσι που η αντικοινωνική σου συμπεριφορά θα σε κάνει να γίνεις καθρέφτης του κακού και θα το αναπαράγεις. Οφθαλμός αντί οφθαλμού.

Ηδη έχουμε δει συμπειφορές συμπολιτών μας να γίνονται πιο ακραίες,  όλοι προσπαθούν να κερδίσουν κάτι…

Δυστυχώς η ακραία κατάσταση που βιώνουμε στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, με έκανε να ξανασκεφτώ την Φραγκογιαννού.

Ο Άλντους Χάξλευ είχε πει πως όταν η τέχνη μοιάζει με τους εφιάλτες μας τότε ο κόσμος αυτός βρίσκεται σε μεγάλη κρίση… αν πάτε σε ένα βιντεοκλάμπ θα δείτε μια μαυρίλα και μόνο μαυρίλα: δολοφόνοι διεστραμμένοι, μάγοι, ακόμα και το love story της δεκαετίας που απευθύνεται στους έφηβους είναι με βρικόλακες…

Τελικά η φραγκογιαννού είναι ένας κακός άνθρωπος;

Όχι κακός άνθρωπος δεν υπάρχει. Ο Θεός είναι αγάπη και ο άνθρωπος απολετείται από χώμα και πνοή θεική. Ο άνθρωπος είναι καλός. Απλώς έχει την ελευθερία της επιλογής και συχνά εκπίπτει στην ακηδία χάνει τον σκοπό του και γίνεται α-μαρτωλός, άνευ στόχου. (μάρτα στα σανσκριτικά σημαίνει στόχος). Τότε αρχίζουν οι δια-στραμμένες σκέψεις και τότε πράττει το κακό. Στην ταινία υπάρχουν στιγμές που την λυπάσαι, όπως λυπάσαι και τον εαυτό σου κάθε φορά που έχασες το κουράγιο σου και έγινες μαριονέτα στα χέρια των δαιμόνων σου. Κάπου άκουσα κάποιον να ρωτάει τελικά ο Θεός μας αγαπάει όλους και κάποιος απάντησε όλους εκτός από τους δειλούς. ( Ρώσος ήταν) Πολύ μου άρεσε…

Θέλω να προσθέσω ότι από τα χρόνια που ήμουν στο Παρίσι σκεφτόμουν την Φόνισσα. Αλλά είναι φυσικά αυτοκτονικό να κάνεις μια ταινία που αναφέρεται σε μία τέτοια περσόνα της μεγάλης λογοτεχνίας αν δεν υπάρχει και η ανάλογη σε αξία ηθοποιός, που μπορεί να την υποδυθεί. Δεν νομίζω πως θα έκανα αυτή την ταινία ποτέ, αν δεν είχα γνωρίσει την μεγάλη αυτή ηθοποιό, την Ιωάννα Γκαβάκου.

Η ερμηνεία της είναι συγκλονιστική και αποδίδει με δραματική ένταση την κάθε λεπτή απόχρωση του μεγαλοφυούς λόγου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.Είναι μια δυνατή σχέση καλλιτεχνική που γεννήθηκε όταν κάναμε τον Γιαννούλη Χαλεπά, και έτσι μετά αποφάσισα να γράψω το σενάριο της Φόνισσας ειδικά για την Ιωάννα Γκαβάκου.

 Ερ. –  Έχετε κάνει η ίδια το σενάριο και στα κομμάτια που έχετε επιλέξη έχεται αφαιρέσει την φιγούρα του γιού.

Απ. – Ναι αφαίρεσα αυτό το κομμάτι γιατί διασπάει το πορτραίτο της Φόνισσας. Ήθελα έναν τόπο,  έναν «κάμπο» όπως λέμε το φόντο στην βυζαντινή ζωγραφική που να αναδεικνύει το μοναδικό αυτό πορτρέτο. Οι άλλοι χαρακτήρες απλώς συμπληρώνουν τον πρόσωπο.

Ήθελα να κάνω μια προσωπογραφία. Ο γιός διασπούσε αυτή την ενότητα.

