53ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

ΣΤΙΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΥΑΡ

Κριτική από τον Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Κίτρινη Πόλη

Οι ελληνικές ταινίες που θα προβληθούν μέσα στο Σαββατοκύριακο είναι οι ακόλουθες με χαρακτηριστικό γνώρισμα την επικράτηση των νουάρ:

LOVELESS ZORITSA (Tόνια Μαρκετάκη,17:00) συμπαραγωγή με τη Χριστίνα Χατχηαχαραλάμπους να είναι η μία εκ των δύο σκηνοθετών.

Πολύ ενδιαφέρουσα στο είδος της ταινία, συνδυάζει εθνογραφία, ηθογραφία, φολκλόρ, μεταφυσική, μιούζικαλ, τρόμο, γκροτέσκο χιούμορ, ερωτισμό. Ο Κουστουρίτσα ως στιλ είναι συνεχώς παρών, κάποια γκαγκ παραπέμπουν στο «βουβό» κινηματογράφο και το συνολικό αποτέλεσμα άκρως διασκεδαστικό.

ΜΠΙΓΚ ΧΙΤ (Τόνια Μαρκετάκη, 19:30). Ο Κάρολος Ζωναράς σ’ αυτό το ασπρόμαυρο φιλμ- νουάρ, θυμίζει αρκετά Γιάννη Μαρή, αλλά ιδίως είναι ελεύθερο ριμέικ και κριτικό  σχόλιο της Μεγάλης κάψας (The big heat) του Λανγκ. Ο σκηνοθέτης παίζει σε τρία επίπεδα. Αναπαράγει κριτικά τα στερεότυπα του ελληνικού σινεμά του `50 και τα διανέμει στη σύγχρονη κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα. Κατά τα άλλα, δίνει μια βαθύτατη, υπαρξιακή διάσταση στην ιστορία του ήρωα αστυνόμου. Κατά τα άλλα, εναλλάσσει  με τη φιλμική δράση με σκηνές από τη Μεγάλη κάψα, κι αυτό ίσως προβληματίσει τον αμύητο θεατή. Ο σκηνοθέτης δείχνει να λατρεύει το νουάρ, κερδίζει το στοίχημα, παρέχει απόλαυση και στο τέλος η ματιά του Τσάντλερ στην οφ αφήγηση είναι χαρακτηριστική.

Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΟΛΗ (Τόνια Μαρκετάκη, 22:00) του Σαλονικιού Σάββα Κατιρτζίδη του οποίου δημοσιεύσαμε αναλυτική συνέντευξη, όπως ήδη παρατηρήσατε. Ένα παγκόσμιο, φασιστικό σύστημα εγκλωβίζει και ξεσπιτώνει τους πάντες. Σ’ ένα σπίτι που φθείρεται αρχίζει η σύγκρουση των εγκλείστων στο αρχοντικό.

Πολύ καλή δημιουργία, με άποψη, σεμνότητα, δυναμική και ένταση. Καλή σκηνοθεσία και φόρος τιμής στο Νίκο Νικολαΐδη. Η Ευρυδίκη είναι  παντού παρούσα αλλά και πολλοί άλλοι ήρωες του αξέχαστου Νίκου. Εσχατολογικό, μελλοντολογικό φιλμ, αξίζει να το δείτε.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΙΝΗ (Παύλος Ζάννας 22:00) Η νέα ταινία του Νίκου Κούνδουρου αποδεικνύει την αδάμαστη θέληση και δυναμική του να κάνει σινεμά και ιδίως να αναπαραγάγει το φιλμικό του σύμπαν γκροτέσκο μεεκφυλισμένους ήρωες και χώρους μπαρόκ, ολίγο φελινικούς.

Οποιαδήποτε αντίρρηση κι αν έχει ο θεατής για τα όσα θα παρακολουθήσει (συνδυασμός μυθοπλασίας, δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ, θεάτρου, έντονης κοινωνικής κριτικής, συνωμοσιολογίας) ανατρέπονται από ένα πανέξυπνο φινάλε, που λειτουργεί και αφοπλιστικά  και ανατρεπτικά. Έτσι, όλη η ως τότε μυθοπλασία μπορεί να αναγνωστεί  και ως ένα ονειρικό, εφιαλτικό όραμα μιας συγχυσμένης παραισθητικής κατάστασης. Μου κάνει εντύπωση η μουντή φωτογραφική απεικόνιση, το κλίμα μεσοπολέμου και το αχρονικό και ανεντόπιστο (ως χώρος) στιλ. Αξίζει να  δείτε την ταινία, να τη συζητήσετε και να την εξηγήσετε.

Την Κυριακή έχουμε επανάληψη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s