Η Ρομαντική Μου Ιστορία x3


γράφει ο Κώστας Γ. Καρδερίνης 

Πρώτη δημοσίευση στο Φιλμ Νουάρ της 29/11/2012 (συντομευμένη) 

Να φέρεις μια πραγματικότητα στη σκηνή δεν εξυπηρετεί τίποτα, λέει μια άποψη. Να φέρεις, όμως, κάτι που μπορεί να ταυτιστεί με πολλές πραγματικότητες… αυτό είναι ενδιαφέρον.

– Μάκης Παπαδημητρίου

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ανεβάζουν τη νέα τους παραγωγή, Η Ρομαντική Μου Ιστορία του σκοτσέζου Ντι Σι Τζάκσον, να κάνει πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία. Η σχέση των δύο θεατρικών σκηνών κρατάει από το 1997, επί Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, όταν ο ίδιος σκηνοθέτης εγκαινίασε το ανακαινισμένο τότε Θέατρο Αυλαία με την πρώτη παράσταση του νέου Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Κοινός Λόγος της Έλλης Παπαδημητρίου.

Τη Ρομαντική Μου Ιστορία ζωντανεύουν οι ηθοποιοί Μάκης Παπαδημητρίου, Κατερίνα Λυπηρίδου και Σύρμω Κεκέ. Τρεις νέοι άνθρωποι, τρεις νέοι ποιητές ήθους, μίλησαν για το αστικό θέατρο, την πόλη, τη συναισθηματική απελευθέρωση και την κρίση. Συνέχεια

Advertisements

Λάρι Χάγκμαν ή Τι σκότωσε τον Τζέι Αρ;


 γράφει ο Κώστας Γ. Καρδερίνης 

Πρώτη δημοσίευση (συντομευμένη) στο Φιλμ Νουάρ της 29/11/2012 

Η σαπουνόπερα Ντάλας (1978-1991) κράτησε σε αγωνία τους τηλεθεατές επί τέσσερα χρόνια περιμένοντας να μάθουν «ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ»; Εκτός από κακός Τζέι Αρ (για 357 επεισόδια) χρημάτισε και εκτελεστής παραγωγός (74 επεισόδια) και σκηνοθέτης (32 επεισόδια). Η εποποιία συνεχίστηκε με τηλεταινίες (Ντάλας: Τα πρώτα χρόνια, Ο Τζέι Αρ επιστρέφει, Ο πόλεμος των Ιούινγκς) και νέες σαπουνοσυνέχειες (Sheer Dallas, Ντάλας 2012-2013) μέχρι τελικής πτώσεως. Τι ήταν τελικά αυτό που κατέβαλε τον Λάρι Χάγκμαν στα 81 του, καρκίνος του λάρυγγα ή κύρωση του ήπατος; Πάντως όχι κάποια δολοφόνος σφαίρα.

Ήταν «Ο άνθρωπος από την Ατλαντίδα» Πάτρικ Ντάφι που τον εμψύχωσε να κόψει το κάπνισμα και το ποτό μετά από 45 χρόνια συνεχούς μανίας, έχοντας ήδη άρρωστο συκώτι. Ο Χάγκμαν το έτσουζε απ’ όταν ήταν έφηβος και επισκεπτόταν συχνά το σπίτι των γονιών του κυοφορούμενου, αγέννητου ακόμη, προαναφερθέντα Πάτρικ. Αποτοξινώθηκε κι έφτασε μέχρι πρόεδρος του εθνικού αντικαπνιστικού αγώνα της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρίας. Έκοψε δε το κρέας και τα γαλακτοκομικά κι έγινε φυτοφάγος. Συνέχεια

Απόηχοι και σάουντρακ του 53ου ΦΚΘ


γράφει ο Κώστας Γ. Καρδερίνης 

Αριθμητικά μεγάλη και έντονη η απουσία μουσικών επενδύσεων από το λήξαν 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι συνθέτες είναι, καταπώς φαίνεται, οι πρώτοι που πληρώνουν την κρίση, κυρίως στην ανεξάρτητη παραγωγή. Από τις 65 ταινίες μεγάλου μήκους που είδα φέτος, μόλις το ένα τρίτο (ή λιγότερες) έχουν μουσική επί τούτου ραμμένη ή/και σχεδιασμένη. Από αυτές κυκλοφορούν ή θα κυκλοφορήσουν προς πώληση μόλις έξι ή επτά. Δυο αναφέρονται σε μουσικούς και μια μιλάει για στούντιο ήχου, όπως θα διαπιστώσετε.