Ποιό είναι το Θέμα της ταινίας;

Το Θέμα μου είναι  η ψυχή της Φόνισσας, όλη αυτή η μετάλλαξη που υφίσταται ένας άνθρωπος όταν επιτρέψει να εισβάλλει το σκότος μέσα του.

Η ψυχή ενός ανθρώπου που χάνει τον στόχο της ύπαρξής του, ο οποίος είναι αγάπη, και αφήνεται στον καταστρεπτικό παράγοντα. Στο πρώτο στάδιο εκφράζεται με το να καταστρέφει τους άλλους και τελικά οι πράξεις καταστρέφουν και τον ίδιο. Όπως λέει και ο Ψαλμός «είδα τον ασεβή να υπερυψούται σαν τον κέδρο του Λιβάνου και όταν τον ξανάψαξα δεν τον βρήκα…   χάθηκε ο ασεβής γιατί το κακό λένε οι σοφοί δεν υπάρχει, το κακό είναι έλειψη καλού.

Σε πολλές σκηνές  η Φόνισσα σκέπτεται την μάνα της; Η μάνα είναι ένα σημείο κλειδί για να κατανοήσουμε την Φραγκογιαννού;

Ναι η μάνα της είναι μάγισσα, «κακή, βλάσφημος και φθονερά» όπως γράφει ο Παπαδιαμάντης. Οι αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα… Δυστυχώς η αρνητικότητα και τα πάθη των ανθρώπων που ζούν γύρω μας, η ζήλια, τα μίση, μπορεί να μας καταδυναστεύουν, να γίνουν οι δαίμονες μας.

Μπορεί να μας «κολλήσουν- ψυχικές ασθένειες». Είχα έναν δάσκαλο που μου έλεγε αν μάθεις ότι κάποιος έχει μια αρρώστια μεταδοτική δεν θα πάς να τον δείς, έτσι μην πάς να δείς και κάποιον που νοσεί ψυχικά…Δυστυχώς και οι ψυχικές ασθένειες είναι μεταδοτικές κολλάνε στις δικές μας αδυναμίες και μετά εκολάπτουν πολλά πάθη και τότε τα ένστικτα μη ελεγχόμενα, καταδυναστεύουν την ψυχή μας.

Ποιά είναι η Φόνισσα;

Η Φόνισσα είναι δυνατός χαρακτήρας, είναι καπάτσα – έγινε ο γιατρός του χωριού – είναι δουλευταρού είναι αντρογυναίκα θα λέγαμε.  Ήταν και άντρας και γυναίκα στην οικογενειά της… κι όμως αυτή η υπεροχή της, την έκανε να αποκτήσει οίηση και τελικά να ψηλώσει ο νους της… έξυπνη με τετράγωνη λογική κι όμως λανθάνει… όλα αυτά στρέφονται στην τρέλα και στο κακό.

Στην ταινία σας βλέπουμε μια θεατρικότητα. Απουσιάζει η σύγχρονη πραγματικότητα, οι δρόμοι, γενικά όλοι οι χώροι  που διαλέγεται λειτουργούν σαν σκηνικά. Γενικά οι ταινίες σας είναι χωρίς συγκεκριμένο χρονικό προσδιορισμό.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο άνθρωπος και το ανθρώπινο πορτρέτο. Αν σκεφτείτε, οι Έλληνες πάντα πορτρέτα έκαναν και  οι αρχαίοι και οι Βυζαντινοί. Τελικά το πορτρέτο συνεχίζει να μας ενδιαφέρει. Αλλά τι άλλο υπάρχει εκτός από τον έκπτωτο άνθρωπο: ακόμα και ο Ησίοδος το λέει, είμαστε το χάλκινο γένος.

Η Τέχνη πάντα ασχολείται με τον άνθρωπο. Ο Ντοστογιέφσκι είχε πεί προφητικά : «όταν στην τέχνη το ανθρώπινο πρόσωπο διαλυθεί θα διαλυθεί και ο ίδιος ο πολιτισμός μας» κάπως έτσι το είπε… Στη Δύση από τον Κυβισμό και μετά, η εικόνα του ανθρώπου τεμαχίζεται και σιγά-σιγά διαλύεται και να που φτάσαμε στο μηδέν…

Η τέχνη έγινε επιτήδευση…

Πρέπει να ξαναβρούμε την πίστη μας, ειδάλλως θα γίνουμε ανδρείκελα του ίδιου μας του εαυτού και ξέρετε τι λέει ο σοφός : Εάν δεν αφεντεύεις εσύ την ψυχή σου αυτή θα ζητήσει άλλον αφέντη!

Λοιπόν για να επανέλθουμε στην ερώτησή σας, το φόντο στις ταινίες μου εκφράζει την κατάσταση της ψυχής. Για παράδειγμα σε όλα τα πλάνα όπου η Φραγκογιαννού μελετάει το φόνο υπάρχει μια φωτιά, ή σαν σκηνικό, ή σαν εμβόλιμο πλάνο, η φωτιά που θερμαίνει τα πάθη και κάνει την Φόνισσα να πράττει εν θερμώ… ΄Επειτα όσο εγκαταλείπεται στην απόγνωση και απελπισία υπάρχουν σκοτεινά και ανήλια μέρη, σαν την άβυσσο που κατοικεί η ψυχή της. Όσο για τα πλάνα ημέρας, αν προσέξετε στην «Φόνισσα» η εποχή είναι άνοιξη, στην μέση αυτής της ομορφιάς που συμπληρώνεται με τον πανέμορφο λόγο του Παπαδιαμαντη έχουμε αυτό τον άνθρωπο που η ψυχή του έχει καταληφθεί από τους δαίμονές του…

Θα χαρακτηρίζατε τις ταινίες σας;

Αλλά να επανέλθουμε οι ταινίες μου δεν είναι θεατρικές. Η σκηνοθεσία μου είναι φτιαγμένη με πολύ δουλειά, κάθε πλάνο καθε κίνηση μηχανής και ηθοποιών ειναι μαθηματικά υπολογισμένη, κάθε φόρμα που δημιουργείται στην εικόνα είναι μελετημένη και ελεγμένη για το τρόπο που θα δέσει με το επόμενο πλάνο.

Αντιθέτως αυτές που αποκαλούμε ταινίες δράσης με τα πολλαπλά πλάνα είναι αφόρητα κουραστικές και θεατρικές γιατί είναι μια παράθεση φωτογραφιών και αυτό είναι κακοτεχνία, ο λόγος που εντυπωσιάζει συνήθως το αμόρφωτο ή νεανικό κοινό οφείλεται στην ταχύτητα με την οποία εναλλάσσονται τα πλάνα, δεν προλαβαίνεις να δεις πόσο φλύαρα και ανιαρά ειναι τα πλάνα. Επίσης δοκιμάστε να δείτε αυτές τις ταινίες χωρίς ήχο. Δεν βλέπονται…Δεν λέω μουσική … γιατί τις περισσότερες φορές η μουσική επένδυση είναι προϊόν φτηνής βιομηχανίας που λειτουργεί για να δώσει εντυπώσεις…

Τα πλάνα σας είναι πολύ  Ζωγραφικά. Έχετε σπουδάσει ζωγραφική;

Ναι έχω σπουδάσει Αγιογραφία. Αλλά είναι φυσικό να έχω σπουδάσει και μελετήσει και την δυτική ζωγραφική. Προέρχομαι από μια παλιά Αθηναϊκή οικογένεια (ο προπάππους μου ήταν ο πρώτος τυπογράφος που τύπωσε τον Παπαδιαμάντη – γιατί τύπωνε την Ακρόπολη του Γαβριηλίδη- έχει εκδώσει και ένα βιβλίο του (Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα) και φυσικά η εκπαίδευσή μου είναι δυτικότροπη.