Βιγέγας (2012 Αργεντινή /Ολλανδία /Γαλλία) του Γκονσάλο Τομπάλ

Τα ειδικά γραμμένα τραγούδια της ταινίας ανήκουν στον Nacho Rodriguez Baiguera αλλά την παράσταση κλέβει η Μαρλένε με το αντιπολεμικό Where Have All The Flowers Gone? του Pete Seeger που ακούγεται σαν επικήδειος. Αν ο σκηνοθέτης επέλεγε τη γερμανική εκδοχή οι συνειρμοί θα ήταν πολύ πιο ύποπτοι. Όμως οι εικόνες του είναι πολύ φτωχές για τέτοιους στίχους…

 

Στούντιο Ηχογραφήσεων Μπερμπεριάν (2012 ΗΒ) του Πίτερ Στρίκλαντ

Ταινία φόρος τιμής στο Ντάριο Αρζέντο και τις ιταλικές β-ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’70. «Ο Πίτερ Στρίκλαντ είναι κρυψίνους και δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του. Σε βάζει στο πνεύμα του ρόλου, σ’ αφήνει να ψάξεις μόνος σου και κλέβει αυτό που θέλει από σένα… Ο σχεδιαστής ήχου της ταινίας είναι ένας τύπος σκοτεινός κι αμίλητος. Μιλούσε μόνο με τον Πίτερ, σε κανέναν άλλο»… θυμάται η ουρανοκατέβατη Skyfaller Τόνια Σωτηροπούλου. Οι Broadcast έπιασαν το πνεύμα κι έκαναν εξίσου σκοτεινή δουλειά.

 

Συνέχεια

ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΟΜΑΡΤΟΥΝΤΑ


του Γιάννη Ν. Γκακίδη

Με αφορμή την ταινία «ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ»

Γεμίσανε την αίθουσα τα κοριτσάκια για να απολαύσουν τον Τομ Κρουζ του «Τεκίλα Σανράιζ» (Ρόμπερτ Τάουνι). Έμπλεα απογοήτευσης τα πρόσωπά τους κατά την έξοδό από την αίθουσα. Δεν ήταν δα και ευχάριστο να βλέπεις τον ήρωα  «Γεννημένο την 4η Ιουλίου»» (Όλιβερ Στόουν) καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι χωρίς πόδια. Επώδυνο ήταν επίσης να βλέπεις τον καθηλωμένο στο κρεβάτι επί δεκαετίες Ραμόν Σαμπέντρο να επιζητά την λύτρωση δια της ευθανασίας. «Η Θάλασσα Μέσα μου» (Αλεχάντρο Αμενάμπαρ). Συνέχεια

«Έφυγε» ο Αντώνης Στεργιάκης


Ο Αντώνης Στεργιάκης (δεξιά) με το Θόδωρο Αγγελόπουλο

Τον γνώρισα τα τελευταία χρόνια, όταν «μετανάστης» στην πρωτεύουσα άρχισα να επισκέπτομαι το θρυλικό Άστυ, στην πλατεία Κοραή.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως τον γνώριζα καλά αλλά η σύντομη γνωριμία μας, μου είχε αφήσει μια θετική εικόνα για τον άνθρωπο και ένα θαυμασμό για τις τεράστιες του γνώσεις του σχετικά με το σινεμά. Συνέχεια

«ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 25/11/2012)

Ο τρόμος του απόκοσμου

του Στράτου Κερσανίδη

Εδώ έχουμε να κάνουμε –χωρίς αμφιβολία- με μία ταινία ορόσημο στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ένα αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, γυρισμένο το 1922 από το Φρίντριχ Μουρνάου. Συνέχεια