Ο κινηματογράφος είναι μια νέα τέχνη σύγχρονη -ενός αιώνος και επιπλέον σύνθετη τέχνη – Το βασικό του στοιχείο είναι το Εικαστικό μέρος. Μελέτησα πολύ την ζωγραφική και φυσικά μου είναι παντελώς αδύνατον να κάνω ταινίες, όπου η εικόνα στο εκράν δεν είναι απολύτως ελεγμένη, με εικαστική πρόταση.

Γι αυτό και στα γυρίσματα κάνω εγώ το κάδρο και χειρίζομαι την κάμερα για να ελέγχω απόλυτα την σύνθεση της εικόνας.

Κάνετε και το μοντάζ μόνη σας, γιατί;

Το μοντάζ είναι ένα άλλο στάδιο. Έχεις τα πλάνα και πρέπει να φτιάξεις μια καινούργια σύνθεση. Η εικόνα έχει και αυτή την δική της μουσικότητα, μπορεί να μην αποτελείται από συχνότητες ήχων αλλά αποτελείται από συχνότητες χρωμάτων. Είναι δύσκολο να δουλέψω με άλλον. Φτιάχνω κάθε τόσο μέσα σε διάστημα αστραπή νέες φόρμες και τις αφήνω να δω πως λειτουργούν και έπειτα τις ξαναβλέπω. Το μοντάζ είναι μουσική σύνθεση.

Ποιές ταινίες σας αρέσουν;

Δεν μου αρέσουν οι ταινίες του δρόμου και πιά με κουράζουν και οι ιστορίες όπου δεν υπάρχει ένα μήνυμα παναθρώπινο με ουσία και φυσικά με ήρωες που είναι οντότητες που έχουν κάτι να δώσουν. Ταινίες με χαρακτήρες και υποκείμενα, κακόφημα και στερημένα από αρετές  και ήθος, μου είναι ανυπόφορες. Όπως λέει ο Αριστοτέλης οι ήρωες με αριστοκρατικά στοιχεία που αγωνίζονται για αξίες και επιμένουν στην άποψή τους ακόμα κι όταν όλα γύρω τους αλλάζουν.

Έχετε κρατήσει την γλώσσα του Παπαδιαμάντη.

Θα ήταν αδιανόητο για μένα να χρησιμοποιήσω αυτή την εξαιρετική γλώσσα του Παπαδιαμάντη. Η γλώσσα του αποτελεί ένα στοιχείο ηχητικού περιβάλλον της ταινίας μου, σε συνδυασμό με την ερμηνεία της Ιωάννας Γκαβάκου και με την εξαιρετική μουσική της συνεργάτιδος μου για δεύτερη δεκαετία Σωτηρίας Αδάμ.

Παίζεις για εσάς ένα σημαντικό ρόλο ή μουσική;

Ναι. Εάν σκεφτεί κανείς ότι σχεδόν δύο δεκαετίες έχω βασικό συνεργάτη την Σωτηρία Αδάμ (η οποία έχει σημαντικό έργο στον χώρο της κλασικής μουσικής-όπερας), τόσο στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην όπερα. Βέβαια σε κάθε έργο η μουσική αντιμετωπίζεται διαφορετικά αλλά πάντα η μουσική αποτελεί ένα δεύτερο αυτόνομο άξονα αφήγησης.

Στην Φόνισσα η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο. Δημιουργεί κατά πρώτον την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ταινίας, η οποία σε υποβάλλει στην παρουσία της και στην απουσία της, τονίζοντας ακόμα και την σιωπή, γιατί και η σιωπή αναδεικνύεται όταν την προϋποθέτει ο συνθέτης. Κατά δεύτερον η μουσική της Σωτηρίας Αδάμ  δημιουργεί έναν άξονα αφήγησης κατάλληλο ώστε να προβληθεί η δραματική ερμηνεία της Ιωάννα Γκαβάκου.

Ήταν εντυπωσιακό! Όταν είδα ολοκληρωμένο το έργο ένιωσα πόσο καλά δουλεύτηκε η ερμηνεία του λόγου και η μουσική σύνθεση. Η κάθε λέξη, ο κάθε ήχος και οι μουσικές φράσεις έχουν την δική τους βαρύτητα και την ίδια στιγμή ενώνονται υπογραμμίζοντας την μουσικότητα της ποιητικής αυτής γλώσσας του Παπαδιαμάντη.

Το εικαστικό, το μουσικό και το ερμηνευτικό μέρος έχουν κάνει μια σύνδεση εξαιρετική. Εντέλει, όπως και αν αξιολογήσει κανείς την ταινία δεν μπορεί να μην δεί πόσο αρμονικά έχουν δέσει σε ένα σώμα.

Που κάνατε τα γυρίσματα ;

Πήγα στην Σκιάθο και έκανα ρεπεράζ σε όλα τα μέρη που που καταγράφονται στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Η Σκιάθος ήταν το φόντο των περισσότερων διηγημάτων, έπρεπε να βιώσω αυτό τον περίγυρο που έντυσε όλους τους ήρωες που τόσο αγαπήσαμε. Πρέπει να πλησιάσεις και να βιώσεις όσο καλύτερα γίνεται τον καλλιτέχνη αν θες να κατανοήσεις το έργο του. Σε κάθε ξωκλήσι και σε κάθε ερημιά. Και με τά έψαξα εδώ στην Αττική και στην γύρω περιοχή χώρους που θα μπορούσα να αποδώσουν παρόμοια εντύπωση.

Στο ρεπεράζ, στους εσωτερικούς χώρους με βοήθησε ο Δημήτρης Σκαλκώτος ο γλύπτης  που έκανε σκηνικά, κοστούμια και γλυπτά στην προηγούμενη ταινία μου στο «Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς».

Η συμβολή στο εικαστικό αποτέλεσμα της ταινίας, της Κατερίνας Καμπανέλλη που υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια της Φόνισσας ως επίσης και του Γιάννη Λάσκαρη Διευθυντή φωτογραφίας υπήρξαν καθοριστικές.

Η Παραγωγή έγινε με συμπαραγωγή όλων των συντελεστών της ταινίας καθώς και με δωρεές και χορηγίες των φίλων μας οι οποίοι αναφέρονται στους τίτλους.

Σας παραθέτω τους βασικούς συνεργάτες της ταινίας, μιας ταινίας η οποία ανήκει σε όλους.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Φόνισσα : Ιωάννα Γκαβάκου

Παπαδιαμάντης : Θανάσης Παπαθανασίου

Βοσκοί : Τάκης Βογόπουλος-Βαγγέλης Ρήγας

Κόρες Φόνισσας : Ντένυ Αργυροπούλου Ελεάνα Φινοκαλιώτη

π. Ιωάσαφ : Ιωνάς Νανούρης

Μαρουσώ : Έφη Καμπάτση

Πενθερά : Βίκη Ξάνθη

Μάνα Φόνισσας : Χάρις Συμεωνίδου

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κοστούμια-Σκηνικά : Κατερίνα Καμπανέλλη

Διεύθυνση Φωτογραφίας : Γιάννης Λάσκαρης

Ηχητικός σχεδιασμός-Μουσική : Σωτηρία Αδάμ

Βοηθοί Σκηνοθέτη : Βαγγέλης Ρήγας-Μαρία Βιτσεντζάκη

Μακιγιάζ : Σοφία Νικολοπούλου

Βοηθός Φωτογραφίας και Φωτογραφος πλατώ : Σεμίρα Μαναλάκη.

Βοηθός Φωτογραφίας β΄ : Γιάννης Χοντρογιάννης

Γιατί δεν συμπεριλήφθηκε η ταινία σας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

Πραγματικά δεν ξέρω, και μου έκανε μεγάλη έκπληξη όσο και σε όσους έχουν δει ήδη την ταινία από τους κριτικούς κινηματογράφου. Ζήτησα να μου δοθούν τα κριτήρια απόρριψης και μου απάντησαν αυτό : (θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι παρά το γεγονός ότι θεωρούμε ότι πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα δουλειά (sic), δεν υπάρχει η δυνατότητα να ενταχθεί στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης).  