Ο παράξενος και εφιαλτικός κόσμος του κυρίου Τιμ Μπάρτον


Του Γιάννη Τοτονίδη

Αν ο Λουδοβίκος των Ανωγείων θεωρείται ο «παραμυθάς» του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, τότε οι κύριοι Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τιμ Μπάρτον αναμφισβήτητα είναι οι «παραμυθάδες» της 7ης Τέχνης. Ο πρώτος με έντονες ανησυχίες για εξωγήινους πολιτισμούς και την αμφίδρομη ανάγκη για επικοινωνία και ο δεύτερος αμιγώς με σκοτεινές επιρροές και αλλόκοτους ήρωες παράδοξων κόσμων και ιδιόρρυθμων ιστοριών, συνδυάζοντάς τα με μαύρο χιούμορ, παιδικό συναίσθημα και γοτθική ατμόσφαιρα . Συνέχεια

ΛΑΡΙ ΧΑΓΚΜΑΝ: ΣΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΝΤΑΛΑΣ


 Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 26ης Νομεβρίου

 γράφει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου

Ο Λάρι Χάγκμαν από την Παρασκευή δεν είναι πια εδώ. Εγκατέλειψε έναν μάταιο κόσμο και πιθανά ενοικεί τώρα στο ουράνιο Ντάλας, κερδίζοντας την αθανασία ως Τζέι Αρ στην  τηλεοπτική σειρά που τον ανέδειξε, τον εκτόξευσε στα ψηλά και διήρκεσε 14 ½ ολόκληρες σεζόν. Έπαιξε σε 356 επεισόδια και σύμφωνα με τις στατιστικές ένα απ’ αυτά (Ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ;)είναι το δεύτερο σε όλη την τηλεοπτική ιστορία που κέντρισε και το ενδιαφέρον και τη θετική  αξιολόγηση.Ο Λάρι τηλεοπτικά ήταν μέσα σ’ αυτή την πάμπλουτη τεξανή οικογένεια με τις σκοτεινές πολλές φορές αποχρώσεις. Ωστόσο, η ζωή του ήταν παράδειγμα κοινωνικής προσφοράς σε πολλούς τομείς. Συνέχεια

ΑΠΟ ΤΟ AIDS ΣΤΟΝ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟ (ΤΟΥ)


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ της 26ης Νοεμβρίου

 γράφει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου

Φιλαδέλφεια (1993)

Την προσεχή Κυριακή ηχεί και πάλι  ένα ακόμα σήμα κινδύνου. Είναι η παγκόσμια ημέρα του AIDS, που εξακολουθεί να εξοντώνει πληθυσμούς, ενώ στην Ελλάδα πρόσφατα τα  κρούσματα εμφανίζουν, δυστυχώς, αύξηση. Αυτό είναι θέμα κοινωνιολογικό και επιδημιολογικό, ενώ από την άλλη μεριά υπάρχει το σινεμά, που μας αφηγείται πάντα μέσα από ατελείωτες ιστορίες αρρώστων και εκείνες που αφορούν πάσχοντες από AIDS.Ο κινηματογράφος κατ’ εξοχή είχε βαριές πληγές από τη νόσο, έχοντας πολλά θύματα. Ο μεγάλος θόρυβος ξεσηκώθηκε με την απώλεια του Ροκ Χάτσον, ενώ στη συνέχεια τα θύματα υπήρξαν πολλά και σε άλλους καλλιτεχνικούς χώρους. Παράλληλα, προκλήθηκε και μια έντονη, συλλογική φοβία. Συνέχεια

Απόηχος του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης


…  ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΣΤΕΓΗ

ΕΝΑΝ ΟΥΡΑΝΟ … ΜΕ  ΑΣΤΕΡΙΑ (*)

του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Η πέτρα της υπομονής

Αναδημοσίευση  από την  εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» της 25ης Νοεμβρίου

Επίκαιρο όσο ποτέ ξεναπροβάλλει το ερώτημα: Πώς πρέπει να κρίνουμε και να αντιλαμβανόμαστε τις ταινίες, τι συμβαίνει και εμφανίζεται τόσο μεγάλη απόσταση μεταξύ κριτικής των ειδικών και απόλαυσης των θεατών; Τα ερωτήματα αυτά τέθηκαν οξύτατα στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, όπου εμφανίσθηκαν πια τεράστιες, σχεδόν αβυσσαλέες, αποστάσεις. Συνέχεια