Γιατί κάνετε ταινίες;

Η τέχνη είναι αφοσίωση όπως λέει και ο Γιαννούλης Χαλεπάς στην ταινία μου «θέλω ο πηλός μου να αποκτήσει ψυχή να γίνει άφθαρτος αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μου» Αυτός νομίζω ότι είναι ο σκοπός κάθε καλλιτέχνη. Διάβασα κάτι πολύ όμορφο που έγραψε ο Ευδοκίμωφ. (Στον Παράδεισο θα υπάρχει κάθε τι όμορφο έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος εδώ στην γή) Είναι πολύ ωραίο να πιστεύεις πως κάθε όμορφο θα ζήσει αιώνια. Τα έργα μας δεν μπορούμε να τα κρίνουμε αλλά μπορούμε να προσπαθούμε για το καλύτερο και να ελπίζουμε σε μια συνεχή πρόοδο.

Σας ευχαριστούμε γι αυτή την συνέντευξη

Κι εγώ σας ευχαριστώ. –

Advertisements

One thought on “Αποκλειστικό: Συνέντευξη με τη Στέλλα Αρκέντη

  1. Ο/Η Costas λέει:

    Δύο σχόλια για δύο χωρία:
    1.
    «και γίνεται α-μαρτωλός, άνευ στόχου. (μάρτα στα σανσκριτικά σημαίνει στόχος)»
    Σύμφωνα με το Λεξικό Μπαμπινιώτη, η πιθανή ρίζα -μαρτ της λέξης αμαρτάνω σχετίζεται με το σανσκριτικό smar-ati που σημαίνει «θυμάμαι», και η λέξη χρησιμοποιήθηκ αρχικά για να σημάνει την αστοχία (π.χ. στην τοξοβολία), δηλ. αστοχώντας ο τοξότης «δεν θυμάται» το στόχο. Όχι όμως ότι marta σημαίνει στόχος, που λέει η σκηνοθέτιδα.

    2.
    «Μπορεί να μας «κολλήσουν- ψυχικές ασθένειες». Είχα έναν δάσκαλο που μου έλεγε αν μάθεις ότι κάποιος έχει μια αρρώστια μεταδοτική δεν θα πάς να τον δείς, έτσι μην πάς να δείς και κάποιον που νοσεί ψυχικά…Δυστυχώς και οι ψυχικές ασθένειες είναι μεταδοτικές κολλάνε στις δικές μας αδυναμίες και μετά εκολάπτουν πολλά πάθη και τότε τα ένστικτα μη ελεγχόμενα, καταδυναστεύουν την ψυχή μας.»

    Καλή η αγιογραφία, καλός ο Ντοστογιέφσκη και ο Αριστοτέλης, αλλά το παραπάνω μου θυμίζει τους εξορκισμούς των καλογέρων. Όποιος έχει ζήσει με ψυχικά νοσούντες έχει δει ότι, όταν και εφόσον η επιστήμη καταφέρει να βρει το κατάλληλο φάρμακο, οι «δαίμονες» θεραπεύονται χάρη στη γνώση της χημείας του εγκεφάλου. Η άποψη της σκηνοθέτιδας στο παραπάνω χωρίο περί «δαιμόνων» και «μεταδοτικότητας των ψυχικών ασθενειών» είναι τραγικά οπισθοδρομική και σκοταδιστική. Μπρρρ! Αλλά και η άποψη του δασκάλου της, την οποία ενστερνίζεται και η ίδια και τη θεωρεί αξιομνημόνευτη, ότι δηλ. «αν μάθεις ότι κάποιος έχει μια αρρώστια μεταδοτική δεν θα πας να τον δεις, έτσι μην πας να δεις και κάποιον που νοσεί ψυχικά», πόσο απάνθρωπη είναι και πόσο αντιχριστιανική! Να την πει σε όλους τους συγγενείς και φίλους όσων πάσχουν από AIDS, από ηπατίτιδα Β και C, από φυματίωση….Να την πει σε όλες τις μητέρες Τερέζες αυτού του κόσμου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s